Η Αριστερά στην εξουσία - ΙΙ

Η 1η ευκαιρία χάθηκε.
Ο ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε ότι δεν μπορεί να είναι κυβέρνηση μειοψηφίας.
Προτίμησε τα ασφαλή νερά του λιμανιού της αυτοδυναμίας, που δεν πρόκειται να πάρει ποτέ. Προτίμησε να παραμένει έρμαιο των αντιλήψεων Στρατούλη, Λαφαζάνη και λοιπών κομμουνιστικογεννών συνιστουσών, που ασχολούνται μόνο με τις καρέκλες τους και αδυνατούν να καταλάβουν ότι ο κόσμος έχει γραμμένες στα παλαιά του παπούτσια τις θεωρίες.
Θα μου άρεσε να είχαμε πρωθυπουργό έναν τόσο τολμηρό νέο σαν τον Α. Τσίπρα.
Που θα άκουγε όμως ανθρώπους σαν τον Δραγασάκη και τον Παπαδημούλη και θα είχε ως μοναδικό του όραμα, την καλύτερη Ελλάδα, με όποιο προσωπικό κόστος.
Η Αριστερά έπρεπε να κυβερνήσει.
Δεν της έχει δώσει κανείς το δικαίωμα να πιστεύει ό,τι το σύστημα θα την υποδεχθεί με ανοιχτές αγκάλες. Θα την χτυπήσει, θα την αντιπαλέψει θα την συκοφαντήσει.
Γι αυτό πρέπει να αναλάβει ακόμη και με αντίξοες συνθήκες, άδικες.
Να αποδείξει ότι μόνο η δική της αντίληψη είναι αυτή που μπορεί να δώσει λύση στα προβλήματά μας.
Χρειάζεται να είναι συνετή, ψύχραιμη, πατριωτική, οραματική, σοβαρή, ανοικτή στην κοινωνία, στις συνεργασίες, στην άλλη άποψη.
Ευτυχώς εκτός από τον ΣΥΡΙΖΑ, υπάρχει και η ΔΗΜΑΡ, που η στάση της ήταν αυτή που έπρεπε. Βαθύτατα Δημοκρατική, ακόμη και όταν ιδιοτελώς θα μπορούσε να αναλάβει ότι της προσέφεραν, αρνήθηκε απαιτώντας την συμμετοχή και του 2ου κόμματος, διότι έτσι επιβάλλει η Δημοκρατία και το δίκαιο.
Ελπίζουμε ακόμη.
Τίποτα δεν έχει τελειώσει.