Παραμυθένια χώρα

Δάκρυσα. Τόση ομορφιά πουθενά.

 

Scenes are from "Visions of Greece" (2003)
All rights belong to the authors and the producers of the DVD.
Παραγωγή: Σταύρος Νιάρχος, 2003
(Producer: Stavros Niarchos, 2003)
Executive Producer: Roy Hammond
Producer, Writer, Editor: Sam Toperoff
Producer, Aerial Director: Duby Tall
Wescam Technician and Operator: Grant Bieman
Πιλότος ελικοπτέρου ο κ. Στέλιος Μπούνας
Helicopter Pilot: Stelios Bounas
85 ώρες πτήση πάνω από την Ελλάδα (85 hours flight)
Γυρίστηκε επ΄ ωφελεία Αμερικάνικου Τηλεοπτικού Σταθμού
--
Η Μουσική στο βίντεο αυτό είναι από:
Music in this video is from:
1. Βαγγέλης Παπαθανασίου (Vangelis Papathanasiou) - Part 7 - El Greco (2007) soundtrack
2. Σταύρος Ξαρχάκος (Stavros Xarhakos) - Στην ταβέρνα του Φαρέα (In the tavern of Fareas) - Λόλα, 1964 (Lola, 1964), soundtrack
3. Γιάννης Μαρκόπουλος (Yannis Markopoulos) - Χρώματα και Αρώματα (Colors and Fragrances).
Στο Σαντούρι ο Αριστείδης Μόσχος (In Sandouri Aristides Moschos).
Από το cd "Ο Αριστείδης Μόσχος παίζει Γιάννη Μαρκόπουλο", 1995 (From the cd "Aristides Moschos plays Yannis Markopoulos", 1995)
4. Ευανθία Ρεμπούτσικα (Evanthia Reboutsika) - Το Αίνιγμα του Σύμπαντος (The Riddle of the Universe) - Από το cd "Μεγάλοι Έλληνες", 2009 (From the cd "Great Greeks", 2009)
5. Σταύρος Ξαρχάκος (Stavros Xarhakos) - Φεύγα, φεύγα παλικαρά μου (Fevga, fevga palikara mou - Go, go my brave one) - Λόλα, 1964 (Lola, 1964), soundtrack
6. Κυριάκος Καλαϊτζίδης (Kyriakos Kalaitzidis) - Διάφανη Βροχή (Transparent Rain) - Από το cd "Εξορία", 2005 (From the cd "Exile", 2005)
---
Ενδεικτικά τα μέρη που φαίνονται στο βίντεο είναι:
Όλυμπος, Αθήνα - Ακρόπολη, Πειραιάς, "Υψηλή Γέφυρα" (κρεμαστή) της Χαλκίδας, Φάρος Ρέπι - Σκιάθου (μάλλον), Ναός του Ποσειδώνα στο Σούνιο, Αιγαίο, Κυκλάδες, Μύκονος, Ο Φάρος Αρμενιστής - Μυκόνου, Δήλος, Νάξος (Η Πορτάρα, η μαρμάρινη πύλη στη νησίδα Παλάτια), Φιλώτι - Νάξου, Αμοργός - Η Παναγία Χοζοβιώτισσα, Αντίπαρος, Σίφνος, Πάρος, Καλδέρα Σαντορίνης, Νέα Καμένη, Αμμούδι (λιμάνι Οίας), Οία - Σαντορίνη, Ηφαιστειογενές έδαφος, Οία, Κνωσός, Κρήτη, Ρόδος, Ακρόπολη Λίνδου - Ρόδος, Λέσβος, Μυτιλήνη - Η Παναγία της Πέτρας, Γενοβέζικο Φρούριο Μήθυμνας, Θράκη, Άλογα στο ποτάμι του Αξιού, Καβάλα, Αρχαιολογικός χώρος των Φιλίππων, Χερσόνησος όρους Άθως, Άγιο Όρος, Θεσσαλονίκη, Καταρράκτες Έδεσσας, Λίμνη Πρέσπα, Aγία Τριάδα Βροντούς στον Ολυμπο, Γέφυρα στην τεχνητή λίμνη του Αλιάκμονα, Λίμνη Ιωαννίνων, Μετέωρα, Διώρυγα της Κορίνθου, Οδοντωτός στο φαράγγι του Βουραϊκού, Μονεμβασιά, Πύλος, Νιόκαστρο Πύλου, Μπούρτζι Μεθώνης, Σπαρτιάτικο φρούριο Σφακτηρίας, Ναός της Αφαίας στην Αίγινα, Μυκήνες, Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου, Αρχαίο στάδιο της Ολυμπίας, Ζάκυνθος, Ναυάγιο στη Ζάκυνθο, Ποντικονήσι - Κέρκυρα, Ο Θόλος της Αθηνάς Προναίας - Δελφοί, Αθήνα, Ξωκλήσι στην Αττική μάλλον και θάλασσα.. :)

