Ο παράδεισος θα αργήσει.

Χρόνια είχαμε να δούμε τέτοιες μετακινήσεις.
Βλέπω άτομα φανατισμένα με την νέα κατάσταση. Πολύ φανατισμένα λέμε.
Βέβαια, πριν λίγους μήνες ήταν φανατισμένοι με άλλους, αλλά δεν βαριέσαι.
 Έτσι είναι η ζωή. Περίεργη.
Ο άνθρωπος χρειάζεται να μετατρέψει την αγανάκτηση, σε ελπίδα.
Αυτό συντελείται, τώρα.
Μόνο που η ελπίδα δεν θα μειώσει τις αυτοκτονίες, τους ανέργους, την φτώχεια.
Χρειάζεται πολιτικές που θα επαναφέρουν στην κοινωνική τους βάση τα αυτονόητα. Το έχουμε ξανακούσει αυτό.....
Αυτονόητο, θα ήταν να είχαμε ίσες ευκαιρίες όλοι, να ήμασταν αλληλέγγυοι στους δίπλα, να συστρατευόντουσαν όλοι σε ένα κοινό σκοπό, να μοιράζαμε τον πλούτο δίκαια.
Φευ!
Ο παράδεισος θα αργήσει.
Άα, μάλλον δεν θα έρθει.
Απλά διότι δεν υπάρχει.
Δεν θέλω να προσγειώσω κανένα ή καμία, αλλά είπα να σας το θυμίσω, διότι ορισμένοι τον υπόσχονται.
Είναι δύσκολο να ζήσουμε σε κοινωνία όπου οι άνθρωποι θα αυτοπροσδιορίζονται ως τίμιοι και αλτρουιστές.
Δηλαδή είναι αδύνατο.
Για σκεφτείτε παραδείγματος χάριν, τι θα γίνει όταν κάποια κυβέρνηση καταργήσει, λέμε τώρα, τα ΜΑΤ.
Ωραία, θα έλεγα κι εγώ.
Θα σταματήσω την 2ετή θεραπεία μου, ρουφώντας τόνους δακρυγόνων, στο Σύνταγμα.
Κι αν υπάρξουν ομάδες που θέλουν να δημιουργήσουν προβλήματα (βλ. Χρυσή Αυγή, προβοκάτορες κλπ);
Θα αρχίσουμε τον διάλογο μαζί τους για να τους ηρεμήσουμε!
Και αυτοί ως αυτοπροσδιοριζόμενα άτομα, θα καταλάβουν και θα αποσυρθούν!
Οι προτάσεις κύριοι, -ες πρέπει να είναι και ρεαλιστικές.
Άλλο πράγμα είναι η δημοκρατικοποίηση των Σωμάτων Ασφάλειας και άλλο η κατάργησή τους.
Δυστυχώς δεν ζούμε στον Παράδεισο. Μακάρι να συνέβαινε αυτό.
Νομίζω ότι πολλά προγράμματα πολιτικών σχηματισμών, θεωρούν ότι αρχίζουμε από το μηδέν, σε λευκό χαρτί που λένε και σχεδιάζουν να αλλάξουν την κοινωνία, ξεχνώντας ότι σε αυτήν συγκεκριμένες δομές, άνθρωποι διαφορετικών βιωμάτων, όπως επίσης και άνθρωποι με διαφορετικές προτεραιότητες στην ζωή τους.
Συνεπώς, καλό θα ήταν να σκεφτούμε ό,τι οι προτάσεις πρέπει να βασίζονται στο σκεπτικό της μετεξέλιξης της κοινωνίας και να λαμβάνουν υπόψιν τους το μεταβατικό στάδιο.
Αυτή είναι η κρίσιμη περίοδος. Τότε γίνονται οι εκτροπές ή οι επαναστάσεις, όπως το βλέπει ο καθένας.
Σίγουρα κάποια πράγματα πρέπει να αλλάξουν με βαθιές τομές και μάλιστα άμεσα.
Τα περισσότερα όμως χρειάζονται υπευθυνότητα, νηφαλιότητα και δυστυχώς (ξέρω ότι δεν αρέσει σε κάποιους) ρεαλισμό.
Οι υπεύθυνοι της κατάστασης (ΠΑΣΟΚ/ΝΔ) επιβάλλεται να αλλάξουν, άμεσα, τις απόψεις τους για την προοπτική της χώρας.
Απέτυχαν παταγωδώς.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει να προσγειωθεί στην πραγματικότητα και να πει στον κόσμο, όχι πως οραματίζεται το μέλλον (σε αυτό συμφωνούμε), αλλά πως θα το κάνει και τι θα συμβεί έως τότε.
Ωραίο το παραμύθι, έτσι;
Τα παραπάνω δεν βλέπω να γίνονται εύκολα(!)
Είναι περισσότερο αναγκαίο από ποτέ να δημιουργήσουμε το αντίβαρο στους παραπάνω, ούτως ώστε να μην μπορούν να κάνουν ότι θέλουν.
Νομίζω ότι τελειώσαμε με τις βλακείες περί αυτοδυναμιών, που μας έφεραν έως εδώ.
Τελειώσαμε με τους Μεσσίες (αριστερούς και δεξιούς).
Σε  τρεις εβδομάδες, παίζεται το μέλλον της χώρας.
Ελπίζω να περιλαμβάνει, όλους μας.
Ελπίζω.

Εξαγωγή αντιπαλότητας. Η νέα Διεθνής πολιτική μας.

ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και ΝΔ αποφάσισαν να μεταφέρουν την εκλογική πάλη στο εξωτερικό.
Θυμήθηκα την άποψη του Α. Παπανδρέου, όταν στις αρχές του 1987, εφάρμοσε την πολιτική να μην απαντά για τα εσωτερικά θέματα, όταν βρισκόταν στο εξωτερικό (έκανε και μερικά καλά....)
Πόσο απέχει αυτό από τους τωρινούς πολιτικούς "ηγέτες" που με όρους εκλογών, κάνουν τα αδύνατα δυνατά για να "επικρατήσουν"!
Εντύπωση μου προκαλεί το γεγονός ότι εκτός της ΝΔ και του ΠΑΣΟΚ, που από καιρό έχουν εγκαταλείψει την διεκδίκηση για την χώρα και συμπεριφέρονται ως υποτελής στους ξένους, το επιτελείο του ΣΥΡΙΖΑ αποφάσισε κάτι αντίστοιχο.
Εκτιμούν προφανώς ότι ένας γύρος "συνεντεύξεων" στην Γαλλία και την Γερμανία, θα διεθνοποιήσει την κρίση της Ελλάδας.
Σίγουρα όμως αυτό το έχουν κάνει οι προηγούμενοι με εξαιρετικό κακό τρόπο και φυσικά αποτέλεσμα.
Η σωστή πρακτική θα ήταν να μεταφέρουν το πρόβλημα της λύσης στην πηγή του, δηλαδή στην επερχόμενη Σύνοδο.
Η Ευρώπη πρέπει να γνωρίζει ότι η εκλογική μεταστροφή που συντελείται, αποτελεί μέρος της κοινωνικής μεταστροφής και διεκδίκησης.
Ακόμη όμως και με αυτό τον τρόπο, κάτι γίνεται.
Η αλλαγή της στάσης των Ευρωπαίων, προκύπτει κυρίως από την συνειδητοποίηση ότι τα μέτρα δεν περνούν και ότι το Μνημόνιο ΙΙ, θα αποτύχει στους στόχους του, όπως άλλωστε και το Μνημόνιο Ι.
Η εξαγωγή της εκλογικής μάχης, δημιουργεί πολλαπλά προβλήματα και το μόνο που καταφέρνει είναι να πριμοδοτεί τα ξένα κόμματα που για δικούς τους λόγους, το καθένα, χρησιμοποιούν την εσωτερική αντιπαλότητα προς όφελός τους.
Θα έπρεπε οι "ηγέτες" των τριών κομμάτων, να δείξουν πιο υπεύθυνη στάση και να αναδείξουν το γεγονός ότι είμαστε έτοιμοι να αποκαταστήσουμε ένα νέο σύστημα, ανάπτυξης υποδομών και λειτουργίας του κράτους. 
Ότι είμαστε αποφασισμένοι να διαρρήξουμε το πελατειακό κράτος και την διαπλοκή και να κάνουμε ότι απαιτείται για την πάταξη της εισφοροδιαφυγής και φοροκλοπής.
Τουναντίον, καλλιεργούν "εμφυλιοπολεμικό" κλίμα, για το αν η χώρα θα μείνει ή θα φύγει από την Ευρωζώνη, δημιουργώντας παράλληλα καχυποψία ακόμη και για την συμμετοχή μας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.
Από καιρό έγραφα, ότι το εργαλείο της λύσης για τα προβλήματά μας, είναι η ανάπτυξη συμμαχιών με χώρες που έχουν αντίστοιχα προβλήματα με εμάς. Φυσικά δεν εννοούσα συμμαχίες με ευρωπαϊκά κόμματα, που έχουν αντίστοιχα προβλήματα με εμάς.  
Αυτό αποτελεί μικροπολιτική και όχι Διεθνή πολιτική.
Η χώρα βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού.
Οι πολίτες είναι περισσότερο υπεύθυνοι από ποτέ.
Γι αυτό άλλωστε δεν θα δώσουν αυτοδυναμία σε κανέναν. 
Θα αναζητήσουν αυτούς που με την στάση και τις θέσεις τους, θα πείσουν ότι μπορούν να διεκδικήσουν για το καλό όλων μας.
Απαιτείται να μεταφέρουμε την εκλογική μάχη στο πολιτικό πεδίο, αφήνοντας πίσω την αδιαλλαξία και τις ανούσιες και λαϊκιστικές αντιπαραθέσεις.
Απαιτείται να αυξήσουμε την δύναμη όσων μπορούν να είναι καταλύτες στον νέο εκλογικό χάρτη, ούτως ώστε να μην επιτρέψουμε την ανάπτυξη καινούργιων πρακτικών που θα είναι μακρυά από το πραγματικό αίτημα του Ελληνικού Λαού.
Ελπίζω ακόμη.

Αυτοδυναμία ή θάνατος

Κάπου εκεί στα early '80s, συνάντησα την πολιτική.
Φαινόντουσαν όλα πολύ σκοτεινά.
Παντού εχθροί, παρακράτος, φάκελλοι φρονημάτων, φόβος, πληθωρισμός.
Αργότερα πράσινα και μπλε καφενεία, ημέτεροι, ξανά φάκελλοι αλλά όχι της Ασφάλειας, συνδικαλισμός, ψέμματα, φτηνή επιχειρηματολογία, σημαιάκια στις συγκεντρώσεις.
Γεννήθηκε η ιδέα ότι πρέπει να απορρίψω το φθηνό αυτό πανηγύρι, της ανευθυνότητας, του κιτς, του επιφανειακού, του οπαδικού.
Το έκανα.
Ήμουν με τους λίγους. Πολύ λίγους θα έλεγα. Μέχρι και ο πατέρας μου με κορόιδευε ότι είμαι με το 1,2%....
Κι όμως ήμουν σίγουρος ότι αυτό ήταν το σωστό. Γι εμένα, για την χώρα, για τους διπλανούς μου, για το μέλλον μου.
Πέρασαν τα χρόνια και τώρα βρίσκομαι μπροστά από ένα υπολογιστή προσπαθώντας να επικοινωνήσω αξίες, οράματα, ελπίδα.
Η κοινωνία όμως δεν άλλαξε. 
Όσα έμαθα διαβάζοντας Πουλαντζά, Καστοριάδη (δυσκολία) ή άκουσα από τον Παπαγιαννάκη και άλλους μεγάλους της πολιτικής σκέψης, φαίνονται να είναι πολύ μακρυά από αυτό που ζούμε.
Έμαθα ότι η συνεργασία προκύπτει μόνο όταν είσαι προσηλωμένος, με εμμονική/δογματική επιμονή, στον σεβασμό της αντίθετης άποψης. 

Ότι η κοινωνία είναι φύση πολυφωνική και πρέπει να γίνει και θέση πολυφωνική. 
Δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο (ακόμη πιστεύω). Ότι η αυτοδυναμία του ενός, προσώπου ή κόμματος, αποτελεί ρωγμή στην Δημοκρατία και κίνδυνο για το μέλλον.
Αποκαλύφθηκε ότι σωστά το πίστευα.
Η κοινωνική αλλαγή που διαφαίνεται στον ορίζοντα, έχω την πεποίθηση ότι είναι επιφανειακή. Προκύπτει λόγω της καταπίεσης και της εξαθλίωσης που βρέθηκε ο Λαός μας, από τις επιλογές ανθρώπων που γαλουχήθηκαν και τελικά ενστερνίστηκαν όλα τα παραπάνω κακά.
Έστω όμως και τώρα, ακόμη, ελπίζω ότι κάτι καλό μπορεί να βγει, εάν "εκμεταλλευθούμε" αυτό που συμβαίνει, για να χαράξουμε νέα πορεία.
Δυστυχώς όμως, ακόμη και νέοι πολιτικοί, χρησιμοποιούν την ίδια επιχειρηματολογία και τα ίδια τεχνάσματα με τους παλαιούς. Αντί να επιδείξουν σεβασμό, αλτρουισμό και αλληλεγγύη στον χειμαζόμενο λαό, επιδίδονται σε τακτικισμούς για να δυναμώσουν την πολιτική τους θέση.
Ασχολούνται με τις κομματικές ισορροπίες και όχι με το πρόβλημα.
Πιστεύω ακόμη στην Αριστερά, που έχει ευθύνη για τον άνθρωπο και παλεύει κάτω από όλες τις συνθήκες, ακόμη κι αν αυτό δεν την "συμφέρει".
Στην Αριστερά της Δημοκρατίας για όλους.
Που είναι ρεαλιστική, υπερβατική στα παλαιοκομματικά ταμπού, μεθοδική και με σχέδιο για το αύριο.
Όσοι νομίζουν ότι για να κυβερνήσεις πρέπει να υπάρχει ηρεμία και γαλήνη ή να είσαι αυτοδύναμος για να μην κάνεις ότι θέλεις, δεν μπορεί να ανήκουν στην Αριστερά. Σε αυτή που τουλάχιστον εγώ οραματίζομαι.
Δεν μπορούν να θέτουν το ψυχολογικό ψευτο-δίλημμα στους πολίτες, Αυτοδυναμία σε μας ή ο θάνατός σας, το χάος, οι εχθροί.
Πιστεύω στην συνεργασίες με κάθε κόστος.

Απολαύστε ανεύθυνα.

