Θέσεις για την Ανασυγκρότηση της Ανανεωτικής και Οικολογικής Αριστεράς

Κείμενο θέσεων «για την ανασυγκρότηση του χώρου της Ανανεωτικής Αριστεράς και Οικολογίας» διαμορφώθηκε και κατατέθηκε στην Κ.Ε. και προτείνεται ως κείμενο θέσεων στις προσυνεδριακές διαδικασίες καθώς και στο συνέδριο.

Η Ελληνική κρίση ως αποτέλεσμα της πολιτικής και πολιτισμικής κατάρρευσης

Η οικονομική κρίση στην χώρα μας, εκτός από το σκληρό διεθνές περιβάλλον και την παγκόσμια κρίση, τις ατελείς δομές εσωτερικής οργάνωσης (μη παραγωγικά πρότυπα  μεταπρατικού κυρίως χαρακτήρα), όπως και την σταδιακή υπερχρέωση εν αγνοία του μεγάλου τμήματος της κοινωνίας, αλλά και με συνενοχή τμήματος συγκεκριμένων οικονομικών τάξεων και επαγγελματικών ομάδων, διευρύνθηκε και βάθυνε λόγω του θεσμικού ελλείμματος και της ανορθολογικής οργάνωσης της δημόσιας διοίκησης, του πολιτικού συστήματος αλλά και της λειτουργίας της κοινωνίας γενικότερα.

Η χρεοκοπία, η κατάρρευση της Ελληνικής οικονομίας στο φόντο της διεθνούς οικονομικής κρίσης δεν είναι το μοναδικό αποτέλεσμα αυτής. Τα αίτια κυρίως είναι ενδογενή και συνδέονται με το μοντέλο πολιτικής και οικονομικής διακυβέρνησης της χώρας από τη μεταπολίτευση και μετά.

 Η οικονομική κρίση, εκδηλώθηκε ως δημοσιονομική κρίση (κρίση χρέους και ελλειμμάτων) και εξελίχθηκε σε κρίση δανεισμού.

Ουσιαστικά όμως είναι κρίση ανταγωνιστικότητας, όπως εντοπίζεται διαχρονικά, στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, στην αποσάθρωση της παραγωγικής βάσης και την εξασθένηση της δυναμικής της Ελληνικής οικονομίας.

 Αλλά και η κρίση ανταγωνιστικότητας, με τη σειρά της, είναι το αποτέλεσμα των επιπτώσεων στην οικονομία, μιας παρατεταμένης σήψης του πολιτικού συστήματος που είχε υποταχθεί σε έναν συνασπισμό κρατικών και ιδιωτικών συμφερόντων, τα οποία απομυζούσαν κάθε δυνατότητα του Ελληνικού λαού.

Η οικονομική κρίση επομένως είναι πρωτίστως κρίση του πολιτικού συστήματος ως νοοτροπία διοίκησης, ως συμπεριφορά, ως θεσμική λειτουργία και εντέλει είναι ταυτόχρονα κρίση πολιτισμική, που απλώθηκε παντού και εισχώρησε σε όλους τους αρμούς της κοινωνίας.

 Το μοντέλο αυτό χαρακτηριζόταν από :

1. Θεμελίωση της δημόσιας διοίκησης στην εξυπηρέτηση της κομματοκρατίας, της διαφθοράς και της διαπλοκής, με δομές, τεχνολογία και οργάνωση, απαρχαιωμένες. Μια δημόσια διοίκηση αναποτελεσματική και εχθρική προς τον πολίτη, στήριγμα της φαύλης εξουσίας και των οικονομικά ισχυρών.

2. Πλήρη παράδοση του Δημοσίου τομέα σε προμηθευτές και κατασκευαστές μεγάλων έργων (που ταυτόχρονα είναι και ιδιοκτήτες ΜΜΕ)

3. Κατασπατάληση του δημόσιου χρήματος με όλους τους πιθανούς και απίθανους τρόπους για ίδιον όφελος των κυβερνώντων, καθώς και για εξασφάλιση της διαιώνισης τους στην εξουσία (ρουσφέτια, διαπλοκή, διαφθορά κλπ)

4. Φορολογικό σύστημα άνισο, άδικο, αντικοινωνικό και αναποτελεσματικό.

5.  Απουσία αναπτυξιακών στόχων στις επενδύσεις που περιορίζονταν σε έργα κατασκευών.

6.  Αντιπαραγωγική χρήση των πόρων που εισέρρεαν από την Ε.Ε.

Η πολιτική και το Δημόσιο υποτάχθηκαν στην οικονομική ολιγαρχία, η κοινοβουλευτική Δημοκρατία μετατράπηκε σε κοινοβουλευτική ολιγαρχία. Ένας συνασπισμός συμφερόντων (το πολιτικό σύστημα, η οικονομική ολιγαρχία και οι ισχυρές συντεχνίες) χρεοκόπησε τη χώρα, ενώ τα μέλη του πλούτισαν σε βάρος του δημοσίου συμφέροντος και του μέλλοντός της. 

Η οικονομική ενοποίηση χωρίς ουσιαστικό σχεδιασμό, έφερε οικονομική κρίση στην Ευρώπη

Χωρίς να ξεχνάμε τον ενδογενή χαρακτήρα της κρίσης στην Ελλάδα, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε και την κρίση στο ευρύτερο Ευρωπαϊκό πλαίσιο που εκδηλώθηκε με διαφορετικά χαρακτηριστικά, σχεδόν ταυτόχρονα και σε άλλες χώρες της Ε.Ε (Ιρλανδία, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία). Βασικό χαρακτηριστικό των χωρών αυτών, παρά την διαφορετικότητα τους, ήταν κυρίως το έλλειμμα ανταγωνιστικότητας τους έναντι των πιο προηγμένων χωρών της Ε.Ε.

Το κρίσιμο όμως σημείο που κατέστησε τις χώρες αυτές εύκολο στόχο του διεθνούς κερδοσκοπικού κεφαλαίου, ήταν το γεγονός ότι η δημιουργία ενός κοινού νομίσματος σε μια ένωση κρατών εάν δεν συνοδεύεται από κοινούς μηχανισμούς παρέμβασης και εποπτείας, από ενιαίο προϋπολογισμό σε Ευρωπαϊκό επίπεδο και από τη δυνατότητα παρεμβάσεων στις πιο αδύναμες περιφέρειες, εν ολίγοις από προχωρημένη πολιτική ενοποίηση, έχει εγγενείς τάσεις ανισορροπίας  που οδηγεί σε φαινόμενα διάλυσης. Επιπλέον οι ασκούμενες πολιτικές, ο ηγεμονισμός και  ο εθνικολαϊκισμός τείνουν να αλλάξουν τον αρχικό χαρακτήρα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η νέα διακυβέρνηση

Το αποτέλεσμα των πρόσφατων εκλογών είναι ενδεικτικό του κλίματος και των συναισθημάτων των πολιτών για αλλαγή. Οι αλλαγές που γίνονται – και που θα συνεχίσουν να γίνονται – στην κοινωνία προσδιορίζουν το μέλλον της χώρας.

Η νέα κυβέρνηση θα κριθεί από την κοινωνία και το μεταρρυθμιστικό της έργο κι όχι από τη ρητορική και επικοινωνιακή της πολιτική. Με αίσθημα κοινωνικής ευθύνης στηρίζουμε κάθε θετική για τη χώρα πρωτοβουλία αλλά θα είμαστε κριτικοί σε ότι ξεφεύγει από το παραπάνω πλαίσιο.