Η κρίση των ΜΜΕ - Πάντειο Πανεπιστήμιο

Από την χθεσινή μου ομιλία στην ημερίδα "Η κρίση των ΜΜΕ" στο Πάντειο Πανεπιστημίο

     

 

Για τον Μιχάλη

Σήμερα γράφτηκε μια από της πιο μαύρες σελίδες στην Ιστορίας της Ελληνικής Διαφήμισης.
Ένας άνθρωπος που από την δεκαετία του '80, την υπηρέτησε με ήθος και επιμονή.
Πιστός στις αξίες των σχέσεων, προσηλωμένος να συνεχίζει τις συνεργασίες του όποιες δυσκολίες κι αν είχαν αυτές κατά καιρούς.
Έξω από οποιοδήποτε παιχνίδι της διαπλεκόμενης αγοράς που τα φυντάνια της δεκαετίας του '90, δημιούργησαν.
Σταθερός στις απόψεις του για ειλικρινείς σχέσεις με τους πελάτες και τους συνεργάτες του.
Εσωστρεφής, περισσότερο από όσο χρειαζόταν.
Τις περισσότερες φορές λόγω καλών τρόπων. Έτσι είχε μάθει.
Τον γνώρισα το 1994, όταν είχε αποχωρήσει από την ιστορική τότε ΓΡΑΦΙΣ και μαζί με τον φίλο και συνεργάτη του εκεί, δημιούργησαν την VITAMIN.
Περάσαμε πολλά. Βρεθήκαμε σε ακόμη περισσότερα. Δεν άλλαξε καθόλου.
Τα τελευταία χρόνια προσπάθησε να κάνει ένα νέο βήμα.
Χωρίς κόλπα.
Καθαρά.
Δεν πήγε καλά.
Κατά την γνώμη μου αφέθηκε σε άλλους. Είχε το ελάττωμα αυτό.
Σήμερα, μετά από αρκετούς μήνες πίεσης και ενώ διαφαινόταν λύση, αποφάσισε να μας στείλει μήνυμα.
Το φιλότιμο και η περηφάνια του, πλήττονταν.
Ένοιωσε ταπείνωση, παραγκωνισμό, εφεδρεία.
Έφυγε από την ζωή.
Σταμάτησε το ρολόι της δικής του μοίρας φωνάζοντας.
Κραυγάζοντας.
Κι εμείς μείναμε πίσω. Αποσβολωμένοι. Αμήχανοι. Ανήμποροι να κάνουμε κάτι. Λες και θα είχε σημασία.

Ο Μιχάλης Κριάδης, ήταν φίλος. Έτσι τουλάχιστον ένοιωθα εγώ.