Ο κύβος ερρίφθη.
Νέες εκλογές.
Δεν κατάλαβαν τίποτα.
Βέβαια έχουμε ακριβώς 7.000.000 διαφορετικές γνώμες για το αποτέλεσμα αλλά .... δεν βαριέσαι βρε αδερφέ.
Στοίχιση πίσω από ομάδες με χρώματα..... 
Σημασία τελικά δεν έχει τι προτείνουν, αλλά πως θα κάνουν αυτό που προτείνουν. 
Αρχίζουμε από αύριο.
Η Ελλάδα των γηπέδων, έφτασε και στην πολιτική αρένα.
Ντροπή.
Πως να πιστέψει κανείς τον Βενιζέλο ας πούμε; Λέει, λέει, λέει... (καμιά φορά και ωραία πράγματα) και μετά θα μας πει, πως η Τρόϊκα αποφάσισε, οπότε δεν γίνεται να κάνει ότι είπε.
Ο Τσίπρας πάλι. Ωραία τα λέει ... όταν ακολουθεί την γραμμή Δραγασάκη. Μόνο που όταν ανοίγεται πολύ, έρχονται οι υπόλοιποι και τον προσγειώνουν στην πραγματικότητα. Πρώτα οι ισορροπίες και μετά η Χώρα.
Για τον Σαμαρά, δεν μπορώ να γράψω τίποτα. Πολιτική μηδέν. Θα δείτε ότι θα πολώσει το κλίμα απέναντι στον "φόβο της Αριστεράς". Του ΣΥΡΙΖΑ θα εννοεί. Αυτό κατάφεραν με την πολιτική πρακτική τους.
Λοιδόρησαν τον Κουβέλη (άθλια), αφού του είχαν ζητήσει να συνεργαστούν,  το οποίο και έγινε και μετά άρχισαν τα τρελά τους.
Τώρα που είπα Αριστερά, ποιους λέτε να εννοούμε;
Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να ταυτίσει τον χώρο με το κόμμα.
Εμείς οι υπόλοιποι θα πρέπει μάλλον να πάρουμε πιστοποιητικό Αριστεροφροσύνης.
Δεν εξηγείται αλλιώς, ότι όταν αναφέρονται, όλα τα στελέχη του σ' αυτήν, μιλούν σε κάποιο αόριστο πρόσωπο που δεν έχει όνομα. Μα καλά στην ΔΗΜΑΡ δεν απευθύνθηκαν για συνεργασία;
Η Παπαρήγα είπε ευθέως ότι το ΚΚΕ δεν είναι Αριστερά. Οπότε;
Φυσικά υπάρχουν και άλλοι χώροι όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες ομάδες κυρίως αριστερίστικες.
Θυμάμαι που τα έκανε αυτά το ΚΚΕ στα '80s. Ηγεμόνευε και όταν μιλάγαμε για Αριστερά, μας κοιτούσαν σαν ζητιάνους που θα μας έδιναν ψωμάκι για να μην πεθάνουμε. Ήμασταν οι ρεφορμιστές τότε. Τώρα είμαστε οι Καρατζαφέρηδες της Αριστερά;. Ή τελικά δεν είμαστε αφού ξέρουν ότι σε λίγο θα μας έχουν πάλι ανάγκη;
Φευ! Δεν βαριέσαι.
Όλοι μιλούν στο όνομα του Λαού, της Αριστεράς, της Δεξιάς, λες και δεν υπάρχουν πολίτες σε αυτή την χώρα.
Κι όμως υπάρχουμε εμείς.
Οι καθημερινοί άνθρωποι που αγωνιούμε για όσα συμβαίνουν και αποφασίζονται, ερήμην μας. Που ψάχνουμε χρήματα για τους συνταξιούχους γονείς μας ή για τους φίλους μας επειδή έμειναν άνεργοι ή δεν τα καταφέρνουν με τα ψίχουλα που τους δίνουν.
Εμείς που φάγαμε τόνους χημικά, αγωνιζόμενοι. Δεν ήταν εκεί οι κύριοι των μπαλκονιών και των panel.
Δεν θα αφήσω κανέναν να μιλάει επ΄ονόματί μου.
Εγώ αγωνίστηκα.
Εμένα θα ακούσουν.
Στις επόμενες εκλογές θα αγωνιστώ να ψηφίσουν όλοι πιο υπεύθυνα.
Να αναδείξουν τις δυνάμεις αυτές που πραγματικά αγωνιούν για την κάθε μέρα που περνάει.
Που δεν κάνουν συνδικαλισμό και αθλιότητες, αλλά σέβονται την άλλη άποψη και αγωνίζονται για την συνεργασία.
Η Λαός δεν θέλει αυτοδυναμίες. Κουράστηκε.
Θα επιβάλλουμε σε όλους να συνεργαστούν.
Η πραγματική Αριστερά δεν πιστεύει στις αυτοδυναμίες. 
Είναι ρεαλίστρια. 
Είναι υπεύθυνη για όλους.

Η Αριστερά στην εξουσία.

Δύο μόνο ημέρες χρειάστηκαν για να αρχίσει η λυσσαλέα επίθεση του βαθέως κράτους και του συστήματος υποστήριξης, στην Αριστερά.
Η ΝΔ, με τον επικίνδυνο για την χώρα Α. Σαμαρά, παρέδωσε σε 5 μόλις ώρες την εντολή που του δόθηκε να σχηματίσει κυβέρνηση.
Σήμερα, ανακοίνωσε ότι θα πρωτοστατήσει στον σχηματισμό κεντροδεξιού μετώπου (και με την Ευρωπαϊκή Δεξιά) απέναντι στην πολιτική του ΣΥΡΙΖΑ. Στάση ακραία πολωτική και εξτρεμιστική.
Αντί να σηκώσει και τις πέτρες και να συμβιβαστεί με όποιον πρέπει, ώστε να κάνει πράξη αυτά που λέει, δηλαδή να μην πάμε σε εκλογές, προτίμησε να πετάξει την καυτή πατάτα για να μπορεί να κινδυνολογήσει και να ετοιμαστεί για τις επόμενες εκλογές.

Αντιθέτως ο ΣΥΡΙΖΑ, παρά το γεγονός ότι τα ποσοστά δεν αθροίζουν το αναμενόμενο, διερευνά πραγματικά πως μπορεί να κυβερνήσει την χώρα ένας συνασπισμός κομμάτων, με την στήριξη και άλλων από τον ευρύτερο προοδευτικό χώρο. Και αυτό βέβαια λοξοκοιτά προς τις επόμενες εκλογές.
Η ΔΗΜΑΡ, ως η πιο υπεύθυνη πολιτική δύναμη, έκανε το αυτονόητο γι αυτήν, αλλά όχι για τους βρομερούς λασπολόγους. Είπε ΟΧΙ σε κυβέρνηση ΝΔ/ΠΑΣΟΚ και συμφώνησε με τον ΣΥΡΙΖΑ. Με τον πιο πειστικό και εκκωφαντικό τρόπο απήντησε σε όσους από το ΠΑΣΟΚ διέσπειραν φήμες για πρωθυπουργίες και συγκυβερνήσεις, αλλά και άλλους που για τους αντίθετους λόγους μίλαγαν για δεξαμενές και κολυμπήθρες.
Τώρα θα σιωπήσουν δια παντός.
Και το ΚΚΕ, στον δογματικό δρόμο της απομόνωσης από την κοινωνία. Ουδέν άλλο σχόλιον.

Η χώρα χρειάζεται υπεύθυνη Εθνική στάση, ψυχραιμία, νηφαλιότητα και προγραμματικές προτάσεις.

(Επισημαίνω ότι ο ΣΥΡΙΖΑ το 2009 είχε καταγράψει 4,6%. Το 2012 τα δύο κόμματα (ΣΥΡΙΖΑ-ΔΗΜΑΡ) αποτελούμενα από τους ίδιους, κατά βάση, πολιτικούς απέσπασαν αθροιστικά 22,8%. Αυτή η ευκαιρία δεν πρέπει να χαθεί).


Στα κοινωνικά δίκτυα η συζήτηση έχει ανάψει για τα καλά. Οι υποστηρικτές των ΠΑΣΟΚ/ΝΔ δεν περίμεναν ποτέ ότι η κοινωνία θα τους χαστουκίσει για όσα, τα κόμματά τους, έκαναν στον τόπο και στις ζωές μας τα τελευταία 30 χρόνια. Οπαδοί του εκάστοτε Μεσσία που θα μας έσωζε, ακόμη και τώρα συζητούν για τον κίνδυνο ακυβερνησίας και χάους.
Το δίλημμα όμως είναι άλλο.
Ή παραμένουμε στις πολιτικές, που τον Ιούνιο θα εφαρμόσουν τα μέτρα του επαίσχυντου Μνημονίου ΙΙ, που θα είναι διπλάσια σε οικονομικό μέγεθος αυτών του Οκτωβρίου 2011 ή θα δοκιμάσουμε την αλλαγή.
Όπως και παλαιότερα έχω γράψει, είμαστε μπροστά σε μια πολύ δύσκολη και μια πάρα πολύ δύσκολη λύση.
Η αγορά στενάζει από την έλλειψη χρήματος, αφού οι Τράπεζες έχουν σταματήσει να διοχετεύουν χρήμα στην αγορά, παρά το γεγονός ότι έχουν πάρει 65 δις € σε ρευστό και εγγυήσεις.
Οι μισθοί μας έχουν παγώσει 4 χρόνια και η ανεργία έφταστε σε 1,2 εκατ. συμπολίτες μας.
Η Αριστερά θα ανατρέψει την κατάσταση αυτή.
Το σύστημα θα την αντιπαλέψει. Το σύστημα όμως το αποτελούν άνθρωποι γύρω μας και όχι μόνο ο ΣΕΒ.
Ο κοινωνικός μετασχηματισμός μέσα στον οποίο ήδη βρισκόμαστε, είναι μια δύσκολη και μακρά περίοδος, που αλλάζει και ανατρέπει νοοτροπίες.
Η διαδικασία συνεργασιών, αποτελεί θεμέλιο της Δημοκρατικής κοινωνίας. 
Δυστυχώς βρισκόμαστε σε νηπιακό στάδιο.
Πρέπει απαραιτήτως να βοηθήσουμε και να διευκολύνουμε με την στάση μας, αυτό το νέο είδος κυβερνητικής λειτουργίας. Οι ενδεχόμενες νέες εκλογές πρέπει να αποτελέσουν το τελειωτικό χτύπημα στον δικομματισμό και τους δεινόσαυρους της φιλελεύθερης αντικοινωνικής πολιτικής.
Να εμμείνουμε στην στάση μας για στήριξη της Αριστεράς και να εμπλουτίσουμε το πολιτικό της οπλοστάσιο με νέες έδρες, δυναμώνοντάς την.
Νομίζω ότι πρέπει να δοκιμάσουμε ακόμη κι αν οι έδρες δεν αθροίζουν, αφού οι ΠΑΣΟΚ/ΝΔ και Ανεξάρτητοι Έλληνες σίγουρα θα δώσουν ψήφο ανοχής σε κυνέρνηση ΣΥΡΙΖΑ/ΔΗΜΑΡ. Θα το κάνουν γιατί νομίζουν ότι η Αριστερά δεν θέλει και δεν μπορεί να κυνερνήσει, με την ελπίδα ότι θα τα κάνουμε θάλασσα. Τόσο υπεύθυνη στάση κρατούν
Ας μην τους χαλάσουμε το χατήρι λοιπόν και να αποδείξουμε ότι οι προτάσεις μας είναι και ρεαλιστικές και εφαρμόσιμες.
Εϊδομεν από αύριο.

''Ο πολύτιμος χρόνος των ωρίμων''

Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ'ότι έχω ζήσει έως τώρα...
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...
Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’όσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ...»

''Ο ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΤΩΝ ΩΡΙΜΩΝ''
Από τον Mario de Andrade.

(Ευχαριστώ από καρδιάς τον Ν. Πρεβεδουράκη @_preve_ που μου το χάρισε)

Πήρα απόφαση. Καλώ και τους υπόλοιπους.

Ο προβληματισμός γύρω μου είναι τεράστιος.
Η ευθύνη της σωστής απόφασης στις εκλογές της Κυριακής, φαίνεται ότι βαρύνει όλους. 
Ακόμη και τους πιο light.
Ακόμη κι αυτούς που έως τώρα απαξίωναν το σύστημα, τις εκλογές, την πολιτική, τους πάντες.
Μάλλον για πρώτη φορά συντονιζόμαστε όλοι σε ένα κοινό σκεπτικό.
Αυτό που τοποθετεί την λειτουργία της Δημοκρατίας στο κέντρο. Η επιλογή του ενός, είναι τόσο σημαντική όσο των πολλών.
Ο καναπές και η ησυχία δεν είναι αυτή την στιγμή τα ζητούμενα.
Όπως έγραφε και ο Καστοριάδης (1990) αλλά και ο Θουκυδίδης: "ελευθερία ή ησυχία. Και τα δυο δεν γίνονται".
Η σπέκουλα του ΠΑΣΟΚ και της ΝΔ, αλλά και ο λαϊκισμός δυνάμεων όπως το ΛΑΟΣ δεν πείθουν πια. Συσπειρώνουν βέβαια αρκετούς αμετανόητους, αφού για διαφορετικούς λόγους συγκεντρώνονται κάτω από τις παλιομοδίτικες σημαίες τους, νομίζοντας ότι οι κύριοι υπεύθυνοι της κατάντιας μας, μπορούν να δώσουν λύση.
Φευ!

Η τραγική κατάσταση που έχουμε περιέλθει, αναπτύσσει ακραία φαινόμενα όπως η άνοδος των φασιστών, που ως γνήσια τέκνα του Γερμανικού εθνικοσοσιαλισμού, εμφανίζονται ως λαϊκοί προστάτες του χάους.
Αυτή την πολιτική εξέθρεψε και εκτρέφει η πολιτική των ΠΑΣΟΚ και ΝΔ (και οι αρχηγοί τους) που απερίσκεπτα και ανόητα συνεχίζουν να τοποθετούν τις εκλογές στο δίλημμα: δυνατή κυβέρνηση ή χάος.
Ευτυχώς υπάρχουν δυνάμεις που λειτουργούν πιο υπεύθυνα. Παρά τις παλινωδίες τους και την εμφανή ασάφεια σε πολλά από όσα λένε, νομίζω ότι μας έχουν πείσει ότι μπορούν να αδράξουν την ευκαιρία και να αλλάξουν την μοίρα της χώρας.
Άλλωστε δεν χρειαζόμαστε μυαλά, αλλά ανθρώπους που στην βάση αξιών και αρχών θα πολεμήσουν παντού, προκειμένου να περάσουμε, κάποια στιγμή, στην απέναντι όχθη.
Κανείς δεν είναι αλάνθαστος. Κανείς δεν είναι μάγος. Τέλειωσαν τα μαγικά.
Η χώρα χρειάζεται τίμιους και υπεύθυνους πολιτικούς, που στην βάση μιας κοινωνικής πολιτικής θα πάρουν αποφάσεις γι εμάς. Αυτό θα έχει επιπλέον κόστος, αφού ο Διεθνής παράγοντας δεν θα τους υποστηρίξει.
Προτιμώ όμως να δοκιμάσω, παρά να μείνω αμέτοχος σε όσα συμβαίνουν.
Έχω πεισθεί για πολλά.
Έχω απορίες και επιφυλάξεις για πολλά άλλα.
Δεν παντρεύτηκα κανένα κόμμα, καμία παράταξη.
Θέλω να αλλάξω το μέλλον.