Θα προτείνουμε και θα διεκδικήσουμε τις δικές μας πολιτικές θέσεις

Η Δημοκρατική Αριστερά ένα κόμμα νέο που γέρασε πριν ενηλικιωθεί

Το πολιτικό σχέδιο της Δημοκρατικής Αριστεράς και η εφαρμογή του ήταν λάθος, διότι:

• Απουσίαζε το κοινωνικό στίγμα των προτάσεων και των πράξεών της.
• Μετατράπηκε πολύ γρήγορα σε κόμμα γνώμης που δεν είχε επαφή με τα προβλήματα του πολίτη και της κοινωνίας
• Έδωσε την εικόνα ενός κόμματος μεταβατικού με αναζήτηση συμπληρωματικού ρόλου. Μετατοπίστηκε για μεγάλο διάστημα από τον χώρο της Αριστεράς στο χώρο του Κέντρου και η επάνοδός της στην Αριστερά δεν αιτιολογήθηκε με επαρκείς πολιτικούς και ιδεολογικούς όρους. 

Συνολικά απορρίφθηκε από τους πολίτες με τρόπο εκκωφαντικό.

Σήμερα βρίσκεται στην πολιτική ανυποληψία και περιβάλλεται από τη πλήρη αναξιοπιστία και καχυποψία των Αριστερών και προοδευτικών πολιτών.

Η ηγετική της ομάδα δεν κατάφερε, στο ελάχιστο, να αποκρούσει τις πιο ακραίες συντηρητικές πολιτικές, ούτε φυσικά να πείσει τους πολίτες ότι μπορούσε να διεκδικήσει κάτι ουσιαστικό για την κοινωνία. Περιορίστηκε σε μία πολιτική άχρωμης διαχείρισης, χωρίς αναφορές σε προτάσεις συνολικής μεταβολής της κοινωνίας.

Οι ευθύνες της δε, για τις κάθε λογής παροδικές και ανούσιες συνεργασίες, ήταν έξω από κάθε Αριστερή αντίληψη περί συνεργασιών και εξέπεμπαν διαρκώς το μήνυμα ότι ο πραγματικός λόγος αυτών ήταν η εκλογική συνέχεια και όχι η συνέπεια στο πολιτικό της σχέδιο.

Παράλληλα οι αντιδράσεις της σε αντίπαλα σχέδια όπως αυτά εκφράστηκαν, τόσο εκτός όσο και εντός του κόμματος, είχαν απόλυτη χρονική υστέρηση από τα γεγονότα.

Στο εσωτερικό πεδίο υπήρξε μηδενική αντίδραση για την αντιμετώπιση τόσο της εσωτερικής φθοράς στην ίδια τη λειτουργία του κόμματος όσο και στη δημόσια εικόνα που διαμορφωνόταν από την αυτοαποκαλούμενη μεταρρυθμιστική τάση.

Επιπλέον η ηγετική ομάδα δεν κατανόησε ότι το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών ήταν συντριπτικό και αντί ν’ αντιδράσει άμεσα καθυστέρησε, χάνοντας πολύτιμο χρόνο έτσι ώστε η όποια στοιχειώδης επαναφορά δεν ήταν εφικτή.

Τα αποτελέσματα αυτών των πρακτικών, δεν χρειάζεται να αναλυθούν διότι είναι γνωστά και αδιαμφισβήτητα.

Η Δημοκρατική Αριστερά δεν θέλησε και δεν μπόρεσε ποτέ να εκφράσει τις ιδέες και την πολιτική της Ανανεωτικής Αριστεράς. Οι ιδέες του χώρου της Ανανεωτικής Αριστεράς φθείρονται από τέτοιου είδους πολιτικές πρακτικές. Έχουν όμως την δυναμική να ανακάμψουν και να αποτελέσουν και πάλι εφαλτήριο κοινωνικών εξελίξεων.

Η Δημοκρατική Αριστερά σήμερα έχει απαξιωθεί σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορεί πια να αναζητήσει καμία εκ νέου ευκαιρία από τους πολίτες. Το μόνο που μένει είναι με  συντεταγμένο τρόπο να μετεξελιχθεί συμμετέχοντας στην νέα προσπάθεια ανασυγκρότησης του χώρου της Ανανεωτικής Αριστεράς.

Η Δημοκρατική Αριστερά να διαθέσει τις δυνάμεις της παίρνοντας την πρωτοβουλία για ανασυγκρότηση του χώρου της ανανεωτικής αριστεράς και οικολογίας

Η Ανανεωτική Αριστερά είναι η διαρκώς Ανανεούμενη Αριστερά

Η Ανανεωτική Αριστερά, αντιλαμβάνεται το σοσιαλισμό, σαν ένα σύστημα διαρκούς κοινωνικής και οικονομικής εξέλιξης και μετασχηματισμού.

Στη πράξη θα προωθείται η συνεργατικότητα, η συμμετοχικότητα, η εργασιακή δημοκρατία, ο περιορισμός της υπερεργασίας και του ποσοστού υπεραξίας της εργασίας, προς όφελος του συνόλου της κοινωνίας, με ενίσχυση των καθολικών κοινωνικών παροχών σύμφωνα με τις δυνατότητες και πραγματικές ανάγκες των πολιτών, ως συνειδητών μελών ενός οργανωμένου κοινωνικού συνόλου με υπερεκτεταμένους δημοκρατικούς θεσμούς και νομοθεσία, δικαιώματα και υποχρεώσεις που θα εφαρμόζονται ισότιμα και ισόνομα από όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες.

Η Ανανεωτική Αριστερά στον 21^ο αιώνα δε μπορεί παρά να είναι ανανεούμενη και να υπερβαίνει τα πολιτικά σχέδια που δοκιμάστηκαν από την Αριστερά τον 20^ο αιώνα (σοσιαλιστική, σοσιαλδημοκρατική, κομμουνιστική εκδοχή) και να απαντά με πειστικότητα στα νέα δεδομένα.

Σχέδιο-πυξίδα, αλλαγών και κατευθύνσεων

Επιβάλλεται να τοποθετηθούν οι άξονες της πολιτικής αντίληψης του χώρου της Ανανεωτικής Αριστεράς στην αρχική τους βάση και να διατυπωθούν με τρόπο πειστικό, ειλικρινή και ξεκάθαρο.

Ο προσανατολισμός των αξόνων βρίσκεται στο τετράπτυχο:

1. Μεταρρυθμίσεις και Διαρθρωτικές Αλλαγές για ένα κράτος της Κοινωνίας σύγχρονο και αντιγραφειοκρατικό, προς όφελος των πολιτών και που θα εξυπηρετεί τις ανθρώπινες ανάγκες. Η παραγόμενη αξία  – οικονομική, κοινωνική, πολιτιστική, οικολογική – πρέπει να διανεμηθεί ισότιμα. Βάση ενός ρεαλιστικού μεταρρυθμιστικού προγράμματος είναι το Φορολογικό σύστημα.

Αρχή για την εφαρμογή κάθε δίκαιου φορολογικού συστήματος είναι η ανταποδοτικότητα, η αναλογικότητα και η καθολικότητα, δηλαδή, το ποσοστό που επιστρέφει στους πολίτες, υπό μορφή κοινωνικών παροχών και η δημιουργία λειτουργικού περιβάλλοντος καθημερινότητας και διαβίωσης, με προεξέχοντα τα συστήματα Παιδείας, Υγείας, Κοινωνικής Πρόνοιας και Μετακινήσεων, με αποτελεσματικότητα, φιλικότητα και αλληλεγγύη προς όλους ανεξαιρέτως τους διαβιούντες στη χώρα.

Η διεκδίκηση για νέο θεσμικό πλαίσιο εποπτείας και ελέγχου του τραπεζικού και γενικότερα του χρηματοοικονομικού συστήματος, στην βάση του κοινωνικού ελέγχου, για την προστασία του οικονομικού συστήματος και του πολίτη αποτελεί σημαντικό μεταρρυθμιστικό στόχο.

2. Παραγωγική Ανασυγκρότηση με βάση ένα νέο μοντέλο που να στηρίζεται στην Κοινωνική Οικονομία, με νέες μορφές και πρότυπα οργάνωσης, σε αντιδιαστολή με τον καταναλωτισμό και την εμπορευματοποίηση των πάντων, για μια βιώσιμη και οικολογική ανάπτυξη.