Για άλλους ήταν ένας αριθμός με αρνητικό πρόσημο, που στα λογιστικά τους βιβλία έπρεπε να μηδενιστεί.
Δεν είναι όλοι φωστήρες των οικονομικών και δεν τα καταφέρνουν πάντοτε καλά.
Είναι όμως εδώ, παρόντες.
Ζουν τις οικογένειές τους από την δουλειά τους.
Δεν πλουτίζουν σε βάρος άλλων.
Στις δυσκολίες συνεχίζουν να είναι εδώ.
Δεν την κοπανάνε από μια εταιρία, φτιάχνοντας μία άλλη δίπλα, για να κοροϊδέψουν και να συνεχίζουν να κάνουν λαμογιές.
Ποιος όμως είναι ο κριτής που ξεχωρίζει την ήρα από το στάρι;
Τα στελέχη της πεντάρας και της μετριότητας.
Αυτοί που συμπεριφέρονται ως δήμιοι όταν ο άλλος αντιμετωπίζει μια δυσκολία, χωρίς να τους ενδιαφέρουν οι επιπτώσεις των πράξεών τους. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουν επιπτώσεις.
Τα όρια όμως του καθενός, εξαντλούνται.
Όχι αυτά που η ταπεινωτική πρακτική προκαλεί, αλλά αυτά που η παντελής έλλειψη αξιών δημιουργεί.
Η αγορά των απατεώνων, των άπληστων, των μετρίων.
Αυτών που θριαμβεύουν διότι έχουν τα μέσα να το κάνουν. Μαζί με αυτούς που τους υποστηρίζουν. Και όλοι μαζί στην πλάτη μας.
Γνωρίζω και συνεργάζομαι με δεκάδες Έντιμους Διαφημιστές που ανεξαιρέτως όλοι, αγχώνονται για το πως θα πληρώσουν καθημερινά τους εργαζόμενούς τους. Πως θα εξασφαλίσουν ένα αποδεκτό ετήσιο εισόδημα για τις οικογένειές τους. Πως θα δημιουργήσουν μια παρακαταθήκη για τα παιδιά τους. Πολλοί από αυτούς κουράστηκαν στον δρόμο. Άλλοι ταπεινώθηκαν στην κυριολεξία.
Υπάρχουν όμως και αυτοί που γελούν, όταν καταφέρνουν να κοροϊδέψουν έναν πελάτη, έναν προμηθευτή, έναν συνεργάτη και να αισχροκερδήσουν στην πλάτη τους. Τα τελευταία χρόνια αναδύθηκε η δυσοσμία τους. Με την πρακτική τους δημιούργησαν καχυποψία για όλους, σε όλους. Πρακτικές απάνθρωπες.

Ο Μιχάλης πήρε την ζωή του στα χέρια του.
Την σταμάτησε.
Εμείς, εργαζόμενοι και επιχειρηματίες, παιδιά των αξιών, της ειλικρίνειας, του σεβασμού θα γίνουμε πιο δυνατοί.
θα θυμόμαστε τι σημαίνει ζωή. Οι εταιρίες και τα νούμερα δεν είναι πάνω από εμάς. Η συμπεριφορά μας είναι (θα είναι) αυτή που αρμόζει σε ανθρώπους με ευγένεια. Κάθε μέρα, κάθε ώρα. Πάντοτε.
Όπως έκανε και αυτός.

Καλή σου ώρα Μιχάλη.

Αφού μας συμφέρει, καλώς!