Θα ψηφίσω Δημοκρατική Αριστερά.
Αυτό όμως από μόνο του δεν φτάνει. Όσοι, έχουν αντιρρήσεις περί αυτής της επιλογής, τους καλώ να δυναμώσουν και το έτερο ήμισυ της Αριστεράς, τον ΣΥΡΙΖΑ, όπως επίσης και δυνάμεις όπως οι Οικολόγοι Πράσινοι.
Αυξάνοντας εντυπωσιακά τα ποσοστά τους, την επαύριο των εκλογών θα αντικρίσουμε μια νέα πραγματικότητα.
Την είσοδο μιας διαφορετικής πολιτικής/οπτικής για το πως πρέπει να διαπραγματευόμαστε και να ορίσουμε το μέλλον μας.
Οι δυνάμεις του πελατειακού κράτους, της διαπλοκής, της ανευθυνότητας, της μιζέριας, του ψέμματος, του λαϊκισμού πρέπει να ηττηθούν δια παντός.
Η ευκαιρία είναι μπροστά μας.
Και δεν θα ξανάρθει.

Catastroika

Η τηλεόραση των παπαγάλων δεν έχει τίποτα να μας προσφέρει.
Κλείστε την.
Η ταινία που θα δείτε, αποτελεί την πιο εμπεριστατωμένη και ολοκληρωμένη θέση των ελεύθερων πολιτών.
Είμαι περήφανος που βοήθησα, με τον μικρό οβολό μου, να πραγματοποιηθεί.
Μετά το τέλος της θα γνωρίζετε πολλά.
Απολαύστε υπεύθυνα.

CATASTROIKA ΕΛΛΗΝΙΚΟΙ ΥΠΟΤΙΤΛΟΙ από infowar

Ευχαριστούμε τους Άρη Χατζηστεφάνου, Κατερίνα Κιτίδη και όλους τους συντελεστές, που με πολύ δουλειά έφεραν στις "οθόνες" κάτι τέτοιο.

Φάρος ελπίδας

Το κλίμα που επικρατεί γύρω μας, γίνεται συνεχώς πιο βαρύ.
Κάθε συζήτηση αρχίζει με το ερώτημα, τι θα ψηφίσουμε.
Οι αναποφάσιστοι πολλοί.
Από όλες τις κοινωνικές και οικονομικές τάξεις. Όλοι ανεξαιρέτως δηλώνουν ό,τι θα ψηφίσουν οπωσδήποτε.  
Το συναίσθημα της ευθύνης για την ψήφο τους είναι έκδηλο.
Ξέρουμε όλοι ότι οι εκλογές αυτές δεν θα δώσουν τέλος στον κατήφορο της χώρας. Γνωρίζουμε ότι βρισκόμαστε στην δίνη ενός κυκλώνα που καταστρέφει τα πάντα στο πέρασμά του. Πρέπει όμως να αντέξουμε ότι συμβεί.
Η κρίση ήρθε στην χώρα τον Οκτώβριο του 2008. Σε λίγους μήνες θα κλείσουμε 4 ΧΡΟΝΙΑ.... και ακόμη δεν βλέπουμε καθαρό ουρανό.
Όσοι ευθύνονται γι αυτό είναι ήδη γνωστοί. Αναμφισβήτητα και ομόφωνα, για πρώτη φορά στην Ιστορία της χώρας.
Ο φόβος όμως για το αύριο, και για το σήμερα για πολλούς, συντηρητικοποιεί την σκέψη τους και ενδεχομένως να αποτελέσει οδηγό για την ψήφο τους.
Λύσεις μαγικές δεν υπάρχουν.
Λύσεις υπάρχουν.
Οι δυνάμεις της Αριστεράς, είναι πιο έτοιμες και υπεύθυνες, όσο ποτέ άλλοτε. Λάθη βέβαια γίνονται. Δεν νομίζω ότι είναι ουσιαστικά.
Έχουν γενικό σχέδιο δράσης, αναφέρουν τι θα διεκδικήσουν και τι όχι, έχουν μεν λιγοστά στελέχη, αλλά ταυτόχρονα συρρέουν καθημερινά, επιστήμονες, άνθρωποι του πολιτισμού, ακόμη και τεχνοκράτες που αγανακτισμένοι από το αίσχος που επικράτησε, είναι έτοιμοι να δουλέψουν σε ένα κοινό σκοπό.
Να καθαρίσει η χώρα από τον κομματισμό, την διαπλοκή, την βρωμιά, τον ωχαδερφισμό, το αίσθημα της υποτέλειας.
Εχθές το βράδυ κάποιος μου είπε: τα στελέχη του ΔΝΤ και των Διεθνών οργανισμών είναι τα καλύτερα στον κόσμο και γι αυτό εμπιστεύομαι τις λύσεις που προτείνουν.
 Ήταν ένας ανέμελος, βολεψάκιας που αδυνατούσε να καταλάβει πως ζουν 2 εκατ. Έλληνες κάτω από το όριο της φτώχειας.
Θα ψηφίσει φαντάζομαι ΝΔ ή ΠΑΣΟΚ, γιατί θεωρεί το μνημόνιο "ευλογία"....
Υπάρχουν κι αυτοί φυσικά!
Εμείς οι υπόλοιποι κατανοούμε τι σημαίνει, Ανάπτυξη με Κοινωνική Δικαιοσύνη, πρόσβαση στην Γνώση, δικαίωμα στην Κοινωνική Προστασία, Ισότιμη Ελλάδα στην Ευρώπη, προστασία των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων.
Κατανοούμε επίσης γιατί ο ταπεινωμένος Έλληνας, αναζητά λύση στον εξτρεμισμό και προσπαθούμε να τον αποτρέψουμε με την βαθιά πίστη μας, ότι η Δημοκρατία είναι η λύση.
Κατακτήσαμε, νομίζω, ήδη έναν στόχο. Να μην επιτευχθεί αυτοδυναμία κανενός.
Στόχος της κοινωνίας πρέπει να είναι η πολυφωνία, η οποία θα δημιουργήσει συνθήκες συνεργασίας και προγραμματικών συγκλήσεων. 
Στόχος δύσκολος και επίπονος.
Αργός στην επίτευξή του. Αλλά μοναδικός και αναγκαίος.
Η Αριστερά πρέπει να στηριχθεί. 
Πρέπει να της δοθεί το δικαίωμα να κυβερνήσει και να αλλάξει το πολιτικό σύστημα. 
Να ξεβολέψει του αρουραίους και να αφανίσει τα παράσιτα που τρώνε στις πλάτες μας και απομυζούν κάθε στιγμή που περνάει, τον πλούτο της χώρας. Που αναγκάζουν τα καλύτερα παιδιά μας να φύγουν στο εξωτερικό για να αναζητήσουν το αυτονόητο. Αξιοκρατία και ευκαιρίες.
Οι κάλπες επιβάλλεται να αναδείξουν τους τίμιους, τους ανιδιοτελείς, τους ειλικρινείς.
Ελπίζουμε, συμμετέχουμε, αλλάζουμε.

Να δώσουμε Σύνταξη σε αυτή την πολιτική

17 ημέρες πριν τις εκλογές.
Το μεσημέρι μάθαμε ότι οι κρατήσεις από τις Συντάξεις, θα γίνουν τον Ιούνιο και όχι τώρα, για τεχνικούς λόγους .....
Πόσο αστείοι πια μπορούν να γίνουν;

Το μεσημέρι, βρέθηκε μπροστά μου μια γριούλα.
Δεν μπορούσε να περπατήσει καλά.
Παρά το γεγονός ότι έκανε ζέστη, ήταν ντυμένη με πολλά ρούχα, αλλά καθαρά.
Μύριζε κλεισούρα. Σαν κι αυτή που μυρίζουν τα ανήλιαγα σπίτια των ηλικιωμένων και ποτίζουν ότι ζει σ' αυτά.
Μάλλον ζούσε μόνη.
Ζητιάνευε.
Δεν είχα ψιλά.
Της έδωσα 5 Ευρώ.
Τα μάτια της έγιναν κόκκινα.
Δάκρυσε.
- Να είσαι καλά, μου ψέλλισε με λυγμό.
- Εσύ να είσαι καλά, της είπα.
- Δεν είμαι. Τα πόδια μου δεν με κρατούν.
Δεν ήξερα τι να απαντήσω. Το "περαστικά" θα ήταν αστείο. Τι να της πω;
Έμεινα άφωνος.
5 δευτερόλεπτα σιωπής.
Με κοίταξε με ένα τελευταίο βλέμμα ευγνωμοσύνης και συνέχισε τον δρόμο της.
Είχε καταλάβει.
Συνέχισα την συζήτησή μου, αλλά το μυαλό μου ήταν εκεί.
Κόλλησα.
Οργίστηκα.

Λίγες ώρες μετά έμαθα και για τις Συντάξεις.
Πόσο μαλάκες μπορεί να είναι οι Παπαδήμοι, οι Βενιζέλοι και οι Σαμαράδες.
Εάν η Σύνταξη των 350€ γίνει 315€, μπορεί κάποιος να ζήσει;
Και εάν δεν παίρνει Σύνταξη;
Ζητιανεύει.

Αυτό το κράτος φτιάξαμε. Αυτή την πολιτική συντηρούμε.
Θα βάλουμε τέλος σε όλα αυτά.
Σε λίγο.

Δύναμη στην Αριστερά.

Εδώ και πολύ καιρό, δεν μπορούσα ή μάλλον δεν είχα την ανάγκη να γράψω κάτι για όσα συμβαίνουν γύρω μου. 
Αιτία γι αυτό ήταν το γεγονός ότι όσα και να γράψει κανείς, όσα και να πει, φαίνονται να μην απασχολούν τους υπόλοιπους.
Η απαξίωση κάθε έννοιας, κάθε λέξης είναι έκδηλη. 
Αποτέλεσμα, η ανήκεστος βλάβη που έχει υποστεί η ελπίδα μας για κάτι καλύτερο.
Θέλαμε εκλογές εδώ και 1,5 χρόνο. 
Ορίστε. Τώρα είναι μπροστά μια μοναδική ευκαιρία να αλλάξουμε το σκηνικό.
Είμαστε όμως έτοιμοι να υποστούμε τις θυσίες που αυτό θα φέρει (εάν έρθει);
Έως σήμερα υφιστάμεθα πιέσεις και θυσιάζουμε πολλά από αυτά που θεωρούσαμε δεδομένα.
Το σκηνικό έχει αλλάξει ήδη.
Το ερώτημα που τίθεται είναι εάν η ψήφος μας θα αλλάξει μόνο τους διαχειριστές αυτής της αισχρής κατάστασης ή εάν θα καταφέρει να μετεξελίξει τους πολιτικούς συσχετισμούς προς όφελος της κοινωνίας.
Ο προσωπικός μου αγώνας, έως σήμερα, ήταν να καταφέρουμε να σταματήσουμε το δικομματικό σύστημα διακυβέρνησης και να το εξελίξουμε σε ένα πολυμορφικό, πολυφωνικό, συνεργατικό, στην βάση προγραμματικών συγκλήσεων, σύστημα.
Είμαστε πολύ κοντά σε κάτι ανάλογο.
Τώρα θα πρέπει να ασχοληθούμε με τις δυνάμεις που θέλουμε να το απαρτίζουν. 
Προσωπικά προσδοκώ μια ευρύτερη, ευρύτατη, συμμετοχή της Αριστεράς, στην διακυβέρνηση της χώρας. 
Όχι παροδική αλλά μόνιμη.
Είναι όμως η κοινωνία έτοιμη;
ΔΗΜΑΡ και ΣΥΡΙΖΑ, αποτελούν την μοναδική ελπίδα μας για κάτι τέτοιο. 

Η πορεία όμως είναι δύσκολη. 
Οι συνιστώσες που αποτελούν τα δύο αυτά κόμματα, ενώ φαίνεται να συσπειρώνονται κάτω από αυτή την ανάγκη, ταυτόχρονα κινούνται σπασμωδικά στο εσωτερικό τους μέτωπο. 
Ο μεν ΣΥΡΙΖΑ, φαίνεται να αποκρύπτει τις συνιστώσες αυτές που μιλούν την παλαιοκομουνιστική διάλεκτο, ενώ η ΔΗΜΑΡ συνεχώς ερωτοτροπεί με ότι ποιο αποτυχημένο, παρωχημένο και διαπλεκόμενο έχει φύγει από το παλαιό ΠΑΣΟΚ.
Η μόνη μας ελπίδα είναι να βρουν τον δρόμο τους. 
Να αναδείξουν τα νέα στελέχη που συσπειρώθηκαν γύρω τους, με μοναδικό ζητούμενο να τα αφήσουν να προσφέρουν στην κοινωνία και στον τόπο.
Οι κομματικοί μηχανισμοί, δυστυχώς, λειτουργούν ακόμη στα πρότυπα που εμπεδώθηκαν 30 χρόνια τώρα. 
Η κοινωνία όμως άλλαξε. Κανένας νέος, κανένας σοβαρός δεν έχει πια δεσμούς "αίματος" με οποιοδήποτε κόμμα.
Το κριτήριο επιλογής των στελεχών θα πρέπει να είναι ένα και μοναδικό. 
Το "λευκό πολιτικό μητρώο" του καθενός. Στο μικρό μας χωριό, όλοι είναι γνωστοί. Η επιμονή για ανάδειξη στελεχών που όχι μόνο δεν προσέφεραν τίποτα στην κοινωνία, αλλά τουναντίον, σε αρκετές περιπτώσεις, κατέστρεψαν και χειραγώγησαν αποτελεί κακό προηγούμενο, που μας εμποδίζει να ξαναδημιουργήσουμε την Ελπίδα.
Στις εκλογές θα παλέψω για να πείσω όσο το δυνατόν περισσότερους, να δώσουν δύναμη στην Αριστερά. 
Στην Αριστερά που θα μας οδηγήσει σε μια νέα εποχή, τέτοια που τα παιδιά αυτής της χώρας να είναι περήφανα που ζουν εδώ και δεν θα αναζητούν την τύχη τους στο εξωτερικό.
Που θα ξαναφέρει την ελπίδα για ένα καλύτερο αύριο.
Που θα λέει την αλήθεια, όση σκληρή κι αν είναι.
Που θα μας ζητήσει θυσίες, που θα έχουν αντίκρυσμα στο μέλλον μας.
Που θα είναι όσο κριτική ή αυτοκριτική χρειάζεται, χωρίς ταμπού και κομματικές λογικές του παρελθόντος.
Ελπίζω να μην διαψευσθώ στο τέλος. 