Παράλληλα πρέπει να υποστηριχθούν νέες τεχνολογίες στον τομέα της πληροφορικής και ιδιαίτερα των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας και γενικότερα στην καινοτομική και δημιουργική επιχειρηματικότητα των νέων, δίνοντας έμφαση στη θέσπιση κινήτρων ανάπτυξης πολύ-συμμετοχικών μορφών οικονομικής οργάνωσης (αξιοποιώντας και διευρύνοντας το περί ΚΟΙΝ.Σ.ΕΠ νομοθετικό πλαίσιο) διαμορφώνοντας μια νέα κουλτούρα επιχειρηματικότητας, που δυστυχώς σήμερα απουσιάζει.

3. Αποκέντρωση του Κράτους και της εξουσίας, ώστε να ξεπεραστεί η τριτοκοσμική “ολιγαρχική Δημοκρατία” που αποτρέπει τη Συμμετοχική Κοινωνία, η οποία αποτελεί πρόταγμα για την Ανανεωτική Αριστερά.

Το κοινοβουλευτικό σύστημα αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας, σαν κεντρικός θεσμός της νομοθετικής λειτουργίας του κράτους βρίσκεται σε οριακό σημείο ως προς το δημοκρατικό περιεχόμενο της άσκησης των εξουσιών του. Μία συνολική διαπραγμάτευση μεταξύ των δυνάμεων του συνταγματικού τόξου (σε συνδυασμό με θαρραλέα συνταγματική αναθεώρηση) πρέπει να επαναπροσδιορίσει τις λειτουργίες και τις πρακτικές, απαλείφοντας οριστικά όλες εκείνες τις θεσμικές και διαδικαστικές στρεβλώσεις που αποψιλώνουν τις δημοκρατικές λειτουργίες. Η κατάργηση, της άνευ απόλυτων και συγκεκριμένων αυστηρών όρων χρήσης των Πράξεων Νομοθετικού Περιεχομένου, η απαράδεκτη μορφή λειτουργίας των θερινών τμημάτων, οι πρακτικές κατεπειγόντων καταθέσεων νομοσχεδίων, η συρρίκνωση διαθέσιμου χρόνου διαβούλευσης ή οι μεταμεσονύκτιες αιφνίδιες τροποποιήσεις-προσθήκες με σχετική ή άσχετη θεματολογία, πρέπει να αναθεωρηθούν άμεσα και να καταργηθούν.

Οι υπερεξουσίες κυβερνητικών (συχνά οριακών) πλειοψηφιών με διαδικαστικές αλχημείες, έχουν ουσιαστικά απονευρώσει τη δημοκρατική λειτουργία του κοινοβουλίου και έχουν δημιουργήσει ένα ασφυκτικό κλίμα μέσα στο οποίο ο υγιής παραγωγικός πολιτικός διάλογος  συνεχώς υποβαθμίζεται σε βαθμό γελοιοποίησης του θεσμού. Και το χειρότερο, τροφοδοτούν  απόψεις αντικοινοβουλευτικές σε μεγάλο τμήμα της κοινής γνώμης, ενισχύοντας συνολικότερες αντιδημοκρατικές αντιλήψεις, που ιδεολογικά πλησιάζουν και ενισχύουν νεοφασιστικές ιδεολογίες με ενδυνάμωση των πολιτικών εκφραστών τους …

Η συνεχής διεύρυνση και υπερέκταση των δημοκρατικών λειτουργιών του κυρίαρχου νομοθετικού θεσμού της χώρας είναι διαρκής διαδικασία που απαιτεί σταθερή διεκδίκηση, ευρείες πολιτικές συναινέσεις στη κατεύθυνση βαθιών διαρκών θεσμικών αλλαγών.

4. Τομές στο πολιτικό σύστημα που να ενδυναμώνουν το αίσθημα της συμμετοχής και της κοινωνικής Δικαιοσύνης. Εκδημοκρατισμός των κομμάτων, του ρόλου και της λειτουργίας τους, αναπτύσσοντας θέσεις και προτάσεις απέναντι στην διαφθορά, την διαπλοκή, την πελατο-κρατεία, τον ρατσισμό, την ξενοφοβία, την ομοφοβία, την ταύτιση κόμματος και κράτους.

ΤΟ 4^ο ΣΥΝΕΔΡΙΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΔΩΣΕΙ ΠΡΟΟΠΤΙΚΗ…

 

Πηγαίνοντας στο 4^ο συνέδριο, οφείλουμε :

·  Να διασφαλίσουμε την προοπτική της Δημοκρατικής Αριστεράς κάνοντας τομή με τα λάθη του παρελθόντος μας.

·    Να αλλάξουμε πολιτικά και οργανωτικά

·   Να πείσουμε ότι ο χώρος με τις ιδέες του και την πολιτική θέλει και μπορεί να αλλάξει την κοινωνία, για να ελπίζει ότι μπορεί να αλλάξει και η χώρα.

Υπάρχει σήμερα η αναγκαιότητα για ένα κόμμα της Αριστεράς δημοκρατικό, αξιοπρεπές, ειλικρινές και συνεπές που να παράγει καθημερινά πολιτική μέσα στην κοινωνία.

Οι Έλληνες πολίτες ανεξάρτητα από τι ψήφισαν περιμένουν το καινούργιο για να αισθανθούν σίγουροι για τη συνέχεια της χώρας.

Μοναδική Εγγύηση Αριστερής διακυβέρνησης (spot Πράσινοι-ΔΗΜ.ΑΡ)

Tο δίλημμα των εκλογών είναι μόνο ένα.
Με ποιον θα κυβερνήσει ο ΣΥΡΙΖΑ;
Με τον κ. Πάνο Καμμένο που ηγείται ενός κόμματος εθνικιστικού, λαϊκιστικού και συντηρητικού;
Με το ΠΑΣΟΚ και το ΠΟΤΑΜΙ; Με Κόμματα που αφήνουν ανοιχτό το ενδεχόμενο συνεργασιών με συντηρητικές δυνάμεις και επιδιώκουν ταυτόχρονα να βάλουν φρένο στην πολιτική αλλαγή προωθώντας πολιτικές που απέτυχαν στο παρελθόν;
Τα δύο αυτά κόμματα, έχοντας τη λογική ότι θα συνεργαστούν με όποιο κόμμα βγει πρώτο, ψαρεύουν στα θολά νερά. Δεν ωθούν τα πράγματα προς την Αριστερή πολιτική αλλαγή, αλλά στη συναίνεση με τη Νέα Δημοκρατία και τη συντηρητική πολιτική.
Σε αυτά τα κόμματα εμείς απαντάμε πως δεν είμαστε λίγο από όλα, δεν είμαστε κόμμα μπαλαντέρ.
Δεν πρόκειται να στηρίξουμε συντηρητικές πολιτικές.
Με  το συνδυασμό «Πράσινοι – Δημοκρατική Αριστερά» που τάχθηκε καθαρά με την προοδευτική αλλαγή και έχει ένα εναλλακτικό πρόγραμμα με σχέδιο, ρεαλισμό και όραμα
Οι αυτοδυναμίες έχουμε δει ότι οδηγούν σε υπεροψία και σε λάθος πολιτικές.
Η Ελλάδα έχει εγκαταλείψει τις μονοκομματικές κυβερνήσεις.
Η χώρα μας χρειάζεται κυβερνήσεις συνεργασίας.
Η πολιτική αλλαγή  δεν μπορεί να είναι  υπόθεση ενός μόνο κόμματος, καθώς το έργο που οφείλει να επιτελέσει είναι τιτάνιο.
Η αλλαγή δεν μπορεί και δεν πρέπει να είναι υπόθεση μόνο του ΣΥΡΙΖΑ που στο εσωτερικό του υπάρχουν ακόμη ισχυρές δυνάμεις που επαγγέλλονται πολιτικές που δεν μπορούν να σταθούν στο Ευρωπαϊκό πλαίσιο. Οι μαξιμαλισμοί, η πληθώρα υποσχέσεων, η υιοθέτηση σχεδόν όλων των αιτημάτων, οι ασάφειες και οι αλλεπάλληλες αλλαγές γραμμής, δεν βοηθούν σε μια σταθερή και μακρόπνοη προοδευτική διακυβέρνηση.
Για αυτό  χρειάζεται ο ρόλος του «εγγυητή» για την επόμενη μέρα;