Τις προάλες έγραψα ένα μικρό άρθρο για την Διαφήμιση και την τραγική κατάσταση που έχει περιέλθει.
Τα σχόλια φίλων αλλά και αγνώστων με εντυπωσίασαν, λόγω του αριθμού τους και της ευρείας αποδοχής που είχαν.
Προβληματίστηκα με το γεγονός ότι κανείς δεν μιλάει δημόσια γι αυτόν το χώρο.
Ένας φίλος (πολύ σημαντικός επί 10ετίες στην Διαφήμιση) με ρώτησε: "για την omerta, στον τρόπο που δίδονται οι κρατικές διαφημίσεις δεν θα μιλήσεις;"
Ωχ! Τι ερώτηση είναι αυτή; Από που να αρχίσω και που να τελειώσω. Να μιλήσουμε δημόσια για τους διαγωνισμούς του Δημοσίου;
Εάν μιλούσαμε για τους διαγωνισμούς στην αγορά των Κατασκευαστικών εταιριών, ή για τους αντίστοιχους στον χώρο της Υγείας, τι θα λέγατε;
.................................................................................................................................
.................................................................................................................................
Ακριβώς αυτό.!
Όλοι σκεφτήκαμε το προφανές. Τίποτα αξιοκρατικό δεν συμβαίνει.
Το ζήτημα όμως που με απασχολεί, είναι το γιατί η διαφημιστική αγορά λειτουργεί έτσι.
Παράγει ιδέες, αξιολογεί τα ΜΜΕ και κατανέμει την δαπάνη προς αυτά, δημιουργεί εικόνα για όλους και για όλα.
Τα τελευταία 10 χρόνια όμως, κυριαρχεί μια φράση που την ακούω σχεδόν παντού.
"Αφού μας συμφέρει, θα το κάνουμε"
Ναι. Αυτή είναι η πρακτική/πολιτική πολλών Διαφημιστικών εταιριών.
Από που μπορεί να πηγάζει κάτι τέτοιο;
Τρεις εκτιμώ ότι είναι οι βασικοί λόγοι.
1) Η Διαφημιστική αγορά εμφανίζεται ως μια ενδιάμεση αγορά, ανάμεσα στα ΜΜΕ και τις επιχειρήσεις. Η πραγματική της θέση όμως, είναι δίπλα ή παράλληλα στα ΜΜΕ και τις επιχειρήσεις. Η σήψη της χώρας, δημιούργησε κι εδώ Μεσσίες που μπήκαν ενδιάμεσα, προκειμένου να "υπερασπίσουν" τα συμφέροντα των πελατών τους ή των στελεχών των πελατών τους.
Να πλουτίσουν δηλαδή από τον παρασιτισμό. Ο Δημόσιος τομέας έφτασε να πραγματοποιεί το 35% της διαφημιστικής δαπάνης της χώρας. Πολλά από τα στελέχη του έχουν τώρα βίλες στα προάστια των Αθηνών, το εξωτερικό ή σε νησιά. Όλα όσα γνωρίζουμε πια για την αδιαφάνεια και την διαπλοκή, μπορείτε να τα σκεφτείτε.
Τώρα η αγορά αυτή καταγράφεται ως αμαρτωλή. Δεν είναι όμως.
Οι εταιρίες που "χειρίστηκαν" την συντριπτική πλειοψηφία αυτών των λογαριασμών είναι μετρημένες στα δάκτυλα του ενός χεριού. Συνεπώς δεν είναι όλοι αμαρτωλοί.
2) Η ασυδοσία, προήλθε από το νομικό πλαίσιο. Αφού όλοι πιέζονται από τα υψηλά κόστη, που είναι αναγκαία για να παράγουν επικοινωνιακό προϊόν και ο νόμος ουσιαστικά βάζει πλαφόν μεικτού κέρδους, τότε αναπτύσσεται δυναμική "ασυνήθιστων" πρακτικών. Όταν εφευρεθεί μια μέθοδος που μπορεί να κερδίσει κάποιος, δύσκολα απαντά ΌΧΙ.
3) Η έλλειψη κουλτούρας και εταιρικής φιλοσοφίας, που δεν πρόλαβε να δημιουργηθεί, αφού η αγορά αυτή κάλπαζε σε ρυθμούς απίθανους, λόγω οικονομικής "άθνισης¨ από το 1999 (Χρηματιστήριο, Ολυμπιακοί αγώνες κλπ) έως το 2008 και κανείς δεν ενδιαφερόταν να δημιουργήσει σοβαρές υποδομές και φιλοσοφίες.  
Θεωρίες τις έλεγαν κάποιοι. Τώρα άλλοι τα λούζονται και άλλοι υιοθετούν το ρητό "στερνή μου γνώση να σ' είχα πρώτα".
Είναι καιρός για αλλαγή πλεύσης.
Οι εταιρίες του χώρου, επιβάλλεται:

• να αποκτήσουν ισχυρή εταιρική φιλοσοφία, 
• να εγκαταστήσουν εσωτερικούς αξιακούς κώδικες, 
• να απαιτήσουν σοβαρή θεσμική θωράκιση για τις δραστηριότητές τους και 
• να αποκαταστήσουν, με πράξεις, το λερωμένο όνομα του χώρου αποφεύγοντας τα ίδια λάθη.

Το κέρδος είναι οδηγός για τις επιχειρήσεις.
Δεν δικαιολογείται όμως η οποιαδήποτε πρακτική απόκτησής του.