Ο αναίσχυντος υπουργός (Βενιζέλος, 12/2/2012)

"Μπορείς να ζήσεις με 400 Ευρώ;
Όχι, δεν μπορείς να ζήσεις. Ούτε με 700, ούτε με 800 δεν μπορείς να ζήσεις.
Και πως να το απαντήσεις εάν έχει να θρέψει παιδιά, εάν έχει να θρέψει οικογένεια, εάν έχει προβλήματα υγείας. Πως να απαντήσεις στην μονογονεϊκή οικογένεια, στον ανάπηρο;
Αυτό λοιπόν είναι το μεγάλο μας μέλημα. Το μεγάλο μας μέλημα είναι να επικοινωνήσουμε με αυτούς τους συμπολίτες, προκειμένου να τους πείσουμε ότι εάν δεν διαμορφωθεί το μακροοικονομικό και δημοσιονομικό πλαίσιο σωτηρία της χώρας, δεν θα μπορέσει η πατρίδα να κάνει για όλους τους πολίτες της αυτά που οφείλει να κάνει,"
Ποιος λέτε να είπε αυτά;
Ο Βενιζέλος.
Ναι, αυτός. Αφού διαπιστώνει το αδιέξοδο που βρίσκονται αυτές οι κατηγορίες των συμπολιτών μας, τους ρίχνει και την τελευταία μαχαιριά. Ζητάει από αυτούς να πειστούν ότι πρέπει να υποστούν την φτώχεια, για να μπορεί μετά να διανείμει τον πλούτο που θα παραχθεί.

12-2-2012

Όπως είναι προφανές, δεν τίθεται κανένα απολύτως ερώτημα ή δίλημμα προς τους έχοντες.
Προς τους βιομηχάνους, τους αισχροκερδώντες εδώ και 10ετίες, πράσινους και μπλε επιχειρηματίες.  
Δεν ζητά τίποτα από αυτούς. Διότι τα μέτρα τα υφίστανται μόνον οι πρώτοι. Οι δεύτεροι απλά δεν κερδίζουν όσα κέρδιζαν.
Ισοδύναμο της κοινωνικής μοίρας, είναι το όριο της φτώχειας απέναντι στην απώλεια κερδών.
Το όριο δηλαδή που δημιουργείται από την υποτιμημένη εργασία σε σχέση με την υπεραξία των κερδών.
Αυτόν τον Σοσιαλισμό, δεν τον θέλουμε. Να τον κρατήσει κλειδωμένο στα ντουλάπια της Ιπποκράτους, για να μην πέσει στα χέρια των επόμενων και τον εξελίξουν.
Η κοινωνική μέριμνα δεν ζητά από τους μη έχοντες, θυσίες για να σωθεί η χώρα.

• Απαιτεί από τους έχοντες την αύξηση της συνεισφοράς τους, σε βαθμό υπερθετικό, για να σωθεί η χώρα. 
• Απαιτεί και απαλλοτριώνει οποιοδήποτε είδους κέρδος που δεν έχει δηλωθεί, με συνέπεια να πτωχεύσει η χώρα. 
• Απαγορεύει από τις Τράπεζες να βγάζουν χρήματα στο εξωτερικό (κι ας φωνάζει η Ε.Ε.) και τις τιμωρεί για όσα έβγαλαν ήδη.
• Διαπιστώνει τον παρακρατούμενο, αποθησαυρισμένο πλούτο και τον επανεντάσσει στα ταμεία του κράτους, προς όφελος των αδυνάτων. Χωρίς να κλείσει καμία επιχείρηση, χωρίς να δαιμονοποιεί το κέρδος αλλά την αισχροκέρδεια και την απάτη.

Οι πολίτες είναι ανήμποροι απέναντι στον δράκο της ανεργίας. Θα αποδεχθούν οτιδήποτε, προκειμένου να εξασφαλίσουν την τροφή της οικογένειάς τους.
Αυτό το γνωρίζει ο αμαρτωλός υπουργός και οι συνάδελφοί του.
Τα λόγια του είναι κάτι παραπάνω από προσβλητικά.
Είναι λόγια απάνθρωπα και ξεστομίζονται συνειδητά.
Αυτό αποτελεί εγκληματική πράξη με δόλο.
Τις επόμενες εβδομάδες θα εμφανιστούν οι λύκοι με αμφίεση προβάτων.
Θα μιλήσουν για αναγκαιότητα, για υπομονή, για επιτυχίες, για κουράγιο, για αγώνα ανεξαρτησίας. Θα ενεργήσουν ως φιλάνθρωποι και φιλεύσπλαχνοι. Θα μεταμφιεστούν σε δυναμικούς πατριώτες που χτυπούν το κακό στην ρίζα του. Θα κάνουν εξομολόγηση και θα μετανοήσουν για κάποια λάθη που έκαναν, που όμως θα τα διορθώσουν και μάλιστα άμεσα.
Μην πιστέψετε τίποτα.
Ο λύκος δεν γίνεται πρόβατο. Μεταμφιέζεται για να φάει.
Οι μαγικές συνταγές και τα ξόρκια τους δεν δούλεψαν, όπως άλλωστε συμβαίνει με κάθε μασκαρά κομπογιαννίτη.
Η μετάνοια είναι τέχνασμα για να παραμείνουν στην εξουσία. Μόνον αυτή τους απασχολεί.
Δεν πέρασε κανενός από το μυαλό, γιατί δεν τα σκέφθηκαν αυτά πιο πριν;
Τώρα, μπροστά στην χθεσινή αποφασιστική και Δημοκρατική λαοθάλασσα, κατάλαβαν ότι σε λίγο δεν θα μας σταματήσουν οι προβοκάτορες, τα παπαγαλάκια ή τα ΜΑΤ.
Οι πολίτες της χώρας αυτής, είναι περισσότερο ψύχραιμοι από τον αναίσχυντο υπουργό που βρίζει πια αδιακρίτως.

Τα λέμε σε λίγο.

Κυριακή, 12/2/2012

Και έσονται τρεις εις σάρκαν μίαν.
Και λίγο μετά η σάρκα σκίστηκε και ένα μέρος της, το σάπιο, έπεσε. Έμειναν κάποια υπολείμματα για να δείχνουν την πληγή.
Ο "ΛΑΟΣ" δεν θα ψηφίσει τα μέτρα αλλά στηρίζει την κυβέρνηση.
Τι άλλο θα ακούσουμε πια. Φαιδροί, απολίτικοι, ανίκανοι, αστείοι, προσβλητική για την νοημοσύνη μας.
Έως πότε;
9 μήνες μετά την 25η Μαίου 2011, όταν η Ελλάδα ξεσηκώθηκε, για λίγο, φωνάζοντας ότι αυτή η πολιτική δεν θα φέρει το αποτέλεσμα που θέλουμε, παρουσιάζεται μια 2η ευκαιρία για να αντισταθούμε στον μαρασμό που έρχεται.
Πριν λίγο, ο αυτάρεσκος και αριβίστας Σαμαράς δήλωνε ότι η Ν.Δ είναι η μόνη λύση που έχει μείνει στον τόπο και κατέληξε ότι η κομματική πειθαρχία στην ψηφοφορία της Κυριακής είναι ΑΥΤΟΝΟΗΤΗ. Φυσικά έθεσε το δίλημμα με τον γνωστό γλαφυρό ποιητικό του λόγο: Ψηφίσουμε ή χρεοκοπούμε.
Μετά ο λακές της ΕΚΤ, που το παίζει Πρωθυπουργός, απείλησε του Υπουργούς του, ότι όποιος δεν συμφωνεί αποπέμπεται από την κυβέρνηση. Τόση Δημοκρατία, είχαμε να δούμε από το 1973.

Σε αυτή την χώρα ο καθένας θέλει να δικαιολογήσει τον τίτλο του και αρέσκεται σε κινήσεις επικοινωνιακές και ουδόλως ουσιαστικές.
Ξεχνούν ότι με όσα έχουν κάνει η χώρα δεν αποτελεί σκουπίδι για τις αγορές, αλλά σκουπίδι για τους πολίτες της ίδιας της χώρας. Καμία υπόληψη δεν τυγχάνουν οι τυχάρπαστοι πολιτικοί ταγοί που με λόγια δραματικά προσπαθούν να μας πείσουν ότι εάν δεν δουλέψει ο νέος με 400 € και δεν κόψουν από τον συνταξιούχο άλλα 300€, δεν θα λύσουμε το πρόβλημα του χρέους.
Αίσχος. Είναι εγκληματίες που με δόλο και ιδιοτελή κίνητρα ασελγούν επάνω σε έναν περήφανο Λαό.
Ελπίζω ότι κάποια στιγμή και με κάποιο τρόπο θα λογοδοτήσουν ενώπιον Δικαστηρίων.
Δεν μπορούμε να αφήσουμε τον Πάγκαλο, τον Βενιζέλο, τον ΓΑΠ, τον Σημίτη, τον Καραμανλή, τον Αλογοσκούφη, τον Αβραμόπουλο, τον Σπηλιωτόπουλο, τον Λοβέρδο, τον Παπαδήμο, τον Παπουτσή κ.ά να αλωνίζουν ελεύθεροι, όταν έχει καταστραφεί η ζωή δύο τουλάχιστον γενεών Ελλήνων από τις πράξεις τους.
Ούτε όμως και τους Μπίστηδες, Χριστοδουλάκηδες και Παναγιώτου, κάθε είδους να επανακάμψουν στην πολιτική.
Ούτε τους Πρετεντέρηδες, Καψήδες, Παπαναγιώτου, Πάσχους κλπ να συνεχίζουν το γλύψιμο στα ντόπια συμφέροντα, προκείμενου να κρατήσουν τις δουλίτσες τους
Οι μεν σπίτια τους, διότι σέρνονται και δικαστήρια, οι δε καλό είναι να ηρεμήσουν διότι μας εξαγριώνουν.


Αύριο, Κυριακή στις 17:00, οι πολίτες αυτής της χώρας έχουν ραντεβού με την Ιστορία τους (στο Σύνταγμα). 
Ελπίζουμε να παρευρεθεί και η ίδια.

Συντονιστείτε στην ελπίδα

Πριν λίγες ημέρες ένα μήνυμα στο Facebook έγραφε: "κουράστηκα με όσους υποκριτικά ανεβάζουν εικόνες αστέγων, για να αναδείξουν το πρόβλημα, μέσα στην παγωνιά που επικρατεί. Όλοι αυτοί που επιχειρηματολογούν ή το παίζουν ευαίσθητοι ενώ κάθονται στον καναπέ τους είναι το πρόβλημα της χώρας..."
Απάντησα: "εμείς είμαστε πάντοτε εκεί που υπάρχει ανάγκη. Εσείς;"
Το μήνυμα προερχόταν από άτομο που γνωρίζω καλά ότι ουδέποτε, μα ουδέποτε, σηκώθηκε από τον καναπέ του ή άφησε την εργασία του για να βοηθήσει κοινωνικές ομάδες που ασφυκτιούν και βασανίζονται από τα δεινά που έφερε το Μνημόνιο.
Δεν γίνεται στα bar η αντίσταση. Ούτε στο μυαλό.
Υποκριτικά μέσα από τις σελίδες που αμαρτωλού Facebook, άτομα με μηδενική πολιτική ή κοινωνική ευαισθησία, κρύβονται πίσω από τις τύψεις τους ή χειρότερα εμφανίζουν τον ευατό τους ως οργισμένο.
Άτομα που καθημερινότητά τους είναι το κυνήγι της καριέρας τους, οι "δημόσιες" σχέσεις με τους φίλους τους, η συνειδητή απομάκρυνσή τους από τα προβλήματα των άλλων.
Εκεί έξω όμως τα πράγματα είναι αλλιώς.
Εκατοντάδες κοιμούνται στα παγκάκια και χιλιάδες, ελλείψει άλλων, κοιμούνται στο χώμα ή στα πλακάκια. Περνώντας από την Ομόνοια, του Ψυρρή, το Μεταξουργίο, τον Βοτανικό θα δείτε περιπλανώμενες ψυχές φαντάσματα.

ΑΘήνα - πλατεία Κουμουνδούρου 2012

Το βράδυ είναι ανελέητο. Εκατοντάδες μαρτυρίες μιλούν για ανθρώπους που έως χθές είχαν οικογένειες, σπίτια, δουλειές, παιδιά, ζωή.
Αγνοούνται τώρα. Είναι όμως κάπου εκεί.
Εκεί που οι υπόλοιποι φοβόμαστε να περπατήσουμε, μήπως και μας κλέψουν.
Έκαναν κατάληψη στα λίγα τετραγωνικά που τους αναλογούν. 
Δικαιωματικά όμως.
Αφού κανείς δεν αντιστάθηκε όσο έπρεπε για να μην συμβεί αυτό. Από τις 15 Μαίου 2011, εκατοντάδες χιλιάδες ήταν στους δρόμους και διαδήλωναν ενάντια στα μέτρα. Ήταν μόνο μια αντιπροσωπεία όσων δεν μπορούσαν να παρευρεθούν.
Το δυστύχημα όμως είναι ό,τι εκατοντάδες χιλιάδες επίσης, υποστήριζαν αυτούς που μέσα στην Βουλή ψήφιζαν την καταδίκη των υπολοίπων. Υποστήριζαν τον Παπανδρέου, τον Βενιζέλο, τον Σαμαρά, τον Χρυσοχοίδη, τον Καρατζαφέρη, την Μπακογιάννη και αργότερα τον λακέ τους τον Παπαδήμο (μερικοί τον υποστηρίζουν και σήμερα ακόμη).
Τώρα όλα πάγωσαν.
Οι άνθρωποι, οι δουλειές, οι ελπίδες, τα όνειρα, η ανάσα μας.
Σε ένα τεντωμένο σχοινί, ακροβατεί η ζωή μας. 
Οι εκβιαστές της μνήμης μας και του θυμικού μας είναι ακόμη στα πόστα.
Εως να αρχίσει ξανά η καρδιά μας να χτυπά, θα τους υπομείνουμε.
Όταν θα γίνει όμως αυτό, και θα γίνει, η μνήμη θα επανέρθει, ο φόβος θα γίνει δύναμη, η ελπίδα αντοχή και το μέλλον θα φαντάζει καλύτερο.
Πόσο κοντά είναι η ευτυχία από την δυστυχία;
Όσο μια ανάσα σε καθαρό αέρα.