πηγή: http://www.ipyxida.gr/archives/17084

Διαφθορά και Διαπλοκή (spot 4)

      Το ζήτημα της Διαφθοράς και της Διαπλοκής, είναι ένα ανακυκλούμενο πρόβλημα και διαρκώς συντηρούμενο, που δεν λύνεται όμως δια μαγείας.
Χρειάζεται προσήλωση στον στόχο, που είναι η εξάλειψη του πελατειακού κράτους
Το κρατικό διαπλεκόμενο σύστημα, προφανώς δεν θα αλλάξει από μόνο του.
Η κοινωνία όμως πληρώνει την κακοδιαχείριση, την εξαπάτηση, την χρησιμοποίηση της θέσης του κάθε κομματικού ή συνδικαλιστικού παράγοντα που θεώρησε λάφυρό του το κράτος και το λεηλάτησε.
Υπάρχει όμως και η άλλη, μεγαλύτερη διαπλοκή.
Αυτή των Εξοπλιστικών προγραμμάτων, των Φαρμάκων, των Δομημένων Ομολόγων, των χωρίς εγγυήσεις Τραπεζικών Δανείων προς ημέτερους, των αντίστοιχων Δανείων προς πτωχευμένες επιχειρήσεις (ακόμη και ΜΜΕ), των Ναυπηγείων, της διακίνηση Πετρελαίου, του Ρεύματος και των χορηγήσεων της ΔΕΗ, της μεταβίβασης Τραπεζών εν μία νυκτί και πολλά πολλά άλλα.
Η κοινωνία πληρώνει και αναμένει ένα "Μεσσία" να μας σώσει.
Χρειάζεται συνειδητή απόφαση να εγκαταλείψουμε τα μοντέλα κομμάτων που μετατρέπονται σε μηχανισμούς εξυπηρέτησης συντεχνιακών και συνδικαλιστικών συμφερόντων
Η λειτουργία της αγοράς πρέπει να γίνεται με ισονομία και με ισχυρές ρυθμιστικές αρχές που θα διασφαλίζουν τα συμφέροντα της κοινωνίας έναντι των αγορών και των ισχυρών επιχειρηματικών φορέων.
Απαιτείται η δημιουργία μιας νέας σχέσης δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Συμπράξεις που να προωθούν την αξιοποίηση και όχι την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας. Ούτε κερδοσκοπική εκχώρηση ρόλων στον ιδιωτικό τομέα, ούτε προώθηση κρατικίστικων προτύπων και επαναφορά συντεχνιακών λογικών.
Είμαι θετικός σε ορισμένες αποκρατικοποιήσεις όταν αυτές εντάσσονται σε ένα εθνικό στρατηγικό σχέδιο ανάπτυξης προστατεύοντας το δημόσιο συμφέρον.
Και φυσικά λέω Όχι στην ιδιωτικοποίηση του νερού και των δικτύων.

Γιατί Πράσινοι - Δημοκρατική Αριστερά (spot 1)

Δεν θέλω άλλες δυσάρεστες εκπλήξεις – ούτε στο μέλλον

Η Δημοκρατική Αριστερά έκανε λάθη. Μάθαμε όμως από αυτά.

Είμαστε εδώ και διεκδικούμε να συμμετάσχουμε στην Πολιτική Αλλαγή που συντελείται.

Δυστυχώς η Αριστερά είναι σαν τους φίλους που μιλούν μόνο από το τηλέφωνο, αλλά δεν βρίσκονται ποτέ στο ίδιο δωμάτιο.

Η συνεργασία των δυνάμεων της Αριστεράς είναι επιβεβλημένη και ιστορικά σημαντική.

Έφτασε η ώρα της μεγάλης πολιτικής αλλαγής. 

Η συμπαράταξη Πρασίνων-Δημοκρατικής Αριστεράς είναι η μοναδική ελπίδα για πραγματική Αριστερή κυβερνητική διέξοδο.

Με ασφάλεια και με σιγουριά με σχέδιο και όραμα.

Αποχωρήσαμε από ένα καράβι πήγαινε στα βράχια, ολοταχώς

Η Ανανεωτική Αριστερά έχει όμως Πυξίδα και βρίσκει πάντοτε τον δρόμο. Γιατί έχει σημείο αναφοράς την κοινωνία.

Η αξία που παράγουμε όλοι  – οικονομική, κοινωνική, πολιτιστική, οικολογική – πρέπει να διανεμηθεί ισότιμα. Ο καθένας μας πρέπει να πάρει πίσω το ισοδύναμο της αξίας που καταθέτει στην κοινωνία. Και κάτι περισσότερο θα έλεγα.

Αριστερές "αυτοδυναμίες'

του Θεόφιλου Κωτσίδη - υποψήφιου Βουλευτή Αττικής (υπόλοιπο)

Η ανασύνθεση του πολιτικού σκηνικού είναι προ των πυλών.
Η Αριστερά έχει να διαδραματίσει κρίσιμο και ιστορικό ρόλο.
Πρώτη φορά της δίδεται η πραγματική δυνατότητα, σε κλίμα Δημοκρατίας, να προτείνει και κυρίως να εφαρμόσει την δική της εκδοχή για το πως πρέπει να συμπεριφέρεται το κράτος, πως να ενεργεί, να ελέγχει, να συμπονεί, να συνομιλεί, να αποφασίζει.

Η συγκυρία έχει και επιπλέον "bonus". Οι πολίτες δείχνουν να συντάσσονται συνειδητά με την λογική της Αριστερής αλλαγής.
Ο κύριος φορέας αυτής της αλλαγής είναι ο ΣΥΡΙΖΑ, φυσικά.
Έχει λοιπόν ιστορική ευθύνη να συμπεριφερθεί και να πράξει τα δέοντα.
Κι όμως είναι έτοιμος να πισωγυρίσει σε πρακτικές και λογικές του παρελθόντος.

Δια στόματος του προέδρου του, εκφράζεται διαρκώς το σκεπτικό της αυτοδυναμίας "για να μπορεί να γίνει πράξη, το πρόγραμμά τους".
Ο πρόεδρος και τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ, προφανώς έχουν ήδη απολέσει την λογική ότι η Αριστερά έχει διαλεκτική και διαρκή σχέση με όλες τις κοινωνικές ομάδες και φορείς που επιδιώκουν κάτι καλό για την κοινωνία.
Φυσικά και με τα κόμματα που παλεύω για τον ίδιο σκοπό.
Η αλλοτρίωση είναι έκδηλη, πριν ακόμη αναλάβουν την εξουσία.
Είναι άλλο θέμα να ηγεμονεύσει κάποιος και άλλο να επιβάλλει την μοναρχία της μίας αντίληψης, καλώντας τους υπόλοιπους να προσχωρήσουν στην πρότασή του, προκειμένου να επιτευχθεί αλλαγή.

Αυτό δεν είναι Αριστερή λογική.
Εντάξει καταλαβαίνουμε όλοι τις εσωτερικές έριδες, αλλά ....
Η Αριστερά πρέπει να επιδιώκει διαρκώς προγραμματικές συγκλήσεις με όρους αυτονομίας των συμμετεχόντων, προκειμένου να διαχυθεί στην κοινωνία η αντίληψη της συμμετοχής και συνεπώς της δυνατότητας επίτευξης του τελικού στόχου, που είναι η βελτίωση της ζωής μας.