Διαφήμιση. Τι είναι αυτό;

Πολύς λόγος γίνεται τους τελευταίους 10 μήνες για την υπόθεση Alter.
Οι περισσότεροι από τους εργαζόμενους στην διαφημιστική αγορά, έχουν μείνει έκπληκτοι από το μέγεθος και την πολυπλοκότητα του προβλήματος. Η άγνοια αυτή βασίζεται στο γεγονός ότι αυτά που συνέβαιναν στο κανάλι, ήταν έξω και πέρα από οποιαδήποτε συναλλακτική πρακτική της διαφημιστικής αγοράς.
Η ασυδοσία ορισμένων ΜΜΕ, η ανυπαρξία ελέγχου τους, η καταπάτηση κάθε έννοιας αυτοδέσμευσης, ο ανύπαρκτος αυτοέλεγχος, η μη τήρηση των δεσμεύσεων στους κανόνες της ΕΔΕΕ, δημιούργησαν ένα τεράστιο πρόβλημα με σημαντικές συνέπειες στην περίπτωση αδυναμίας εξυπηρέτησης των υποχρεώσεων, των διαφόρων μερών που συμμετείχαν στο πρόβλημα.
Τα θέματα που εγείρονται είναι πολλά. Στην βάση της αγωνίας για το μέλλον όλων μας και με εξαιρετικά ειλικρινή διάθεση, έχω να καταγράψω ως μέγιστα τα παρακάτω:
1. Στους "Σκοπούς & Αρμοδιότητες του Τομέα Διαφήμισης" της ΕΔΕΕ είναι:
α) "η παρακολούθηση και διασφάλιση της τήρησης κανόνων υγιούς ανταγωνισμού στο επιχειρηματικό περιβάλλον".
Όπως είναι κατανοητό, τίποτε τέτοιο δεν τηρήθηκε ή ελέγχθηκε στην εν λόγω περίπτωση, δεδομένου ότι το διαφημιστικό επιχειρηματικό γίγνεσθαι κλυδωνίζεται, σε τέτοιο βαθμό που πρόβλημα έχουν ουσιαστικά έχουν όλοι και όχι μόνο οι εμπλεκόμενοι.  
β) είναι υποχρεωμένη "να μελετά, συντάσσει και προωθεί κανόνες πρακτικής και δεοντολογίας, για τον αυτοέλεγχο και περιορισμό των τυχόν αυθαιρέτων δραστηριοποιήσεων και εκδηλώσεων που παρατηρούνται στην καθημερινή πρακτική"
Συνεπώς η ΕΔΕΕ, ως θεσμικός φορέας, απαιτείται να συνδράμει αποφασιστικά στο ξεκαθάρισμα της κατάστασης και να προστατέψει τα ΥΠΟΛΟΙΠΑ μέλη της.

2) Τα εκάστοτε "υπουργεία" Τύπου, κώφευαν συνειδητά σε οποιαδήποτε πρακτική αναπτυσσόταν στην αγορά και αδυνατούσαν να παρακολουθήσουν την κατάσταση. Το έκτρωμα του νόμου Βενιζέλου (2328/96), και η "ταφόπλακα" νόμος του Ρουσόπουλου, είχαν ως αποτέλεσμα  την ασυδοσία και την καταπάτηση πολλών κανόνων ανταγωνισμού και δεοντολογίας, με τελευταία πράξη το θέμα Alter.

3) Οι υγιείς Διαφημιστικές Εταιρίες και Media shops, που σημειωτέον πραγματοποίησαν χρηστή οικονομική διαχείριση, αποφεύγοντας να ακολουθήσουν πρακτικές πλουτισμού ή αισχροκέρδειας, είναι αντιμέτωπες με οικονομική καταστροφή από το, πιθανότατο πια, τσουνάμι της αδυναμίας πληρωμών πολλών εμπλεκόμενων εταιριών.
Οι αγορές αυτοπροστατεύονται όταν οι επιχειρήσεις συναλλάσσονται στην βάση αξιακών κανόνων και υγιούς ανταγωνισμού.
Η ανάπτυξη πρακτικών στα όρια των συναλλακτικών ηθών από μέρος της αγοράς, εγκλωβίζει το σύνολο της αγοράς και έχει ως αποτέλεσμα την συρρίκνωση των μεγεθών, αφού αφαιρεί (παράνομα) το πλεόνασμα κέρδους των συναλλασσόμενων από τον κύκλο χρήματος. Με αυτή την πρακτική, περιορίζονται και οι δυνατότητες ανάπτυξης, δεδομένου ότι η έλλειψη χρημάτων αναγκαστικά αποστελεχώνει μακροπρόθεσμα τς επιχειρήσεις και περιορίζοντας το κέρδος των υπολοίπων.