Συντονιστείτε στην ελπίδα.

"Το κουδούνι"

"Η διαπραγμάτευση για το Μνημόνιο ήταν ερασιτεχνική" λέει η Β. Παπανδρέου.
"Δεν διάβασα το Μνημόνιο" λέει ο Μ. Χρυσοχοίδης.
"Διάβασα το Μνημόνιο, για 3 ώρες ένα Σάββατο πρωί" λέει η Λ. Κατσέλη.
"Εάν πειράξουν τον Παπανδρέου ..... θα γίνει μακελειό..."λέει ο Α. Λοβέρδος.
Τα σχόλια για τις δηλώσεις των παραπάνω είναι περιττά.
Η Ελλάδα για 6 μήνες, πνιγόταν στα δακρυγόνα, του άλλου πρωτοκλασάτου, Χ. Παπουτσή και σήμερα η Α. Διαμαντοπούλου αναφέρει "Είμαστε σε πόλεμο με την Τρόϊκα".
Πόσο γελοίο μπορεί να ακούγεται αυτό; Οι πρωτεργάτες της προδοσίας της χώρας, ο ένας μετά τον άλλο ομολογούν ότι το Μνημόνιο ήταν σε λάθος κατεύθυνση ή ήταν λάθος συνολικά.
Τόσο μακρυά από την κοινωνία δεν βρέθηκε ποτέ κανείς στην σύγχρονη Ιστορία μας. Τώρα προσπαθούν να σωθούν και κατεβαίνουν από το τραίνο του ιδιότυπου "σοσιαλισμού" που εγκαθίδρυσαν στην χώρα από το 1981.
Το σύστημα που αλλοίωσε το αξιακό σύστημα των Ελλήνων, σε βαθμό εθισμού για το ρουσφέτι, την κλεψιά, την ψευτομαγκιά.
Που ανήγαγε τους ημέτερους, τους πονηρούς και τους κλέφτες σε ανεξάρτητους, έξυπνους και νομιμόφρονες επιχειρηματίες.
Στην τελευταία τους πράξη, μαζί με τον αμαρτωλό λαϊκιστή Α. Σαμαρά, υπερψήφισαν τον λακέ της ΕΚΤ για πρωθυπουργό.
Πριν λίγο ο Σαμαράς έκανε  δηλώσεις ότι θα πει ΟΧΙ, στα νέα μέτρα που ετοιμάζονται, μαζί φυσικά με τον συνέταιρό του Καρατζαφέρη, δίνοντας "ελπίδα" στους αριβίστες Νεοδημοκράτες ότι θα επανέλθουν στην εξουσία για να μας ξανασώσουν....

Στα γραφεία του σκληρού πυρήνα της Ευρώπης, σχεδίασαν και εφάρμοσαν το σχέδιο αύξησης των κερδών τους, μέσω της υποδούλωσης μιας χώρας.
Τώρα ήρθε η ώρα να ξεπεράσουν την σκόπελο των πιθανών εκλογών, βάζοντάς μας σε επιτροπεία απειλώντας μας για έξοδο από το ευρώ και επιστροφή στη δραχμή.
Η μείωση μισθών, η αλλαγή των εργασιακών σχέσεων, η χωρίς όφελος του δημοσίου ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, η όσο-όσο πώληση επιχειρήσεων του δημοσίου είναι το νέο μενού.
Οι πολίτες αποσβολωμένοι παρακολουθούν το σενάριο να εξελίσσεται, αναμένοντας τις εκλογές. Θεωρούν ότι είναι το μόνο που μπορούν να κάνουν.
Οι περισσότεροι βέβαια ξεχνούν ό,τι μετά από αγώνα διαρκείας, έπεσε το ανδρείκελο Γ. Παπανδρέου και ότι οι αντιδράσεις μας θα ρίξουν και την νέα μαριονέττα τους, Λ. Παπαδήμο.
Η κοινωνία αναμένει εκλογές για να αλλάξει, δια παντός, τους αμαρτωλούς συσχετισμούς του δικομματικού προδοτισμού.
Φυσικά αυτό δεν θα φέρει λύση, αλλά μπορεί να συστοιχίσει μεγάλο μέρος των πολιτών πίσω ή δίπλα σε μια κυβέρνηση που θα λειτουργεί για εμάς και όχι για τους έξω. Τουλάχιστον αυτή είναι η ελπίδα.
Όλοι γνωρίζουμε ότι τα ΟΧΙ, φέρνουν μεγαλύτερες θυσίες.
Όπως έχω γράψει πολλάκις, το PSI και η νέα Δανειακή Σύμβαση θα είναι η ταφόπλακά μας. Τίποτα από τα δύο δεν θα λειτουργήσει, διότι το μεν PSI δεν μεριμνά για τα Ταμεία και τους πολίτες επενδυτές, αλλά αντιθέτως κλείνει το μάτι στις Τράπεζες μέσω της μη Δημόσιας ανακεφαλαιοποίησής τους και η δε Δανειακή Σύμβαση θα μας πάει 50 χρόνια πίσω, αφού θα χρωστάμε για πάντα, σε όλους.
Το video που ακολουθεί αποτυπώνει την πραγματικότητα που, σημειωτέον, έχει ήδη διαπραχθεί στην Ελλάδα.

Ναυάγιο PSI: το μη χείρον βέλτιστον

Μιας και αρκετοί, μας έλεγαν ότι το PSI+ και η νέα Δανειακή Σύμβαση είναι απαραίτητα εργαλεία για το μέλλον μας και επειδή πριν 1 μήνα ανάρτησα την προσωπική μου άποψη για να μην πάρουμε νέο δάνειο, παραθέτω την άποψη του Γ. Βαρουφάκη (αυτούσια) απο το www.protagon.gr.



Όλοι αγωνιούν για το PSI+. Εύχονται να πάει καλά, να ανακουφιστεί έτσι το ελληνικό δημόσιο χρέος, να πάρουμε πάλι την «δόση» μας και τον Μάρτιο να κλείσει η νέα δανειακή σύμβαση με την τρόικα ώστε να «σωθεί» άλλη μια φορά η χώρα.
Στο προηγούμενο κείμενό μου εδώ στο protagon, εξήγησα γιατί θεωρώ το PSI+ μια απάτη που απεγνωσμένα ψάχνει νομιμοποίηση. Εμμένω σε αυτά που έγραφα εκεί (τα οποία τα τελευταία εικοσιτετράωρα φαίνεται να έχουν επιβεβαιωθεί τις τελευταίες μέρες από τον διεθνή τύπο, βλ. εδώ και εδώ). Παρά την «συμφωνία» που μάλλον θα ανακοινωθεί (με φανφάρες πανομοιότυπες με εκείνες που ακολούθησαν τις καταστροφικές Συνόδους-Συμφωνίες της 21η Ιουλίου, της 26η Οκτωβρίου και της 9η Δεκεμβρίου), θα πρόκειται περί νεκρού γράμματος: Τις εβδομάδες που θα ακολουθήσουν θα ξετυλιχθεί ένα κρυφό, παρασκηνιακό δράμα καθώς η ΕΕ και το ΔΝΤ θα διεξάγει μια νέα σειρά διαπραγματεύσεων με τις σκιώδεις τράπεζες (τα hedge funds) τα οποία θα απαιτούν ίδια μεταχείριση των ελληνικών ομολόγων τους με τα ομόλογα που κρατά η ΕΚΤ, και η οποία απαιτεί την εξαίρεσή τους από οιοδήποτε κούρεμα. Εν κατακλείδι, το PSI+ είτε συμφωνηθεί είτε όχι δεν θα φέρει τις «ανάσες» που έχει ανάγκη το δημόσιο χρέος χωρίς να εμπλέξει όλη την Ευρώπη σε μια μεγάλη περιπέτεια που δεν αξίζει τον κόπο.
Σήμερα προχωρώ το επιχείρημα ένα βήμα παραπέρα: Ακόμα και επιτυχημένο να είναι το PSI+ (που δεν θα είναι), το μέγιστο δώρο στην χώρα μας και στην Ευρώπη ολόκληρη θα ήταν να ναυαγήσουν οι διαπραγματεύσεις. Πως μπορεί να το επιδιώξει αυτό η ελληνική κυβέρνηση χωρίς να φανεί ότι είναι εκείνη υπεύθυνη για το ναυάγιο; Με δύο τρόπους: Πρώτον, να συμφωνήσει η με την άποψη του ΔΝΤ ότι το επιτόκιο στα νέα ομόλογα δεν πρέπει επ’ ουδενί να ξεπερνά το 2% (κάτι που ο κ. Dallara δεν έχει εξουσιοδότηση να αποδεχθεί) και, δεύτερον, να ζητήσει συμμετοχή στην συμφωνία των hedge funds (τα οποία δεν την αποδέχονται). Έτσι, ο κ. Dallara θα φύγει άπρακτος και η ελληνική κυβέρνηση θα είναι ελεύθερη να ανακοινώσει ότι οι αποπληρωμές του Μαρτίου αναβάλλονται μέχρι νεοτέρας. Πριν υποστηρίξω την άποψη αυτή, θα ξεκινήσω με τον κατάλογο των ενστάσεων που θα ακουστούν εναντίον της.
Μια τέτοια αναβολή της αποπληρωμής των δανειστών του ελληνικού δημοσίου μετά από την αποτυχία των διαπραγματεύσεων (θα μου πουν πολλοί, αν όχι όλοι):

1. Θα αποτελέσει πιστωτικό γεγονός με συνέπεια την άμεση πυροδότηση των CDS (των ασφαλιστήριων που έχουν αγοράσει όσοι, ουσιαστικά, στοιχημάτισαν ότι θα έχουμε πιστωτικό γεγονός)
2. Μια τέτοια αθέτηση των υποχρεώσεών μας απέναντι στους δανειστές μας (έστω και για μερικούς μήνες) θα αμαυρώσει το όνομα της Ελλάδας για δεκαετίες
3. Θα πτωχεύσουν οι ελληνικές τράπεζες και τα ασφαλιστικά ταμεία, καθώς δεν θα πάρουν τα χρήματα του Μαρτίου που τους χρωστά το ελληνικό δημόσιο
4. Θα ναυαγήσει η νέα δανειακή σύμβαση (της 27ης Οκτωβρίου) και το ελληνικό δημόσιο, το οποίο εδώ και καιρό δεν μπορεί να δανειστεί από τις αγορές, δεν θα μπορεί να δανείζεται ούτε καν από την τρόικα
5. Η χώρα δεν θα μπορεί να εισάγει τα αναγκαία αγαθά (π.χ. πετρέλαιο)
6. Η χώρα θα εξαναγκαστεί εκτός ευρωζώνης και, λόγω της Συνθήκης της Λισαβόνας, και εκτός της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πρώτα θα απαντήσω στα πιο πάνω έξι σημεία, ένα προς ένα (και με την ίδια αρίθμηση) και κατόπιν θα εξηγήσω γιατί ισχυρίζομαι ότι το ναυάγιο του PSI+ θα έδινε μια ευκαιρία στην ευρωζώνη να αποδράσει από την Κρίση που με μαθηματική ακρίβεια την υπονομεύει και, παράλληλα, θα ήταν το μη χείρον τόσο για την Ελλάδα.
1. Και βέβαια θα αποτελέσει πιστωτικό γεγονός μια τέτοια εξέλιξη. Τα CDS θα πυροδοτηθούν (με βασικούς χαμένους την Goldman Sachs και την American Insurance Group που τα εξέδωσαν) ωφελώντας τα hedge funds που τα έχουν προμηθευτεί αλλά ζημιώνοντας τα άλλα hedge funds τα οποία (όπως έγραψα στο προηγούμενο άρθρο μου) είχαν αγοράσει (μετά την 27η Οκτωβρίου) ελληνικά ομόλογα λήξης Μαρτίου με σκοπό να παζαρέψουν την πλήρη αποπληρωμή τους απειλώντας ότι, διαφορετικά, θα πυροδοτήσουν τα CDS. Κι όσες γαλλο-γερμανικές τράπεζες, στα κρυφά, έχτισαν νέα συνθετικά στοιχήματα-παράγωγα πάνω στα ελληνικά ομόλογα (ελπίζοντας σε κάποιο swap τύπου PSI+,) κι αυτές θα υποστούν ζημιές. Γιατί είναι κακό αυτό; Ας πρόσεχαν. Κι αν τώρα κινδυνεύουν με χρεοκοπία, ιδού ο δρόμος για το EFSF το οποίο προσφέρεται (μετά την Συμφωνία της 27ης Οκτωβρίου) να τις επανακεφαλαιοποιήσει.

2. Μέχρι τον Ιούλιο, η κυβέρνηση έλεγε ότι η αναδιάρθρωση του χρέους (που κάποιοι προτείναμε από το 2010) θα σήμαινε απώλεια του καλού ονόματος της χώρας στις χρηματαγορές στις οποίες (θυμάστε) «όπου να’ ναι» θα ξαναβγαίναμε. Από την 27η Οκτωβρίου όμως και μετά, ούτε η κυβέρνηση δεν το λέει αυτό. Από την ώρα που συμφωνήθηκε ένα κούρεμα στην ονομαστική αξία των ομολόγων μας της τάξης του 50%, και μια επιμήκυνση του υπόλοιπου 50% για 20 με 30 χρόνια, η Ελλάδα πτώχευσε και επισήμως. Μόνο που, για λόγους Οργουελιανού ευφημισμού, το ονομάσαμε PSI+. Όμως οι άνθρωποι των αγορών δεν είναι ανόητοι. Στα μάτια τους η Ελλάδα πτώχευσε και αθέτησε τις υποχρεώσεις της. Το ότι η ΕΕ έβαλε το πιστόλι στον κρόταφο του κ. Dallara για να τον «πείσει» να πει ότι δέχεται «εθελοντικά» αυτή την διαγραφή χρέους δεν σημαίνει ότι δεν πρόκειται για πτώχευση. (Να σας θυμίσω ότι και οι εταιρείες – π.χ. η Lehman Brothers –, όταν πτωχεύουν, πάντα αποπληρώνουν ένα μέρος των χρεών τους. Πτωχευμένες κηρύσσονται όταν κριθεί ότι είναι ανίκανες να τα αποπληρώσουν στο ακέραιο.) Άρα, το επιχείρημα ότι αν ναυαγήσει το PSI+ θα χάσουμε το καλό μας όνομα, ενώ αν πετύχει θα το κρατήσουμε, απορρίπτεται ως γελοίο.