Το "Πρώτη Φορά Αριστερά" μοιάζει τελικά μακρυά.
Θα το άλλαζα σε "Πρώτη Φορά, Ελπίδα για Αριστερά".

Ευτυχώς που υπάρχουν ακόμη δυνάμεις που επιμένουν στην λογική των προγραμματικών συγκλήσεων. Είναι αυτές της Ανανεωτικής Αριστεράς, που συνεχίζουν να είναι παρούσες, ακόμη.

Η επόμενη μέρα είμαστε Εμείς

Κάποια στιγμή βρίσκεσαι ενώπιον του εαυτού σου.

Βουτηγμένος στο συναίσθημα της αδικίας, την οργή για τον παραλογισμό που δεν αφήνει να γίνει τίποτα σωστά. Και συλλογίζεσαι τι φταίει.

Γιατί το προφανές και αυτονόητο δεν μπορεί να συναποφασιστεί και να πραγματοποιηθεί;

Στις τηλεοράσεις μια οπερέτα εύκολων λύσεων και απαντήσεων, που θέλουν να πείσουν ότι έχουν την λύση στα προβλήματα.

Και τα χρόνια περνούν – και η ζωή δυσκολεύει – και αυτοί συνεχίζουν – και εσύ συνεχίζεις αμέτοχος, αδύναμος, κουρασμένος.

Ήρθαν νέες εκλογές τώρα. Οι δρόμοι είναι δύο.

Συμμετέχεις ή αποφασίζεις καλύτερα για την εκπροσώπησή σου.

Εγώ επέλεξα να συμμετάσχω.

Υπηρετώ και αγωνίζομαι για την ουσιαστική πολιτική Αριστερή αλλαγή που θα προωθήσει κοινωνικά δίκαιες, προοδευτικές μεταρρυθμίσεις και παράλληλα θα μετασχηματίσει οικολογικά την οικονομία και το μοντέλο παραγωγής.

Για να επιβεβαιωθεί αυτή η θέση απαιτείται η δημιουργία ενός νέου μπλοκ εξουσίας, που θα εγγυηθεί και θα φέρει σε πέρας αξιόπιστα και με σταθερότητα την προοδευτική διακυβέρνηση του τόπου.

Δεν θα είναι εύκολη η επόμενη μέρα.

Μπορεί να αποδειχθεί και επώδυνη, εάν δεν καμφθούν οι μαξιμαλισμοί και η καλλιέργεια ψευδαισθήσεων. Υπάρχει ανάγκη ριζικής αλλαγής πολιτικής με παρέμβαση σε όλα τα αίτια που έφεραν τη χώρα στη σημερινή της θέση και παραμένουν ακόμη ανέγγιχτα όπως η έλλειψη θεσμών, αναπτυξιακής πολιτικής στηριγμένης στην εξωστρέφεια, στη γνώση και τη καινοτομία, στοχευμένης και αποτελεσματικής κοινωνικής πολιτικής που να μειώνει τη φτώχεια και τον αποκλεισμό.

Πρέπει να υπάρξει μετατόπιση από μέτρα λιτότητας σε πολιτικές καταπολέμησης της κακοδιαχείρισης στο δημόσιο, στην περιστολή της φοροδιαφυγής και προώθησης της ανάπτυξης.

Ένα κρίσιμο ζήτημα που έχουμε μπροστά μας είναι η διαδικασία αναδιάρθρωσης του χρέους. Το χρέος, δεν αντιμετωπίζεται με υπεραισιόδοξα και εκτός πραγματικότητας σενάρια πρωτογενών πλεονασμάτων, υπερβολικά έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις και εξωπραγματικούς ρυθμούς ανάπτυξης.

Χρειάζεται μια τολμηρή και ουσιαστική αναδιάρθρωση του.

Χρειαζόμαστε ένα προοδευτικό πρόγραμμα για την ανασυγκρότηση της χώρας.

Ένα εθνικό σχέδιο που μεσοπρόθεσμα θα οδηγήσει σε μια οικονομία με θεσμούς που θα διασφαλίζουν ελευθερία, κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα ευκαιριών.

• Με προώθηση δημοκρατικών αλλαγών και μεταρρυθμίσεων (και όχι απορρυθμίσεων).
•  Με εξυγίανση του πολιτικού συστήματος και δημοκρατική εμβάθυνση.
• Με ανασυγκρότηση του κράτους και της δημόσιας διοίκησης ώστε να έχουμε ένα αποτελεσματικό κράτος.
• Με βιώσιμη ανάπτυξη και ένα νέο αναπτυξιακό παραγωγικό πρότυπο.
• Με διαφάνεια και χρηστή διαχείριση του δημοσίου χρήματος, ώστε να αυξηθεί η αποτελεσματικότητα των δημόσιων παρεμβάσεων προς όφελος της κοινωνίας και των εργαζομένων.
• Με νέου τύπου διαχείριση των κοινοτικών πόρων αλλά και νέα λειτουργία του τραπεζικού συστήματος με τρόπο που να υπηρετεί την οικονομία και τις επιχειρήσεις.
• Με φορολογική μεταρρύθμιση, η οποία αποτελεί άμεση προτεραιότητα με στόχο ένα φορολογικό σύστημα κοινωνικά δίκαιο, που θα ελαφρύνει τα βάρη των συνεπών φορολογούμενων, θα αντικαταστήσει τη σημερινή υπερφορολόγηση με τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης και με την καταπολέμηση στην πράξη της φοροδιαφυγής.
• Με θέσπιση ρυθμίσεων που θα διοχετεύουν πόρους σε κοινωνική πολιτική για τους ανέργους και όσους ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, για ένα νέο κοινωνικό κράτος πρόνοιας.
• Με παροχή της απαιτούμενης ρευστότητας και υποστήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, ενίσχυση της περιφερειακής ανάπτυξης, στοχευμένες δημόσιες παρεμβάσεις, σύνδεση της ανώτατης παιδείας και του ερευνητικού ιστού με το νέο αναπτυξιακό πρότυπο και αξιοποίηση του τουρισμού και του πρωτογενούς τομέα στο νέο πρότυπο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.

Διεκδικώ την ψήφο όλων όσων μπορούν να σκεφτούν νηφάλια και να εμπιστευθούν έναν όμοιό τους.

(μέρος του κειμένου είναι αναδημοσίευση θέσεων της Δημοκρατικής Αριστεράς)

Δεν φοβάμαι τίποτα. Ελπίζω ακόμη.