4) Οι κανόνες ανταγωνισμού, έχουν προ πολλού, καταργηθεί και από τους Διαφημιζόμενους. Το μεγαλύτερο μέρος αυτών πιέζει τις Δ.Ε. για συνεχώς μεγαλύτερες επιβραβεύσεις με αποτέλεσμα την ανάπτυξη δυναμικής πίεσης προς τα ΜΜΕ για συνεχώς χαμηλότερες τιμές, αλλά και την εμφάνιση πρακτικών "συνεννόησης" με μέλη που αντιμετωπίζουν οικονομικά προβλήματα ή άλλα που αντιμετωπίζουν το θέμα ως ευκαιρία πλουτισμού τους.

5) Οι εργαζόμενοι και τα στελέχη, όλων των βαθμίδων "εκμεταλλευόμενοι" την οικονομική άνθιση της Διαφήμισης, 1999-2008, κέρδισαν επί σειρά ετών, αδιαφορώντας εντελώς για την θεσμική κατοχύρωση και θωράκιση του ρόλου της διαφήμισης. Σιωπηρά και αδιαμαρτύρητα αποδέχθηκαν οποιαδήποτε πρακτική ως σωστή.
Ο εργαζόμενος παρέχει υπηρεσία στην εταιρία του και απαιτείται να ελέγχει το περιβάλλον εργασίας, να προσπαθεί να το βελτιώσει και να αντιστέκεται σε αμφίβολες πρακτικές, προκειμένου να προστατέψει μακροπρόθεσμα την εργασία του.
Δεν είναι τυχαίο ότι δεν υπάρχει συνδικαλιστικό ή όποιο άλλο όργανο στην Διαφημιστική αγορά. Πιθανότατα οι εργαζόμενοι θεωρούν ως χάρη, την συμμετοχή τους στην επικοινωνία.

Η κρίση έχει και τα καλά της. Αναδεικνύει για πρώτη φορά, μετά από δεκαετίες, την αξία των ΑΞΙΩΝ και των ΚΑΝΟΝΩΝ.
Στον επιχειρηματικό κύκλο δεν συμμετέχουν μόνο οι επιχειρηματίες, αλλά όλοι μας.
Τώρα είναι η ώρα να αναλογιστούμε τις ευθύνες μας για το μέλλον και να λειτουργήσουμε θετικά, με θάρρος και αποφασιστικότητα απέναντι σε όποιο νοσηρό φαινόμενο παρουσιάζεται. Μπροστά στο φάσμα της ανεργίας και της πτώχευσης εταιριών, κρίνω ως μείζονος σημασίας την ενεργοποίηση των ζωτικών αντανακλαστικών μας.
Το μέλλον δεν θα είναι καλύτερο εάν δεν δημιουργήσουμε καλύτερο πλαίσιο.

Ermis Awards 2010

Την Τετάρτη έγινε η ετήσια εκδήλωση απονομής, βραβείων διαφήμισης για το 2010.
Η τελετή λιτή, όπως οι περιστάσεις απαιτούν αυτήν την περίοδο. Το μήνυμα του προέδρου της ΕΔΕΕ, σημαντικό. Ότι και αν γίνει οι απομονές πρέπει να συνεχιστούν, διότι αλλιώς δεν θα υπάρχουμε. Σοβαρό και σημαντικό.
Στο κλίμα αυτό είδα, πολλές καλές δημιουργικές δουλειές (Lacta, Cosmote, Jumbo, Goody's) αλλά υπήρχαν και άλλες που δεν πολυσυζητήθηκαν.

Σημαντική ανάπτυξη και πολλούς νέους δημιουργούς είχαν τα web awards και εντυπωσιακές δουλειές υπήρχαν στο design, την συσκευασία, τα λογότυπα.
Από τα web, μου άρεσε πολύ η προσέγγιση αλλά κυρίως η υλοποίηση των  IRLAD/OMD Digital, για το AVATAR/Mac Donalds, Μπράβο!
Η Ελληνική διαφήμιση παρά τις μεμψιμοιρίες, έχει να επιδείξει μια νέα γενιά ανθρώπων που την πλαισιώνουν και παράγουν εξαιρετικά πράγματα ... όταν τους αφήνουμε.
Είναι το καύσιμο στην μηχανή μιας αγοράς, που πληρώνει τώρα την μετριοπάθεια, τον εφησυχασμό και την εσωστρέφεια της.