3. Οι ελληνικές τράπεζες, αγαπητές και αγαπητοί φίλοι, είναι ήδη πτωχευμένες. Η λειτουργία τους δεν εξαρτάται από το αν θα πάρουν τον Μάρτιο το 15% των χρημάτων που τους χρωστά το ελληνικό δημόσιο (καθώς το PSI+ αυτό προβλέπει, συν νέα 30ετή ομόλογα τα οποία δεν πρόκειται να αλλάξουν σημαντικά την δραματική κατάσταση των λογιστικών τους βιβλίων). Αυτό το ποσό, που αντιστοιχεί στο 15%, δεν θα κρίνει την βιωσιμότητά τους. Όπως και σήμερα, θα εξακολουθήσουν να λειτουργούν στην βάση της συνεχιζόμενης παροχής ρευστότητας από την ΕΚΤ (με το νέο LTRO να παίζει σημαντικό ρόλο). Ίσως μάλιστα το ναυάγιο του PSI+ να εξαναγκάσει τους τραπεζίτες μας να αποδεχθούν κεφάλαια από το EFSF (κάτι που θα ήταν ευχής έργο για τις τράπεζες αλλά όχι, βέβαια, για τους ίδιους). [Όσο για τις ανησυχίες ότι η ΕΚΤ θα σταματήσει την παροχή ρευστότητας στις ελληνικές τράπεζες σε περίπτωση που το PSI+ ναυαγήσει, δεν υπάρχει περίπτωση η ΕΚΤ να κάνει κάτι τέτοιο δεδομένου ότι θα πυροδοτούσε την αλυσιδωτή κατάρρευση του τραπεζικού συστήματος της ευρωζώνης.] Τέλος, τα ασφαλιστικά ταμεία, τα οποία και αυτά τελούν υπό πτώχευση, με ή χωρίς το PSI+, μπορούν ενισχυθούν βραχυπρόθεσμα (για τους επόμενους μήνες) με τα απαιτούμενα χρήματα τα οποία είναι μια σταγόνα μπροστά στον ωκεανό των αποπληρωμών του Μαρτίου. [Ό,τι στο μέλλον θα έχουμε πρόβλημα με τα ασφαλιστικά ταμεία, αυτό είναι σίγουρο. Όμως αυτό θα συμβεί και να «πετύχει» το PSI+.]

4. Η νέα δανειακή σύμβαση, το Μνημόνιο Νο.2, που συμφωνήθηκε την 27η Οκτωβρίου, μαζί με το PSI+, παρουσιάζεται σήμερα ως ο νέος εθνικός στόχος – η τελευταία ευκαιρία να μπορέσει για λίγο ακόμα καιρό να χρηματοδοτείται το κράτος. Δεν είναι όμως. Ξέρετε, είναι αλήθεια ότι, έως τώρα, στο πλαίσιο του Μνημονίου Νο.1, ένα ποσοστό των νέων δανεικών (που παίρναμε σε δόσεις) της τάξης του 15% με 20% πήγαινε σε μισθούς, συντάξεις και, γενικότερα, στην χρηματοδότηση του πρωτογενούς ελλείμματος του δημοσίου (δηλαδή των ελλειμμάτων που θα είχαμε ακόμα κι αν δεν αποπληρώναμε τα παλαιά χρέη). Από εδώ και στο εξής όμως, αυτό τελείωσε. Η Γερμανία το έχει δηλώσει κατηγορηματικά: «Δεν θα πάρετε ευρώ πάνω από το ποσό που χρειάζεστε για να αποπληρώνετε τα δανεικά σας.» Άρα, τα πράγματα είναι απλά: Η νέα δανειακή σύμβαση δεν θα καλύπτει καμία από τις νέες δαπάνες του ελληνικού δημοσίου. Οι μόνοι που θα πρέπει να αγωνιούν για το αν θα προχωρήσει ή όχι είναι οι δανειστές μας, συμπεριλαμβανόμενης της τρόικας (και ιδίως της ΕΚΤ) που δεν θα πάρει τα χρήματα του Μνημονίου Νο.1 παρά μόνο αν προχωρήσει το Μνημόνιο Νο.2! Περιληπτικά, είτε προχωρήσει το Μνημόνιο Νο.2 (με ή χωρίς επιτυχημένο PSI+) είτε όχι, το ελληνικό δημόσιο, από τούδε και στο εξής, δεν θα μπορεί να δανείζεται από την τρόικα για να πληρώνει μισθούς, συντάξεις, εξοπλισμούς, σχολεία, υγεία κλπ.

5. Αυτός ο φόβος είναι κατάλοιπο της προ ευρώ εποχής και εκτός θέματος σήμερα. Όταν είχαμε την δραχμή, οι επιχειρήσεις που εισήγαγαν είδη πρώτης ανάγκης (π.χ. πετρέλαιο) έπρεπε να κάνουν χρήση των αποθεμάτων συναλλάγματος της χώρας. Σήμερα, δεν έχουν κανέναν τέτοιο περιορισμό. Αγοράζουν από το εξωτερικό σε ευρώ, χρησιμοποιώντας τον δικό τους τραπεζικό λογαριασμό, και πουλάνε στην εγχώρια αγορά στο ίδιο νόμισμα. Το κράτος δεν παρεμβαίνει (ιδίως από τότε που τα διυλιστήρια και άλλοι οργανισμοί ιδιωτικοποιήθηκαν). Είναι σφάλμα να θεωρούμε ότι η πτώχευση του ελληνικού δημοσίου σημαίνει και πτώχευση της, π.χ., Πετρόλα.

6.  Όλοι θεωρούν δεδομένο ότι μια εξέλιξη σαν αυτή που πρεσβεύω (το εσκεμμένο ναυάγιο των διαπραγματεύσεων του PSI+ και η μη υπογραφή της νέας δανειακής συμφωνίας με την τρόικα) θα σημάνει, αυτομάτως, έξοδο της χώρας από την ευρωζώνη. Όχι μόνο δεν είναι  δεδομένο κάτι τέτοιο αλλά, θα μου επιτρέψετε να πω, είναι αδύνατον να συμβεί. Έστω ότι το PSI+ ναυαγεί, το Μνημόνιο Νο.2 καθυστερεί και το ελληνικό δημόσιο αναβάλει την αποπληρωμή των ομολόγων του Μαρτίου. Πως θα εκδιωχθεί η χώρα από την ευρωζώνη; Πρώτον, δεν προβλέπεται μια τέτοια διαδικασία σε καμία Συνθήκη, ούτε και σε κάποιο νομικό κείμενο. Και να ψηφίσουν οι 16 υπόλοιπες χώρες της ευρωζώνης (κάτι το οποίο είναι απολύτως αδύνατον, καθώς τουλάχιστον η Ιρλανδία και η Πορτογαλία ξέρουν ότι μια τέτοια εξέλιξη ανοίγει το παράθυρο και για εκείνες) την εκπαραθύρωση της Ελλάδας από το ευρώ, μια τέτοια απόφαση δεν έχει κανένα νομικό αντίκρισμα. Δεύτερον, και να έβρισκαν νομικό τρόπο να το κάνουν, δεν θα το ήθελαν καθώς μια τέτοια κίνηση θα σφράγιζε την μοίρα ολόκληρης της ευρωζώνης: Τα spreads της Ιταλίας και των ομολόγων του EFSF θα πήγαιναν στα ουράνια, η Ιρλανδία θα αιμορραγούσε από μια μαζική απόδραση των αποταμιεύσεων που θα ανάγκαζε το Δουβλίνο να ορθώσει (παράνομα) τείχη στις μεταφορές κεφαλαίων κλπ κλπ. Τότε, θα με ρωτήσετε, γιατί η κα Merkel και η ίδια η ελληνική κυβέρνηση, από τον Οκτώβριο και μετά,  απειλούν ότι μία αποτυχία τους δίδυμου PSI+-Μνημονίου Νο.2 θα σήμαινε έξοδο της χώρας από το ευρώ; Δεν έχω καμία αμφιβολία ότι πρόκειται περί μιας, κενής περιεχομένου, χυδαίας απειλής στην οποία αξίζει η περιφρόνηση από όλους μας.
Σας υποσχέθηκα ότι, αφού απαντήσω στις ενστάσεις, θα εξηγήσω γιατί το εσκεμμένο ναυάγιο του PSI+ θα ήταν το μη χείρον για την Ελλάδα και, παράλληλα, μια ευκαιρία για την ευρωζώνη να αποδράσει από την Κρίση. Θα αρχίσω από την Ευρώπη και θα κλείσω με τους λόγους που, μεταξύ όλων των δεινών που μας απειλούν, το ναυάγιο του PSI+ είναι η πιο ανώδυνη εξέλιξη για την πατρίδα μας.
Τα οφέλη της Ευρώπης από ένα ναυάγιο του PSI+
1. Η πυροδότηση των CDS, και οι απώλειες  των γαλλογερμανικών τραπεζών από μια ελληνική στάση πληρωμών, θα αναγκάσει την ευρωπαϊκή ηγεσία να αντιμετωπίσει (επί τέλους) την τραπεζική κρίση που μαίνεται στα σιωπηλά στην Βόρεια Ευρώπη. Πιο συγκεκριμένα, δίνει στους ηγέτες του Βορρά (Γερμανία, Ολλανδία, Βέλγιο και Γαλλία) την ευκαιρία και την δικαιολογία (απέναντι στους τραπεζίτες που τόσο φοβούνται οι πολιτικοί) να βάλουν το νυστέρι στο κόκκαλο – να απαιτήσουν ουσιαστική επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, δηλαδή νέα κεφάλαια και όχι αύξηση του ποσοστού κεφαλαιοποίησης των τραπεζών με μείωση των δανείων που παρέχουν, κάτι που ενισχύει τους ανέμους της ύφεσης που πλήττει ολοένα και περισσότερο την Ευρώπη.

2. Θα υποχρεώσει την ΕΚΤ να αποδεχθεί ότι δεν είναι δυνατόν τα ελληνικά ομόλογα που διαθέτει εκείνη να είναι στο απυρόβλητο ενώ εκείνα που διαθέτει το ΙΚΑ μπορούν να κουρευτούν. Θα την υποχρεώσει να σταματήσει να προσποιείται ότι οι παρεμβάσεις της έχουν καθαρά νομισματικό χαρακτήρα και πως δεν είναι δική της δουλειά να βοηθά στην ορθολογική, κεντρική διαχείριση του δημόσιου χρέους της ευρωζώνης. Εν τέλει, θα είναι ένα σημαντικό βήμα στην απαραίτητη μεταμόρφωση της ΕΚΤ σε μια πραγματική Κεντρική Τράπεζα (όπως η Fed, Bank of England κλπ).

3. Το ναυάγιο της Μνημονιακής πολιτικής στην Ελλάδα, όπου και ξεκίνησε, αποτελεί προαπαιτούμενο για τον επανασχεδιασμό της ευρωπαϊκής πολιτικής αντιμετώπισης της Κρίσης της Ευρωζώνης. Όσο η «ελληνική πληγή» καλύπτεται με τσιρότα, τόσο οι ευρωπαίοι ηγέτες μας θα κρύβονται πίσω από το δάκτυλό τους με αποτέλεσμα να καταρρέει το σύμπαν γύρω τους, στις δικές τους κραταιές χώρες, την ώρα που εκείνοι σφυρίζουν αδιάφορα. Το ναυάγιο του PSI+, από αυτή την άποψη, είναι ακριβώς αυτό που χρειάζεται η Ευρώπη σήμερα. Αμέσως μετά η Ευρώπη θα εξαναγκαστεί να αποφασίσει είτε να διαλύσει την ευρωζώνη είτε να την επανασχεδιάσει σε νέα, ορθολογική βάση.
Τα οφέλη της Ελλάδας από ένα ναυάγιο του PSI+
1. Στην τελευταία πρόταση έγραφα πως το ναυάγιο του PSI+ θα υποχρεώσει την Ευρώπη «να αποφασίσει είτε να διαλύσει την ευρωζώνη είτε να την επανασχεδιάσει σε νέα, ορθολογική βάση». Και στην μία και στην άλλη περίπτωση, η Ελλάδα θα έχει μια ευκαιρία να ξεφύγει από την σημερινή σκοτοδίνη. Όπως έχει γίνει πλέον (ελπίζω) σαφές σε όλους μας, η Κρίση στην Ελλάδα δεν μπορεί να ξεπεραστεί με νέα δάνεια υπό τον όρο της περεταίρω συρρίκνωσης του ΑΕΠ (την αυστηρή λιτότητα δηλαδή) και ενόσω η Ευρώπη τελεί υπό άρνηση, δημιουργώντας έτσι υφεσιακές συνθήκες σε ολόκληρη την ήπειρο. Στο βαθμό που το PSI+ δεν είναι παρά ένα φύλο συκής για την συνέχιση της πολιτικής αυτής, το ναυάγιό του είναι καθήκον της χώρας μας προς τον εαυτό της. Στο πλαίσιο του επανασχεδιασμού της ευρωζώνης που θα ακολουθήσει, θα μας δοθεί (για πρώτη φορά από τότε που ξέσπασε η Κρίση) η ευκαιρία να εκπονήσουμε ένα ρεαλιστικό Σχέδιο Απόδρασης.

2. Το ελληνικό δημόσιο, ό,τι και να γίνει με το PSI+, θα πρέπει από τώρα να αυτοχρηματοδοτείται. (Έχω αναφερθεί εδώ σε δύο τρόπους που μπορεί να επιτευχθεί η αυτοχρηματοδότηση για μια περίοδο έκτακτης ανάγκης.)  Αν η ίδια η ελληνική κυβέρνηση πάρει την απόφαση ότι από εδώ και εμπρός (και μέχρι η ευρωζώνη είτε να διαλυθεί είτε να επανασχεδιαστεί) το δημόσιο θα ζει από τα έσοδά του, απορρίπτοντας επί τέλους τις ψευδαισθήσεις ότι ο συνδυασμός PSI+ και Μνημονίου Νο.2 θα μας επιτρέψουν να έχουμε πρωτογενή ελλείμματα και στο μέλλον, θα έχουμε κάνει ένα μεγάλο άλμα προς τα εμπρός.