Η κυβέρνηση των προσδοκιών είναι πραγματικότητα.
Δηλαδή όχι ακριβώς, αφού έγινε ήδη παγκόσμιο ρεκόρ, μικρότερης θητείας υπουργού. Ομιλώ για τον κ. Ράπανο.
Η ζωή όμως συνεχίζεται και οι αστοχίες ελπίζω να μειωθούν.
Η αξιωματική αντιπολίτευση έχει πάρει τον ρόλο της στα σοβαρά και ασκεί τα θεσμικά της καθήκοντα αρκούντως κόσμια. Απλά τα έχει με την προδοτική συμπεριφορά της ΔΗΜΑΡ που τόλμησε να "συμμαχήσει" με τον αιώνιο εχθρό.
Τον καπιταλισμό.....
Η αλήθεια είναι, ότι και οι ίδιοι "καπιταλιστικό" σύστημα θα διαχειριστούν κάποια στιγμή και ουδόλως θα διανοηθούν να το αλλάξουν. Απλά θα κάνουν την σοσιαλδημοκρατία, κρατικιστική σοσιαλδημοκρατία.
Στα σοβαρά τώρα.
Δύο εκτιμώ ότι είναι τα σημαντικά στοιχεία αυτών των εκλογών.
Πρώτον, η Αριστερά κατάφερε να απογαλακτιστεί από την υπόλοιπη Αριστερά και από δορυφόρος να γίνει αυτόφωτο αστέρι. Η ΔΗΜΑΡ από ουραγός, πρωτοστατεί στην διάσωση της χώρας. 
Η πρωτοφανής συμφωνία (η οποία είχε αναγγελθεί, πολλάκις, από τον Φ. Κουβέλη) σηματοδοτεί μια νέα εποχή στην πολιτική Ιστορία της χώρας, διότι αλλάζει την πολιτική πρακτική και τακτική.
Αναιρεί όλα τα ταμπού και τοποθετεί τα προγράμματα, τις προτάσεις, τις θέσεις, στο κέντρο, με στόχο την μέγιστη συνεννόηση και άρα συμφωνία. Αναδεικνύει τους υπεύθυνους. Καταργεί τις αντικοινωνικές παραταξιακές έριδες. Επικροτεί την ανάδειξη των σωστών προτάσεων και επιχειρημάτων. Ενώνει σε κοινό σκοπό με στόχο το κοινό καλό, ακόμη και ετερόκλητες δυνάμεις.
Εάν υπήρχε και Απλή Αναλογική, τώρα η χώρα θα ατένιζε το μέλλον της με αισιοδοξία αφού κανένας ΣΥΡΙΖΑ ή Καμμένος, δεν θα σφύραγαν κλέφτικα μπροστά στις ευθύνες τους.
Σημειώνω προς αποφυγήν παρεξηγήσεων. Οι εκλογές γίνονται για να αναδείξουν κυβέρνηση, όχι αντιπολίτευση. Τα κόμματα ζητούν την ψήφο των πολιτών για να κυβερνήσουν, όχι για να ελέγξουν τους υπόλοιπους. Η στάση του ΣΥΡΙΖΑ είναι απαράδεκτη κοινωνικά και πολιτικά.
Δεύτερον, η συγκράτηση των ποσοστών της Χρυσής Αυγής, αποτελεί κίνδυνο για την κοινωνία, αφού εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών φαίνεται να υιοθετούν τις πρακτικές, της νοσηρής αντίληψης περί έθνους και κράτους. Το φαινόμενο βέβαια θα μειωθεί ή θα μηδενιστεί όταν κατορθώσουμε να οργανώσουμε ένα δίκαιο προς τους πολίτες κράτος.

Τέλος όλα αυτά δεν έχουν καμία αξία εάν δεν εφαρμοστούν οι συμφωνίες.
Παραθέτω αυτούσια και υιοθετώ πλήρως, τα σχόλια του φίλου Γ. Ιακωβίδη, σε προηγούμενο άρθρο:
"Η προγραμματική συμφωνία έχει καλώς, αν είναι το μέγιστο του εφικτού προς τις συν-κυβερνώσες παρατάξεις και τους Ευρωπαίους εταίρους. Τι δεσμευόμαστε όμως να προχωρήσει και αφορά την ανασύνθεση της Δημόσιας Διοίκησης μέσω της αξιολόγησης, της υγιούς επιχειρηματικότητας που ζητά κανόνες μακροχρόνιας διάρκειας μακριά από πελατειακές σχέσεις και κυρίως εφαρμογή των κανόνων"

Δεν φοβάμαι τίποτα.
Ελπίζω ακόμη.

Η Προγραμματική Συμφωνία

Οι πρώτες εντυπώσεις από το πείραμα συμμετοχής της Δημοκρατικής Αριστεράς είναι θετικές.

Τόσο στο θέμα των προσώπων όσο και στο θέμα των διεκδικούμενων αιτημάτων, τα αποτελέσματα κρίνω ότι είναι εξαιρετικά.

Υπάρχουν σημαντικά πράγματα που δεν έγιναν κατορθωτά, όπως η μη πρωθυπουργοποίηση του αφερέγγυου Σαμαρά και ορισμένων ακόμη (Στυλιανίδης, Παναγιωτόπουλος, Αβραμόπουλος), αλλά η δυναμική της ΔΗΜΑΡ δεν επέτρεπε επιπλέον διεκδικήσεις. Άλλωστε οι πολίτες της έδωσαν μόνο 6,24%. Σκέψου να είχε 26%.....

Για τα πρόσωπα:

Προτάσεις της ΔΗΜΑΡ αποτελούν οι υπουργοί Μανιτάκης και Ρουπακιώτης, οι υφυπουργοί Φωτεινή Σκοπούλη, Θόδωρος Παπαθεοδώρου. 

Η μη συμμετοχή των Βορίδη και Γεωργιάδη επιτεύχθηκε διότι  τέθηκε προκαταβολικά ως όρος. Veto, επίσης τέθηκε για τον κ. Τζαβάρα στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Στη  διαπραγμάτευση για τη σύνθεση της κυβέρνησης απουσίαζε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. 

Ο Β. Ράπανος ήταν κοινή πρόταση Σαμαρά-Κουβέλη, την οποία αποδέχθηκε ο Βενιζέλος. 

Ενώ είχε εξασφαλιστεί, με παρέμβαση του Φ. Κουβέλη η συμμετοχή των Στουρνάρα, Ζανιά, Μαραβέγια, ο  Βενιζέλος δεν τις υποστήριξε. Το ίδιο συνέβη και με άλλες προτάσεις της ΔΗΜΑΡ για πρόσωπα, προερχόμενα από το χώρο  του ΠΑΣΟΚ όπως ο Ηλ. Κικίλιας για το Εργασίας.

Προγραμματική συμφωνία:

Tα 14 σημεία των προγραμματικών δεσμεύσεων στα οποία συμφώνησαν ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, είναι τα εξής:

1. Όχι απολύσεις στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα
2. Όχι περικοπές μισθών και συντάξεων
3. Ανακεφαλαιοποίηση Αγροτικής τράπεζας ως μοχλός ανάπτυξης
4. Μείωση ΦΠΑ στην εστίαση
5. Ρύθμιση για δανειολήπτες (η δόση των χρεών θα είναι το ανώτερο έως το 30% του μισθού
6. Κατάργηση μετενέργειας
7. Επιστροφή από τον Σεπτέμβριο στα προηγούμενα επίπεδα των συλλογικών συμβάσεων
8. Διατήρηση στα σημερινά επίπεδα της φορολόγησης επιχειρήσεων
9. Δεν αλλάζει ο νόμος Ραγκούση για το μεταναστευτικό – παρά την σαφή και ρητή προεκλογική δέσμευση του ίδιου του κ. Αντώνη Σαμαρά.
10. Ενίσχυση της ασφάλειας του πολίτη.

 Ως προς το πολιτικό σύστημα η συμμαχική κυβέρνηση συμφώνησε σε:

1. Μείωση κατά 20% της κρατικής επιχορήγησης των κομμάτων
2. Κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης για νεοεισερχόμενους βουλευτές/πλαφόν για τους παλαιότερους
3. Δήμευση περιουσιών σε πολιτικά πρόσωπα εφόσον δεν μπορούν να αποδείξουν από που προήλθαν τυχόν έσοδα.
4. Αναδρομικός έλεγχος πόθεν έσχες όλων των πολιτικών μεταξύ των οποίων και των αρχηγών.

Όλα τα παραπάνω σημεία ήταν στο πρόγραμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς. Το μόνο που δεν συμφωνήθηκε είναι το αίτημα για Απλή Αναλογική. Θα το κερδίσουμε άλλη στιγμή, που η Αριστερά θα είναι πιο δυνατή.

Κλείνω με κάτι που ανέρτησε ένας φίλος.

Δαλάϊ Λάμα: "αν νομίζεις ότι είσαι πολύ μικρός και ασήμαντος για να κάνεις τη διαφορά, προσπάθησε να κοιμηθείς με ένα κουνούπι".

Τώρα απομένει να γίνουν όλα αυτά.
Ελπίζω ακόμη.

Το Αριστερό άλλοθι

Συμφωνήθηκε "να παγώσουν ... οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις" 

Διώξτε την ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση. Παλεύει για το Κεφάλαιο.

Συμφωνήθηκε "κάθαρση στο Πολιτικό Σύστημα και αναδιοργάνωση της Δημόσιας Διοίκησης". 