Το σημαντικότερο όμως στην βραδιά ήταν το βραβείο κοινού.
Συγχαρητήρια σε όποιους/όποιον -α, το εμπνεύστηκε.
Ο θεσμός αυτός θα πρέπει να αντικαταστήσει σταδιακά, την έωσ τώρα διαδικασία ψηφοφορίας.
Οι καμπάνιες επιβάλλεται να ψηφίζονται από τον κόσμο (σε μεγάλο ποσοστό) αφού σε αυτόν απευθύνονται. Τα κριτήρια δεν μπορεί να είναι μόνο επαγγελματικά (αυτό ελέγχεται), αλλά η υποκειμενική κρίση του καθενός. Υπάρχουν δυσκολίες για κάτι τέτοιο, αλλά μόνον έτσι μπορεί να αναπτυχθεί η δημιουργικότητα σε όλους τους τομείς. Ελπίζω η επόμενη επιτροπή να εξελίξει την ιδέα.
Συγχαρητήρια φυσικά και στην Bold, που αποδεικνύει πάντοτε πόσο σημαντική εταιρία είναι, αφού καταφέρνει να μεταλαμπαδεύει σε όλα τα νέα στελέχη την νοοτροπία της πραγματικής επικοινωνίας με τον κόσμο.
Δεν είδα δυστυχώς καμμία ενδιαφέρουσα δουλειά, στους τομείς Media και PR, που μάλλον φθήνουν τα τελευταία χρόνια (ανάλυση για τους λόγους, άλλη στιγμή).

ΜΜΕ (συν.)

Παρατηρώ εδώ και αρκετές ημέρες, τα "ρεπορτάζ" των ΜΜΕ για τα ΜΜΕ.
Τα περισσότερα μιλούν για τα ανυπέρβλητα οικονομικά προβλήματα των υπολοίπων!
Η νέα επιχειρηματολογία βασίζεται στην κατακόρυφη πτώση της διαφήμισης.
Τον Οκτώβριο η διαφημιστική δαπάνη έπεσε περίπου 30%. Τον Νοέμβριο το ίδιο. Τον Δεκέμβριο θα δούμε.
Αυτό όμως δεν μπορεί να αποτελεί σοβαρή επιχειρηματολογία.
Αρκετά από τα ΜΜΕ έχουν εδώ και χρόνια διαδραματίσει σημαντικό ρόλο στον πολιτικό σκηνικό. Έχουν εισπράξει δε, αρκετά εκατομμύρια Ευρώ Δημόσια διαφήμισης.
Η οργάνωσή τους ήταν ΄"πλούσια" και κυρίως την αποτελούσαν στρατιές δημοσιογράφων και όχι απλών στελεχών. Άλλωστε δεν μπορείς να συμμετέχεις στο πολιτικό γίγνεσθαι με υπαλλήλους ή μεσαία στελέχη που δεν έχουν ερείσματα στις πολιτικές ηγεσίες.

Τώρα αντί να θέσουν επί τάπητος το πρόβλημα που έχει προκύψει με την συμμετοχή τους, να λειτουργήσουν δηλαδή με πολύ πολύ χαμηλότερα έξοδα και κόστος και να συνεννοηθούν, ρίχνουν τα βάρη στους εργαζόμενούς τους.

Αυτοί υποτίθεται ότι είναι το βάρος.

Άρχισε και πάλι ο συμφεροντολικός κύκλος, της μεγέθυνσης του προβλήματος των άλλων και όχι του δικού τους.