3. Δύο χρόνια τώρα, η οικονομία της χώρας μας έχει στεγνώσει από επενδύσεις. Βασικός παράγοντας είναι το «έργο» που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε «Περιμένοντας την Πτώχευση». Σε μια χώρα όπου όλοι ρωτούν (αν και ξέρουν την απάντηση) «Τι θα γίνει; Θα την αποφύγουμε την πτώχευση;», κανείς δεν επενδύει. Σε μια χώρα όπου το ερώτημα «Τελικά θα πτωχεύσουμε;» ισοδυναμεί με το ερώτημα «Θα μας δώσουν την επόμενη δόση;», η στάση επενδύσεων είναι φυσιολογική. Για αυτό πρέπει να πυροδοτηθούν τα CDS, για αυτό τον λόγο πρέπει να ειπωθούν τα λόγια «στάση πληρωμών», «default» κλπ ώστε να μπει ένα τέλος σε αυτή την αγωνία που εγγυάται ότι, όσο διαιωνίζεται, κανένας, έλληνας ή ξένος, δεν πρόκειται ποτέ να επενδύσει. Σκεφτείτε το: Με μηδενικό κόστος για το ελληνικό δημόσιο (καθώς έτσι κι αλλιώς κανείς δεν θα του χρηματοδοτεί τα πρωτογενή του ελλείμματα πλέον, ούτε καν η τρόικα), θα έχουμε σταματήσει αυτό το σήριαλ με την χρεοκοπία. Θα έχει εξαγγελθεί στα πρωτοσέλιδα και θα γυρίσουμε σελίδα. Εντός του ευρώ. Και με μια Ευρώπη που θα αναγκαστεί να επιστρέψει στο σχεδιαστήριο με στόχο την αναδόμηση της ευρωζώνης.
Συμπερασματικά, το μήνυμά μου είναι τόσο απλό όσο και αντίθετο με όλα όσα μας βομβαρδίζουν: Το πατριωτικό και ευρωπαϊκό μας καθήκον είναι να οδηγήσουμε το PSI+ σε ναυάγιο ώστε να προβούμε σε μια αναβολή της αποπληρωμής των δανείων μας τον Μάρτιο (η οποία θα καταγραφεί ως χρεοκοπία και θα πυροδοτήσει τα CDS). Αντί για την «καταστροφή», που μας λένε ότι θα φέρει, ένα ναυάγιο των διαπραγματεύσεων του PSI+ θα δώσει στην Ελλάδα μια ύστατη (έστω και μικρή) ευκαιρία απόδρασης από την Κρίση και στην Ευρώπη ένα κίνητρο να επιστρέψει στον δρόμο του ορθολογισμού. Το ότι, δυστυχώς, οι ηγέτες μας μάλλον θα θριαμβολογήσουν άλλη μια φορά για μια δήθεν σημαντική «συμφωνία» θα πρέπει να μας προβληματίσει. Και να μας κάνει να αναρωτηθούμε: Γιατί τους ανεχόμαστε ακόμα;

Σύνταγμα, 15/1/12, 18:00

Εχθές έγραψα ένα twit μέσω του οποίου παρότρυνα όσους ενδιαφέρονται πραγματικά και είναι έτοιμοι να συγκρουστούν, σε συγκέντρωση στο @Syntagma, στις @15jgr (15/1/12), στις 18:00.
Αμέσως δεκάδες άλλοι έκαναν retwit.
Το ερώτημα που γεννάται είναι εάν μπορούμε να κάνουμε restart στο αυτόνομο κίνημα που είχε προκύψει τους περασμένους μήνες;
Εάν είμαστε ώριμοι να αποδεχθούμε και την αλήθεια των υπολοίπων και να ΣΥΜΒΙΒΑΣΤΟΎΜΕ, με απόψεις και ιδέες που δεν είναι τόσο "σοφές" όσο οι δικές μας.
Το κίνημα των Αγανακτισμένων, έφερε νέα σημαντικά ήθη στην Ελληνική κοινωνία. Κυρίως όμως διεκδίκησε αγωνιστικά και επίμονα, ακόμη και χωρίς να έχει κοινά αιτήματα και να αποτελείται από ένα συνονθύλευμα προσώπων με διαφορετικές πολιτικές αρχές.
Κυρίως όμως έφερε την ελπίδα, ότι εάν διεκδικήσεις, θα κερδίσεις.
Τι κέρδισε;
Επειδή δεν είχε συντεταγμένα αιτήματα, κατάφερε να αποτρέψει χειρότερες ακόμη πολιτικές και όχι να κερδίσει κάτι συγκεκριμένο.
Τώρα όμως είμαστε πιο ώριμοι και λιγότερο αγανακτισμένοι. Ξέρουμε ποιος φταίει, τι φταίει, ποιοι υπηρετούν και ποια συμφέροντα.
Χρειαζόμαστε βάση αιτημάτων για να καθοριστεί η Νέα Πολιτική Τάξη και Πρακτική στην Ελλάδα και νομίζω ότι την έχουμε.
Οι νέες συγκεντρώσεις δεν θα διεκδικούν από τους υπάλληλους βουλευτές του @pasok και της @nd να μην ψηφίσουν αντιλαϊκά και αντεθνικά μέτρα.

Η συμμετοχή, που δηλώνει αποδοχή, θα επιβάλλει την νέα πρακτική αντιμετώπισης της κρίσης που πρέπει να βασίζεται στους άξονες:

1. πάγωμα αποπληρωμής Δανείων
2. καμία άλλη Δανειακή Σύμβαση
3. Άμεση Δικαιοσύνη
4. Νέοι κανόνες Ανταγωνισμού

Θα μπορούσα να γράψω εξαιρετικά μεγάλες αναλύσεις για να επιχειρηματολογήσω για τους 4 άξονες, αλλά αυτό δεν έχει σημασία τώρα.
Η χώρα χρειάζεται χρόνο για να ανακάμψει, άρα πρέπει να σταματήσει να πληρώνει τα Δάνειά της, χωρίς να τα διαγράψει προς το παρόν και να μην πάρει κι άλλα που θα υποθηκεύσουν επιπλέον το μέλλον της. Πρωταρχικός σκοπός θα είναι αυστηρά η κάλυψη των εγχώριων αναγκών πληρωμής μισθών και συντάξεων. Φυσικά απαιτούνται πολλά μέτρα για να μπορέσουμε να πραγματοποιήσουμε κάτι τέτοιο. Ρεαλιστικές ιδέες υπάρχουν ....
Για να συμβεί το παραπάνω απαιτείται κοινωνική ειρήνη και συμμετοχή. Η άμεση διακοπή (θεσμικής και μη) οποιασδήποτε σχέσης του κράτους με την Δικαιοσύνη, θα επιφέρει περισσότερη εμπιστοσύνη στους πολίτες και ταυτόχρονα θα δημιουργήσει τις συνθήκες απονομής της.
Για να εξοικονομηθούν πόροι, χρειαζόμαστε στρατηγικό σχεδιασμό και δημιουργία υποδομών που οδηγούν σε ανάπτυξη. Η χαλάρωση ή και αποδέσμευση (για διάστημα τουλάχιστον 5 ετών) από το θεσμικό οικονομικό Ευρωπαϊκό κεκτημένο, είναι αναγκαία και ζωτικής σημασίας για την χώρα. Το κράτος θα πρέπει να επέμβει άμεσα και δυναμικά στους μηχανισμούς της αγοράς και να δημιουργήσει νέες συνθήκες που  θα οδηγούν στην λειτουργία της προς όφελος των πολιτών/καταναλωτών. Έχουμε τεράστια δεξαμενή επιστημόνων, οικονομολόγων που μπορούν να καταθέσουν και κυρίως να εφαρμόσουν πολλές και ποικίλες ιδέες και πρακτικές.


Για τα παραπάνω απαιτείται η προσωπική διαθεσιμότητά μας.
Η αύξηση της ανταγωνιστικότητας της Ελληνικής οικονομίας, δεν θα προέλθει από την επιβολή νέων έμμεσων και άμεσων φόρων και την μείωση των μισθών, αλλά από την "εθελοντική αύξηση της παραγωγικότητας". Για να προκύψει αυτό πρέπει να κτισθεί εμπιστοσύνη μεταξύ των εργαζομένων και των εργοδοτών που θα βασίζεται στην διαφορετική κατανομή των κερδών και στην δίκαιη αναδιανομή του κοινωνικού παραγόμενου προϊόντος.

Την άλλη Κυριακή λοιπόν, στο Σύνταγμα, στις 18:00 και ότι προκύψει.
Καλή αντάμωση

Λύσεις Υπάρχουν. Μυαλά δεν υπάρχουν

Άρχισαν τα όργανα και πάλι!
Ο @primeministrGR δεν θέλει, λέει, να βάλει "κόκκινες γραμμές" στην τρόικα!
Μα, αυτός δεν είναι που πήρε την θέση για να περάσει όλα όσα δεν μπορούσε να περάσει ο προηγούμενος, που παρεμπιπτόντως δεν ενδιαφερόταν για τις καρέκλες;
Αυτός ο υπάλληλος της ΕΚΤ και του ΔΝΤ, που για λίγο καιρό πήγαν να μας πείσουν ότι θα είναι καλός πρωθυπουργός;
Τελικά ο Έλληνας ή έχει μεγάλη υπομονή ή είναι εξαιρετικά απελπισμένος.
Τείνω να πιστεύω το δεύτερο.
Δύο μήνες τώρα κανείς δεν πολυ-μιλάει, δεν αντιστέκεται, με την κρυφή ελπίδα ότι αυτός που οι άλλοι μας επέβαλαν, μπορεί να έκανε κάτι καλύτερο.
Φευ! Τα ίδια Παντελάκι μου τα ίδια Παντελή μου.
Τριγύρω βλέπω συνανθρώπους μας που ασφυκτιούν, αφού ούτε δουλειά έχουν, ούτε χρήματα για τα απαραίτητα. Στις γιορτές πολλοί νονοί, -ες, δεν μπόρεσαν και απέφυγαν να πάρουν κάτι στα βαπτιστήρια τους διότι δεν είχαν!
Γενικευμένη κατάντια.
Οι έρευνες της αμαρτωλής ΕΛ.ΣΤΑΤ. δείχνουν φτώχεια σε 1 στους 4 Έλληνες από το 2009 (http://news.kathimerini.gr)
Οι επιχειρήσεις κλείνουν με ρυθμό τρομακτικό. Ανάπτυξη δεν υπάρχει περίπτωση να προκύψει, τουλάχιστον για το 2012.
Τόσο άσχημα.
Αυτοί δε, το χαβά τους.
Ο ΓΑΠ δεν θέλει να φύγει από το @PASOK και τους κοροϊδεύει με συνδικαλιστικές πρακτικές, για να κερδίσει χρόνο και να γίνει ξανά Πρόεδρος της Σοσιαλιστικής Διεθνούς.
Τόσο πατριώτης ο τύπος. 
Βέβαια, δεν μπορώ να ξεχάσω τα φιλαράκια μου, που αγωνιώντας να πάρουν την εξουσία μετά το 2004, μας έπρηξαν τα αυτιά με τις διαφορετικές απόψεις του "Σουηδού" και των πρωτοπαλίκαρών του (Γερουλάνος (...), Παπακωνσταντίνου (τον θυμάστε αυτόν;), Πεταλωτής (ουδέν σχόλιο), Ραγκούσης κλπ κλπ κλπ...) που θα άλλαζαν την χώρα διότι είχαν νεωτεριστικές απόψεις!
Κι εμείς λέγαμε: "κάνετε λάθος, δεν χρειαζόμαστε Μεσσίες, αλλά πολιτικές. Δεν έχουν σχέση τα πρόσωπα, αλλά τι πρεσβεύουν και κατά πόσο είναι έτοιμα να συνεισφέρουν ανιδιοτελώς στην κοινωνία".
Μας κορόιδευαν, διότι είμαστε οραματιστές και δεν μπορούμε να αντιληφθούμε το Διεθνές γίγνεσθαι και την πρακτική των αγορών.
Οι ίδιοι αναθάρρησαν με τον νέο "πρωθυπουργό", διότι είναι τεχνοκράτης και θα έβαζε τα πράγματα στην θέση τους.
Τώρα;
Φτάσαμε στο σημείο να κυβερνάει ο Βορίδης, ο Γεωργιάδης, ο Πάγκαλος και ο Αβραμόπουλος.
Τόσο άσχημα.
Μαγικές λύσεις, προφανώς δεν υπάρχουν.
Λύσεις όμως υπάρχουν. 
Θα πρέπει να έχουν μοναδικό γνώμονα την προστασία των αδυνάτων, την εξασφάλιση εργασίας για όλους, την διατήρηση της κοινωνικής συνοχής και της κοινωνικής ειρήνης.
Οποιαδήποτε άλλη λύση, δημιουργεί έντονα προβλήματα με απρόβλεπτες συνέπειες όταν θα εκραγούν. Και δεν είναι πολύ μακρυά αυτή η χρονική στιγμή.
Το "χρέος" όπως το αποκαλούν, δεν δημιουργήθηκε από όλους και δεν θα πληρωθεί από όλους.
Καθημερινά συλλαμβάνουν διάφορους τύπους που χρωστούν εκατομμύρια. Μετά τους αφήνουν ελεύθερους για να κάνουν διακανονισμό. Γιατί; Να μείνουν στην φυλακή και να φέρουν τα λεφτά.
Εμείς είμαστε κορόιδα που δεν έχουμε χρέη;
Βγήκαν τα χρήματα στο εξωτερικό.
Έεε, και; Αφού αυτό το κάνουν οι Τράπεζες νομίμως. Οι ίδιες Τράπεζες που ζητούν συνεχώς χρήματα για να μην κλείσουν. Η ελεύθερη αγορά το απαγορεύει λένε. Αλλά η ανεργία και φτώχεια επιτρέπεται προφανώς....
Το 2010 λέγαμε ότι πρέπει να γίνει αναδιάρθρωση του Ελληνικού χρέους, αφού δούμε την διάρθρωσή του και μετά να κάναμε διαπραγμάτευση για όσα εκτιμούσαμε ότι χρωστάμε πραγματικά.
Ιδεαλισμός έτσι;
Τώρα, 1,5 χρόνο μετά λένε ακριβώς το ίδιο, με την διαφορά ότι έχουν αλλάξει οι εργασιακές σχέσεις, έχει πτωχύνει η χώρα τουλάχιστον 30%-40% και αυξήθηκε η ανεργία στο 20+%.
Η λύση είναι μπροστά μας. 
Η Ε.Ε. πρέπει να μας χαλαρώσει τους οικονομικούς θεσμικούς περιορισμούς για το Ευρωπαϊκό κεκτημένο, διότι αλλιώς θα έχουμε διασπάσεις και η Ελλάδα να αντιμετωπίσει τα Οικονομικά της με ελευθερία επιλογών πληρωμής και διαπραγμάτευσης.
Εάν δεν διεκδικήσουμε με το καλό κάτι ανάλογο, η ζωή θα μας χαστουκίσει όλους μαζί.
Θυμηθείτε το αυτό.
Τέλος, ένα σχόλιο για την ανευθυνότητα που αντιμετωπίζει την κατάσταση ένα μέρος της Αριστεράς (ΚΚΕ, ΣΥΝ).
Ο Μαίλης του ΚΚΕ έλεγε πριν λίγες ημέρες ότι η λύση είναι έξω από Ε.Ε. και το Ευρώ και Λαϊκή κυριαρχία. Ο Λαφαζάνης του ΣΥΡΙΖΑ αντίστοιχα έλεγε έξω από την Ε.Ε και το Ευρώ, εθνικοποίηση των τραπεζών και του κεφαλαίου !!!
Η πολιτική τους, δηλαδή, θεώρηση είναι να απομονωθούμε από τον Δυτικό κόσμο και να προσεγγίσουμε .... τον άλλο κόσμο!
Δεν μπορώ να διανοηθώ πως μπορούν να τα σκέφτονται αυτά.Πως γίνεται να συνεχίζουν να συμμετέχουν σε προϊστορικά, αναχρονιστικά κόμματα πολιτικοί σαν τον Παπαδημούλη, τον Δραγασάκη, την Κανέλλη κ.ά.
Για το 2012 δεν έχω ευχές να δώσω σε κανέναν.
Προτείνω να βάλουμε στόχους.
Απεριόριστη αλληλεγγύη προς τους διπλανούς, κινητοποίηση και κριτική επί παντός επιστητού.