Διώξτε την ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση. Θέλω την διαπλοκή.

Συζητείται "αναδιοργάνωση της Δημ. Διοίκησης χωρίς απολύσεις και εργασιακή εφεδρεία" 

Διώξτε την ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση. Παλεύουν γι άλλους.

Συζητείται και πάει καλά η "άρση του νομοθετικού πλαισίου που αφορά στον κατώτατο μισθό". 

Διώξτε την ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση. Είναι Δεξιά.

Συζητείται "άρση του νομοθετικού πλαισίου που αφορά στις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας". 

Διώξτε την ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση. Είναι αντιλαϊκή.

 

Θέλω Βορίδη, Άδωνη, Χρυσοχοίδη για υπουργούς. 

Διώξτε την ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση μπας και επανέλθουν.

Η ΔΗΜΑΡ έκανε λάθος που δεν έθεσε θέμα Σαμαρά. Είναι απολύτως αφερέγγυος.

Έκανε λάθος που δεν συμμετείχε με υπουργούς στην κυβέρνηση. Κι ας έκανε πίσω ο παλαιοκομματικός Βενιζέλος.

Η Αριστερά είναι παθητική εδώ και πολλά χρόνια. 

Τώρα βρέθηκε μια ευκαιρία. Μπορεί να αποδειχθεί και μπούμεραγκ (δεν λέω). Αλλά τουλάχιστον να έχουμε προσπαθήσει. 

Η επιδίωξή της ΔΗΜΑΡ πρέπει να είναι η εγκαθίδρυση ενός νέου πολιτικού συστήματος συνεργασιών.  Να αφανίσει την λογική των αυτοδυναμιών και του δικομματισμού.  Να διεκδικήσει για τους πολίτες και να πάρει ότι μπορεί.  Να μην κρυφτεί, να μην φοβηθεί, να πάρει την ευθύνη που της αναλογεί (στην προκειμένη περίπτωση παίρνει πολύ μεγαλύτερη).  Η Αριστερά να πάρει την τύχη της στα χέρια της και ότι μπορεί να κάνει.  Αυτό είναι Αριστερά.

Για τέλος, παραθέτω ένα μέρος του άρθρου του Κ. Γιαννακίδη στο protagon.gr : " Όμως τα κόμματα υπάρχουν για να δημιουργούν λύσεις, όχι για να περιπλέκουν τα προβλήματα. Και η ΔΗΜΑΡ δεν είναι καταφυγή οργισμένων. Είναι επιλογή προβληματισμένων."

Ελπίζω ακόμη.

Η κυβερνώσα Αριστερά

Διαπραγμάτευση είναι να διεκδικεί ή να πιέζεις;
Αυτές οι δύο λέξεις/έννοιες εμπεριέχουν μεγάλες διαφορές.
Η διεκδίκηση μπορεί να είναι ένας αυτοσκοπός χωρίς αποτέλεσμα, ενώ η πίεση το ίδιο αλλά με αποτέλεσμα.
Στην διαπραγμάτευση συμμετέχεις με την δυναμική του όγκου σου ή της σχετικής σου θέσης ή της δυναμικής των προτάσεών σου ή της δεξιότητά σου στην σύνθεση.
Όπως και να έχει, το μικρότερο - εκλογικά -  κομμάτι της Αριστεράς δείχνει τον δρόμο για το πως εννοούνται οι συνεργασίες και πως πρέπει να γίνονται οι διαπραγματεύσεις.
Βήμα-βήμα, με στόχο, με κόπο αλλά με προσήλωση στον τελικό στόχο.
Η ΔΗΜΑΡ, απαλλαγμένη από ιδεοληψείες και ταμπού, έθεσε τα βασικά ζητήματα της διεκδίκησής της από την προηγούμενη εβδομάδα.
Τώρα προσπαθεί να υλοποιήσει όσο είπε.
Η Απλή Αναλογική, η Μετενέργεια, ο Κατώτατος μισθός, η Βουλευτική Ασυλία, η αλλαγή στον ΚΑΠ είναι τα βασικά ζητούμενα για να προκύψει Προγραμματική συμφωνία. 
Η αποδέσμευση από τους επαχθείς όρους του Μνημονίου, είναι ο τελικός στόχος.
Για να προκύψει όμως συμφωνία πρέπει να συμφωνηθούν και τα πρόσωπα που θα την υλοποιήσουν.
Υπεύθυνη στάση απέναντι στους πολίτες είναι και να διεκδικείς και να πιέζεις για θέματα που αφορούν την καθημερινότητά τους (μισθός, μετενέργεια κλπ) και ταυτόχρονα κτίζουν το μέλλον τους (απλή αναλογική, αλλαγή Συντάγματος κλπ).
Η Αριστερά επιβάλλεται να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε συζήτηση και να προσπαθήσει να συνθέσει όλες εκείνες τις προτάσεις που βοηθούν, ανακουφίζουν και δίνουν όραμα και προοπτική στον τόπο και τους πολίτες του.
Δεν πρέπει να κρύβεται, πίσω από πρόσκαιρες δάφνες και νίκες.
Δεν χρειάζεται ο τόπος ανέξοδη κριτική και επαναστατικό τρόπο διεκδίκησης, αλλά πραγματική  αλλαγή.
Σκεφτείτε να μπορέσει το 6,2%, να αλλάξει το εκλογικό σύστημα σε Απλή Αναλογική.
50 χρόνια διεκδίκησης θα άξιζαν τον κόπο.
Αναμένω με υπομονή, την τελική κατάληξη αυτής της διαπραγμάτευσης.
Αυτό που έχει ήδη κερδηθεί είναι ότι η σοβαρή Αριστερά τοποθετεί νέα δεδομένα στον τρόπο άσκησης της πολιτικής και ήδη φαίνεται να έχει αποδεσμευτεί από τις παλαιοκομματικές, συνδικαλιστικού τύπου εμμονές της.
Η Αριστερά με λόγο σταθερό, υπεύθυνο και ρεαλιστικό θα σταματήσει την τάση συσπείρωσης της κοινωνίας στον συντηρητικό πόλο της. Με ασάφειες, συνδικαλισμούς και αντιλήψεις του 1949, 1968 και 1985 δεν έχει μέλλον.

Ελπίζω ακόμη.

Η τρίτη εντολή

του Οδυσσέα Βουδούρη

Βουλευτή της Δημοκρατικής Αριστεράς

 

Με αγωνία όλη η Ελλάδα περιμένει το αποτέλεσμα των εκλογών. Η θέση της Δημοκρατικής Αριστεράς ήταν και παραμένει ξεκάθαρη. Συνοψίζεται σε 2 φράσεις. Αφενός, θέλουμε να αποδεσμευτούμε από το Μνημόνιο και να γίνουν οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Αφετέρου, θέλουμε αυτό να γίνει με όρους ασφάλειας, χωρίς να μπούμε σε νέες περιπέτειες, χωρίς να διακινδυνεύσουμε την ευρωπαϊκή πορεία της Ελλάδας.

Η Δημοκρατική Αριστερά ήταν το μοναδικό κόμμα που υποστήριζε αυτή τη θέση πριν τις 6 Μαΐου. Σήμερα είναι μάλλον η απαίτηση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Το παράδοξο είναι όμως ότι την απαίτηση αυτή εμφανίζονται να θέλουν να την  υλοποιήσουν δυο κόμματα που άλλα έλεγαν μόλις πριν λίγες εβδομάδες. Η ΝΔ (μαζί με το ΠΑΣΟΚ) δήλωνε δια στόματος του κ. Σαμαρά ότι: "Αν η Νέα Δημοκρατία κερδίσει τις επόμενες εκλογές στην Ελλάδα, θα παραμείνει προσηλωμένη στους στόχους και τις βασικές πολιτικές του Προγράμματος, όπως περιγράφονται στο Μνημόνιο και τη Χρηματοπιστωτική Συμφωνία" (επιστολή προς Τρόικα, 16-02-2012).