Εάν, λέω εάν, ήταν σοβαρές επιχειρήσεις που λειτουργούσαν με τους κανόνες της αγοράς δεν θα αντιμετώπιζαν τα εν λόγω προβλήματα.
Στην χώρα μας υπάρχουν περίπου 2500 επιχειρήσεις ΜΜΕ, που πολλές από αυτές (π.χ. ραδιόφωνα και εφημερίδες επαρχίας) λειτουργούσαν μέσα σε σουβλατζίδικα ή εξέδιδαν τις εκδόσεις τους όταν εξασφάλιζαν κάποια κρατική διαφήμιση.
Άλλα πάλι λειτουργούσαν με ζημιές, αφού η κύρια επιχείρηση ήταν προμήθειες κρατικών υπηρεσιών σε όλους του νομούς της χώρας, κατασκευές κλπ. κλπ.
Τώρα δεν υπάρχουν χρήματα και άρχισαν να φωνάζουν!
Όλα αυτά όμως έγιναν και γίνονται με την ανοχή ή καλύτερα με την υποστήριξη πολιτικών ταγών που χρησιμοποιούν τα εν λόγω ΜΜΕ για την διατήρηση της επιρροής τους στις τοπικές κοινωνίες.
Έχει ο καιρός γυρίσματα!

Διαφήμιση και ΜΜΕ

Στις επιχειρήσεις (όπως και στις οικογένειες) η φτώχεια φέρνει γκρίνια.
Ααα, και κουτοπονηριές και αδιαφάνεια ενίοτε.
Η Ελληνική διαφήμιση έχει απολέσει σχεδόν 500 εκατ. € από το 2008 έως σήμερα!!! Από 1,3 δισ € φτάσαμε στα 800 εκατ. € περίπου.
Οι επιχειρήσεις όμως παραμένουν ίδιες σε αριθμό, οι εργαζόμενοι κατά πολύ λιγότεροι, τα κέρδη εξανεμίσθηκαν βέβαια και το 2011 χτυπάει την πόρτα αφού ο κ. Χρόνος δεν χάνει ποτέ το χιούμορ του και έρχεται ξανά και ξανά.
Το ερώτημα όλων είναι, πόσο κάτω ακόμη θα πάμε; Κι εάν πάμε κάτω πολύ, ποιοι θα μείνουν και ποιοι θα "αποχωρήσουν";
Οι τηλεοπτικοί σταθμοί ακούγεται ότι θα εμφανίσουν 100 εκατ. € ζημιές !!! Για τους εκδότες γνωρίζουμε εδώ και καιρό. Σημειώνω ότι αποχωρούν ένας ένας από το χρηματιστήριο.
Το ερώτημα είναι αδυσώπητο. Ακόμη κι αν έχουμε ανάπτυξη 4% (ποσό δε μάλλον -4% που είναι και η πρόβλεψη) πως θα καλυφθούν οι ζημιές;
Πόσο τζίρο επιπλέον και σε πόσα χρόνια, μπορεί ένας σταθμός να καλύψει ζημιές 20, 30 και 40 εκατ. €;
Εάν δεν κάνει αύξηση μετοχικού κεφαλαίου, ποτέ.
Όσες απολύσεις κι αν κάνει, όσο κι αν συμμαζέψει τα έξοδά του, όσο κι αν επηρεάσει την ποιότητα του προγράμματός του, το πρόβλημα θα παραμένει, αφού μάλλον έχουμε φτάσει σε ένα σημείο καμπής.
Η κατανάλωση στην χώρα φθίνει διαρκώς, άρα η διαφήμιση που τώρα πια βρίσκεται σε ευθεία σχέση μαζί της, θα φθίνει διαρκώς.
Πόσοι εργαζόμενοι και πόσες εταιρίες θα θυσιαστούν στο βωμό της διαρκούς λιτότητας; Άγνωστο και μη προβλέψιμο.
Το χειρότερο δε είναι ό,τι διαφαίνεται μια φυγόκεντρος τάση για εκτροχιασμό.
Ήδη πραγματοποιούνται προσφορές κάτω του κόστους υπηρεσιών, απεριόριστη μείωση τιμών, κατάργηση πολυετών σχέσεων. Αυτό είναι και το λάθος.
Η διαφημιστική αγορά απαιτείται να δει καθαρά το μέλλον, όπως πάντοτε έκανε και να επενδύσει σε αυτό. Να πιστέψει στο ανθρώπινο δυναμικό της και να ξεπεράσει την σκόπελο της αβεβαιότητας, με νέες ιδέες, νέα οργάνωση, νέα νοοτροπία.
Ουτοπικό, λόγω της πίεσης των πολυεθνικών εταιριών; Δεν νομίζω.
Λύσεις υπάρχουν.
Ψυχραιμία, υπομονή και επαναπροσδιορισμός των μεγεθών. Από όλους