Καλή αντάμωση

Περί Τουρκίας και Υψηλής πολιτικής, το ανάγνωσμα

Πριν από λίγα χρόνια, κάηκε το σπίτι γνωστών μου στο χωριό.
Έμαθα δε, ότι κάηκαν και μερικά ακόμη σε μια άλλη περιοχή στην Σάμο και αργότερα στην Ικαρία και λίγο αργότερα εδώ στην Αττική.
Άαα και μην ξεχάσω, κάηκαν και ορισμένοι άνθρωποι που εγκλωβίστηκαν στις πυρκαγιές.
Αναλώσιμοι θα ήταν φαίνεται.
Είμαστε συνηθισμένοι στο να χάνονται άνθρωποι και περιουσίες μετά από το πέρασμα της φωτιάς.
Στεναχωριόμαστε λιγάκι αλλά μετά επανακάμπτουμε και .... η ζωή συνεχίζεται.
Άλλωστε δεν μας νοιάζει και πάρα πολύ, αφού δεν κάηκε το δικό μας σπίτι. Έτσι γίνεται σε αυτή την χώρα.
Ο πρώην Τούρκος πρωθυπουργός, Μεσούτ Γιλμάζ, επιβεβαίωσε όσα ξέραμε και λέγαμε ό,τι δηλαδή Τουρκικές υπηρεσίες σχεδίαζαν και εκτελούσαν τέτοια σχέδια. Τώρα μάθαμε ότι ήταν "αντίποινα" (!!!)
Τα ερωτήματα πολλά και οι ερμηνείες ακόμη περισσότερες.
Ο Τουρκικός παράγοντας είναι έτοιμος για το επόμενο βήμα στις σχέσεις μας.
Η επιλογή του χρόνου, όπως έχουμε ξαναπεί, επιβεβαιώνει ότι βρισκόμαστε σε μειονεκτική θέση απέναντι τους.
Η αδυναμία της χώρας να κυβερνηθεί σε συνδυασμό με την παρούσα πολιτική δυναμική της, δεν θα μείνει ανεκμετάλλευτη από τους "γείτονες". Ξέρουν πότε θα διεκδικήσουν.
Οι δηλώσεις του Γιλμάζ, έχουν ορισμένα χαρακτηριστικά.
Σε πρώτη ανάγνωση φαίνονται να έχουν εσωτερικούς, της Τουρκίας, αποδέκτες. Ταυτόχρονα δημιουργούν περιβάλλον, για περαιτέρω ενδυνάμωση του κεντρώου πολιτικού χώρου στην Τουρκία, που προσεγγίζει το αποδυναμωμένο από τον Ερντογάν, Στρατιωτικό κατεστημένο το οποίο αναζητά απελπισμένα πολιτικά ερείσματα στον Λαό.

Σε δεύτερη ανάγνωση φαίνεται ως ένα σχέδιο βολιδοσκόπησις των κρατών που θα υποστήριζαν έμμεσα ή άμεσα την Ελλάδα στην οποιαδήποτε νέα "διαμάχη" της με την Τουρκία. Δηλώνουμε ένα πρόβλημα και εάν ο αντίπαλος το δημοσιοποιήσει, μεγιστοποιώντας το, τότε γνωρίζουμε ποιους έχουμε να αντιμετωπίσουμε. Ο στόχος είναι η επόμενη διεκδίκηση που προφανέστατα είναι κάτι εξαιρετικά σημαντικό, αφού το σχέδιο αυτό χρειάζεται χρόνο και υπομονή για να αποδώσει. Τα κράτη που θα υποστηρίξουν μια πιθανή διένεξη όμως δεν είναι κουτά, ώστε να εμφανίσουν τις πραγματικές διαθέσεις και συμμαχίες τους.
Σε τρίτη ανάγνωση φαίνεται να αφορά την είσοδο της Τουρκίας στον ενεργειακό χάρτη της Μεσογείου, που όπως ξέρουμε αποτελεί την νέα Παγκόσμια αναφορά. Δυστυχώς η χώρα μας, παρά το γεγονός ότι θα μπορούσε να εμφανιστεί ως ο σημαντικότερος, μαζί με την Κύπρο, το Ισραήλ και την Αίγυπτο εταίρος των Διεθνών κολοσσών άντλησης και διανομής πετρελαίου και φυσικού αερίου (βλ. ΗΠΑ, Ρωσία, Ηνωμ. Βασίλειο και Κίνα), όχι τυχαία εδώ και δύο χρόνια βρίσκεται στο χαμηλότερο σημείο διαπραγματευτικής και πολιτικής δύναμης της Ιστορίας της. Στην Ενέργεια όμως, ο πολιτικός σχεδιασμός γίνεται τουλάχιστον 5-10 χρόνια πριν την ανάληψη Διεθνών πρωτοβουλιών. Η Τουρκία ηττήθηκε οικτρά στην διαμάχη της με το Ισραήλ διότι δεν υπολόγισε σωστά της ενέργειες της Κυπριακής Δημοκρατίας και έτσι εμφανίστηκε αδιάβαστη και προ τετελεσμένων γεγονότων, που πολύ έξυπνα οι Κύπριοι είχαν διαμορφώσει εδώ και 4 χρόνια.
Συνεπώς οι δηλώσεις Γιλμάζ, είναι δηλωτικές του τρόπου με τον οποίο θα χειριστούν το ενεργειακό.
Από καιρό γράφω ότι η χώρα μας θα πρέπει να αναζητήσει πολυεπίπεδες συμμαχίες, εντός της Ε.Ε. με χώρες που έχουν κοινά συμφέροντα και ανησυχίες και να διαμορφώσει ένα μπλοκ κρατών που θα πιέζουν την παρούσα ξεπουλημένη ηγεσία της.
Τα σχέδια αυτά πρέπει να αποτελούν βασική πολιτική επιδίωξη του υπ. Εξωτερικών.
Πως όμως αυτό θα γίνει με διορισμένη κυβέρνηση;
Είναι τυχαίο άλλωστε ότι στην Ιταλία επικρατεί το ίδιο;
Πόσο επίσης τυχαία, είναι η αποχώρηση της Βουλγαρίας από την συμμετοχή της στον άλλο αγωγό με την Ρωσία;
Πως συνδέονται οι κινητοποιήσεις αποδυνάμωσης του Πούτιν;
Στην Διεθνή υψηλή πολιτική, τίποτα δεν είναι τυχαίο.
Πέρα όμως από την υψηλή πολιτική, υπάρχει και το αυτονόητο.
Ο τέως πρωθυπουργός Γιλμάζ παραδέχτηκε ότι έκαναν αντίποινα. Άρα απαιτείται από ΥΠΕΞ και την ΕΥΠ να απολογηθούν και να ενημερώσουν για ποια αντίποινα μιλάει.
Χρωστάμε στην μνήμη των νεκρών στα νησιά μας από τις πυρκαγιές, απόδοση Δικαιοσύνης.
Ένας από τους ενόχους ομολόγησε.
Οι ενέργειες που πρέπει να κάνουμε είναι πολλές και σημαντικές. Με ψυχραιμία και σταθερότητα, αλλά όχι με αμηχανία και απλές διαβουλεύσεις ή διαβήματα, θα πρέπει να διεκδικήσουμε την δικαίωσή μας.
Οι καιροί δυσκολεύουν. 
Οι μήνες περνούν.
Η χώρα κινείται ως μαριονέτα.
Το κακό είναι θέμα χρόνου να συμβεί.

Ο Π. Καψής στο club των ΠΡΟΘΥΜΩΝ

Πολλά ακούμε τον τελευταίο καιρό για τους πρόθυμους να στηρίξουν τις κυβερνητικές επιλογές του Γιωργάκη στο ΠΑΣΟΚ.
Τίποτε όμως από αυτά δεν φαίνεται στον ορίζοντα, τίποτα δεν επιβεβαιώνεται ποτέ. Μόνον ο ΛΑΟΣ και οι ακροδεξιοί βουλευτές του ενέδωσαν έως τώρα. Ειδικά οι δυνάμεις της Αριστεράς χρησιμοποιούνται κατά καιρούς, στα βρώμικα επικοινωνιακά σχέδια της μερίδας αυτής του ΠΑΣΟΚ που έφερε την χώρα σε αυτό το χάλι.
Ο χρόνος μας δείχνει, εκ του αποτελέσματος, ότι το πολιτικό παιχνίδι στην χώρα μας παραμένει σε ρυθμούς '80s.
Μόνο που οι πολίτες καταλαβαίνουν πια. Ζουν δε, στο 2011....
Σήμερα ανακοινώθηκε η ανάληψη του σημαντικού υπουργείου Τύπου/προπαγάνδας, από τον Παντελή Καψή.
Πάνω που όλοι περιμέναμε να αναλάβει κάποιος "τεχνοκράτης", της παρέας του παράνομου πρωθυπουργού, ήρθε ο πολύς κ. Καψής για να τα αλλάξει όλα.
Στην συγκεκριμένη περίπτωση το πρόσωπο έχει την σημασία του.
Χαϊδεμένο παιδί του ΔΟΛ, δηλαδή του οίκου που στηρίζει αδιαλείπτως τις κυβερνήσεις Σημίτη, Παπανδρέου (Α & Γ) και  Διευθυντής των ΝΕΩΝ και έως πρόσφατα όλου του ΔΟΛ.
Το υπουργείο που διανέμει την κρατική διαφήμιση, ορίζει το επίπεδο των ισορροπιών ανάμεσα στα ΜΜΕ και τις κρατικές προμήθειες και αναλαμβάνει να στηρίξει επικοινωνιακά οτιδήποτε αντιλαϊκό, τώρα έχει υπουργό. Μετά τον Ρουσόπουλο, τον Πεταλωτή και τον Μόσιαλο, ήρθε ο Καψής ως σωτήρας της "κυβέρνησης" Παπαδήμου, προφανώς κατά παραγγελία.

Η τραγική θέση των ΜΜΕ και οι απαιτήσεις τους για αλλαγές στον νόμο, ούτως ώστε να μπορούν να ενωθούν και ταυτόχρονα να απολύσουν 100άδες εργαζομένων ή να μειώσουν έως και 50% (προς το παρόν) τις αποδοχές των υπολοίπων, "ανάγκασε" την "κυβέρνηση" να αποδεχθεί στο ήπιο πρόσωπο του Καψή, έναν υπουργό που θα πραγματοποιήσει ότι ζητηθεί.
Η λύση δηλαδή που προβλέπεται στην συγκεκριμένη περίπτωση, δεν είναι ένα πρόσωπο αποδοχής που θα προστατέψει τους χιλιάδες εργαζόμενους στον χώρο των ΜΜΕ, της παραγωγής, της διαφήμισης αλλά αυτός που θα υλοποιήσει το σχέδιο διάσωσης των επιχειρήσεων αυτών μέσω της δημιουργίας νέου νόμου που θα κλείσει την ΕΡΤ, θα επιβάλλει ατομικές συμβάσεις εργασίας, θα επαναφέρει τον ειδικό φόρο 20% για την TV, θα νομιμοποιήσει καταπατατημένες συχνότητες ή θα δημιουργήσει νέες γι αυτούς που πρέπει.
Ένα από τα πολλά ερωτήματα που γεννιούνται είναι ποια συμμετοχή θα συνεχίσουν να έχουν οι Τράπεζες στην δανειοδότηση των ΜΜΕ και πως θα εξυπηρετηθούν τα δάνεια που έχουν ήδη δοθεί. Η περίπτωση του Alter είναι η κορυφή του παγόβουνου. Οι κατοικούντες την Ιερουσαλήμ, γνωρίζουν τις πολύπλοκες σχέσεις που υπάρχουν. Όλα όμως καταλήγουν στον ίδιο παρανομαστή. Εντολές εξ άνωθεν στηρίζουν ή όχι τα σχέδια δράσης.
Μια χώρα που ασφυκτιά κάτω από την μπότα των ξένων κέντρων που παίρνουν αποφάσεις γι αυτήν, τώρα έχει και αποδείξεις για τους δρόμους και τα παρασκήνια.
Ένας "πρωθυπουργός" που επιβλήθηκε. Υπουργοί που δεν έχουν καμία νομιμοποίηση, θα επιχειρήσουν να αλλάξουν το τοπίο της χώρας, αλλάζοντας το νομικό καθεστώς κατά το δοκούν. 
Οι αρραβώνες γίνονται πάντοτε σε Λέσχες και οι αποφάσεις επιβάλλονται μέσω των ΠΡΟΘΥΜΩΝ.
Ο κ. Καψής είναι η τρανή απόδειξη αυτών.
Η Ελλάδα, περπατά σε έναν επικίνδυνο δρόμο εκτροπής από κάθε νομιμότητα.
Οι εξελίξεις θα είναι μοιραίες για όλους μας εάν αφήσουμε να συνεχιστεί το πάρτι του κεφαλαίου σε βάρος μας.
Τα παπαγαλάκια πρέπει να αποκλειστούν από την κοινωνική ζωή, τα πρόθυμα σκυλάκια ας μείνουν μόνο στα χάδια και οι πολιτικοί που τα εκτρέφουν τέτοιες συνήθειες παρασκηνιακής πολιτικής να υποστούν τις συνέπειες των πράξεών τους.
Την Ιστορία μπορούν να την ξεγελάσουν για λίγο καιρό.
Ξεχνούν προφανώς ότι στο τέλος θα υπάρξουν και ένοχοι.