Ο ΣΥΡΙΖΑ διακήρυττε ότι θα καταγγείλει και θα καταργήσει αυθημερόν το μνημόνιο, την δανειακή σύμβαση και την αποπληρωμή του δανείου, ενώ πολλά κορυφαία στελέχη του εξέφραζαν ανοιχτά την άποψη υπέρ της αποχώρησης από την ευρωζώνη και την ΕΕ (π.χ. ο κ. Λαφαζάνης δήλωνε τον Ιανουάριο 2012 στο 'Ισκρα: "Η Αριστερά οφείλει να συμβάλει σε ένα μεγάλο κίνημα του λαού και της νεολαίας με σύνθημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ-ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ. Μια επαναστατική σοσιαλιστική κυβέρνηση στην Ελλάδα θα έπρεπε να αρνηθεί την αναγνώριση του χρέους και να σταματήσει την πληρωμή του. Σήμερα δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ουσιαστική έξοδος της χώρας από την κρίση, όσο βρίσκεται καθηλωμένη εντός του ευρώ").

Σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται να  αλλάζει θέση (ανακοίνωσε νέο πρόγραμμα ανάμεσα στις δυο εκλογικές αναμετρήσεις), αλλά, δια στόματος του προέδρου του, δεν διασαφηνίζει αν θα προβεί σε μονομερή καταγγελία ("το Μνημόνιο δεν θα υπάρχει στις 18 Ιουνίου το πρωί", Σκάι  στις 21-5-2012) ή θα  προβεί σε επαναδιαπραγμάτευση ("θέλουμε να επιδιώξουμε μια συμφωνημένη λύση με τους εταίρους μας", συνάντηση με εκπροσώπους των G20 στις 6-06-2012).

Μέσα σε αυτή τη σύγχυση είναι σημαντικό να ξέρουν συγκεκριμένα οι ψηφοφόροι τι μπορεί να συμβεί μετά το αποτέλεσμα των εκλογών και ειδικά ποια θα είναι η στάση της Δημοκρατικής Αριστεράς, που έχει κρατήσει ιδιαίτερα υπεύθυνη και σταθερή στάση.

Το υπάρχον εκλογικό σύστημα δίνει έναν καθοριστικό ρόλο στο πρώτο κόμμα. Αν πρώτο κόμμα έρθει η ΝΔ, είναι λογικό να επιχειρήσει να συνεργαστεί με κόμματα που έχει πολιτική συγγένεια ή με τα οποία έχει συγκυβερνήσει στο πρόσφατο παρελθόν. Στα κόμματα αυτά προφανώς δεν συγκαταλέγεται η Δημοκρατική Αριστερά. Αν η ΝΔ το πετύχει, η Δημοκρατική Αριστερά θα ασκήσει μια εποικοδομητική αντιπολίτευση και θα κινηθεί στο πνεύμα που υποδηλώνει η πρόταση του Φώτη Κουβέλη να παρευρεθούν όλοι οι αρχηγοί κομμάτων (συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης) στη διαδικασία της επαναδιαπραγμάτευσης.

Αν η ΝΔ δεν πετύχει τη συγκρότηση ενός αυτοδύναμου σχήματος, η εντολή θα δοθεί στο δεύτερο κόμμα, το οποίο προφανώς θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Ευχόμαστε η ηγεσία αυτού του κόμματος να αναλάβει κάθε πρωτοβουλία για να σχηματιστεί κυβέρνηση με προοδευτική κατεύθυνση και θα στηρίξουμε αυτές τις προσπάθειές, στο πλαίσιο των όρων που έχουμε θέσει (αποδέσμευση από το Μνημόνιο χωρίς τις περιπέτειες της μονομερούς καταγγελίας). Αν δεν το πράξει, η εντολή θα περάσει στο τρίτο κόμμα.

Θεωρώ ότι θα είναι θετικό για τη χώρα, αυτό το κόμμα να είναι η Δημοκρατική Αριστερά, η οποία έχει αποδείξει την ικανότητά της να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες σύνθεσης. Η διαπίστωση που θα πρέπει να γίνει σε αυτό το σημείο είναι ότι η ΝΔ, μολονότι πρώτο κόμμα, ΔΕΝ ΠΗΡΕ ΕΝΤΟΛΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΟ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΗΣ ΣΤΕΛΕΧΗ. Επίσης θα πρέπει να διαπιστωθεί ότι ούτε το δεύτερο κόμμα θα έχει καταφέρει να προτείνει δική του λύση. Συνεπώς η Δημοκρατική Αριστερά θα πρέπει να επιδιώξει μια πρόταση, συνθετικού χαρακτήρα, η οποία να συγκεντρώσει μια πλειοψηφία στη Βουλή αλλά να απεικονίζει τα πλειοψηφικά αιτήματα μέσα στην κοινωνία. Όπως περιέγραψα πρωτίστως, η Δημοκρατική Αριστερά είναι σε θέση να το κάνει. Οποιαδήποτε άρνηση μιας τέτοιας προοπτικής, απ' όποιο κόμμα, θα σήμαινε επιλογή τρίτης εκλογικής αναμέτρησης.

Αυτό είναι το νόημα της θέσης της Δημοκρατική Αριστεράς, που δηλώνει ότι δεν θα αφήσει τη χώρα ακυβέρνητη. Και πρέπει να γίνει απόλυτα σαφές, πως σε καμία περίπτωση αυτή η θέση δεν σημαίνει ότι οι βουλευτές της ΔΗΜΑΡ θα γίνουν "τσόντα" για να κυβερνήσει η ΝΔ. Τόσο το πρόγραμμα όσο και τα πρόσωπα που θα επιλεγούν θα πρέπει να είναι ευρείας αποδοχής. Προφανώς θα είναι μια δύσκολη άσκηση. Αλλά αυτό επιτάσσει η δημοκρατία, ειδικά όταν επιβάλλεται να απεγκλωβιστούμε από τον δικομματισμό.

Αν έρθει πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ, εφόσον ξεκαθαρίσει ρητά ότι δεν έχει πρόθεση να προβεί σε μονομερείς καταγγελίες και εφόσον καταλήξουμε σ' ένα κυβερνητικό πρόγραμμα, που ενσωματώνει τα βασικά σημεία που προτάσσει η Δημοκρατική Αριστερά, θα προχωρήσουμε στο αντίστοιχο κυβερνητικό σχήμα. Εξάλλου αυτή ήταν η στάση της Δημοκρατικής Αριστεράς και μετά τις εκλογές της 6^ης Μαΐου. Σε αντίθετη περίπτωση, θα προχωρήσει η διαδικασία των εντολών μέχρι να λάβει πρωτοβουλία η ΔΗΜΑΡ, σε πνεύμα αντίστοιχο με αυτό που περιγράφτηκε προηγουμένως.

Αν και έχει καταρρεύσει ο δικομματισμός, οι νοοτροπίες που έχει δημιουργήσει δεν έχουν εξανεμιστεί. Κάποιοι εξακολουθούν να κατατάσσουν τα κόμματα σε "μεγάλα" και "μικρά", με την υφέρπουσα σκέψη, ότι τα "μεγάλα" σχηματίζουν κυβέρνηση και τα "μικρά" πάνε να τη "βοηθήσουν". Η Δημοκρατική Αριστερά προφανώς δεν θα εξευτελιστεί σε "συμπλήρωμα" όποιου κόμματος αποτύχει στις κυριαρχικές του φιλοδοξίες. Αντιθέτως, θα αποτελέσει καταλύτη για να γίνει κυβερνητική πραγματικότητα με τον προοδευτικότερο δυνατό τρόπο, η λαϊκή βούληση που θα εκφραστεί στις 17 Ιουνίου.

'Όποιο και αν είναι το εκλογικό της αποτέλεσμα, αλλά ακόμα πιο αποτελεσματικά αν πάρει την 3^η εντολή.