Το τέλος του δρόμου της ελπίδας για την ΔΗΜΑΡ

Τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής της Δημοκρατικής Αριστεράς που αποχώρησαν κατέθεσαν το παρακάτω κείμενο :

 

Αποχωρούμε από τα αδιέξοδα 

 

Τρία χρόνια αντιμαχόμαστε ένα σύστημα χειραγώγησης της ελπίδας και των ιδεών της Ανανεωτικής
Η ΔΗΜΑΡ της ελπίδας του 2010, αλώθηκε και τελικά αλλοτριώθηκε.
Αποτέλεσμα του συνεχούς ετεροπροσδιορισμού της σε άλλα, ξένα γι αυτή και το πολιτικό προσωπικό της, ιδεολογικά ρεύματα και πρακτικές.
Τώρα έχει μείνει μόνο μια ταμπέλα για να θυμίζει από πού αρχίσαμε.
Τώρα έχει παραμείνει ένα όνομα, για να μπορεί να χρησιμοποιηθεί στα σχέδια των ολίγων, ελάχιστων, που χωρίς ιδεολογικό στίγμα προσπαθούν να προσδεθούν σε άλλους χώρους για να εξασφαλίσουν τη προσωπική τους πολιτική επιβίωση.
Δεν συζητάει κανείς τους τι ανάγκες έχει ο τόπος, αλλά μόνο τι ανάγκες έχουν οι ίδιοι.
Προσπαθούν να συνεργαστούν με όσους υποστήριζαν τις πολιτικές που δημιούργησαν τα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα.
Αριστεράς, που διαρκώς προσπαθεί, με κάθε τρόπο, να αγκιστρωθεί στην εξουσία, διαστρεβλώνοντας ιδέες, έννοιες και δημοκρατικές πρακτικές.

Η Σύγχρονη Ανανεωτική Αριστερά, διαρκώς Ανανεούμενη, αντιλαμβάνεται το Σοσιαλισμό, σαν ένα σύστημα διαρκούς κοινωνικής και οικονομικής εξέλιξης και μετασχηματισμού, με ελευθερία, δημοκρατία και αυτοδιαχείριση, με διαθρωτικές αλλαγές, με τη συμμετοχή της κοινωνίας για ένα άλλο πρότυπο ζωής, απέναντι στον καταναλωτισμό και την εμπορευματοποίηση.
Στη πράξη προωθείται η συνεργατικότητα, η συμμετοχικότητα, η εργασιακή δημοκρατία, ο περιορισμός της υπερεργασίας και του ποσοστού υπεραξίας της εργασίας προς όφελος του συνόλου της κοινωνίας, με ενίσχυση των καθολικών κοινωνικών παροχών σύμφωνα με τις αντοχές και τα όρια του πλανήτη και των οικοσυστημάτων και με βάση τις δυνατότητες και τις πραγματικές ανάγκες των πολιτών, ως συνειδητών μελών ενός οργανωμένου κοινωνικού συνόλου με υπερεκτεταμένους δημοκρατικούς θεσμούς και νομοθεσία, δικαιώματα και υποχρεώσεις που θα εφαρμόζονται ισότιμα και ισόνομα από όλους ανεξαιρέτως τους πολίτες.
Η Ανανεωτική Αριστερά στον 21ο αιώνα δε μπορεί παρά να είναι ανανεούμενη και να υπερβαίνει τα πολιτικά σχέδια που δοκιμάστηκαν από την Αριστερά τον 20ο αιώνα (σοσιαλιστική, σοσιαλδημοκρατική, κομμουνιστική εκδοχή) και να απαντά με πειστικότητα στα νέα δεδομένα.
Θέτει την ικανοποίηση των ανθρώπινων αναγκών σε περιβάλλον ελευθερίας και ευημερίας, με τη διάχυση του πλούτου, υλικού και πνευματικού, σε ολόκληρο το φάσμα της κοινωνίας, ανάλογα με τις ανάγκες αλλά και τη συμμετοχή του καθενός.
Η Ανανεωτική Αριστερά ήρθε για να υπερβεί τα παλιά σχέδια της Σοσιαλδημοκρατίας (και όχι μόνο) και ως εκ τούτου είναι ασύμβατη η συνύπαρξη σε κοινούς φορείς, πολύ περισσότερο όταν εκφραστής της σοσιαλδημοκρατίας είναι το ΠΑΣΟΚ, που αποστρέφεται η Ελληνική κοινωνία.
Στα αδιέξοδα που δημιουργεί η πολιτική τους εμείς θα αντιταχθούμε.

Θα διεκδικήσουμε εκ νέου, μαζί με την κοινωνία και τους σκεπτόμενους πολίτες, το μέλλον μας.
Αποχωρούμε πριν αλώσουν και τον χώρο των ιδεών, της ανανέωσης, της ελπίδας, της αξιοπρέπειας.
Αποχωρούμε από αυτό που οι πολίτες καταδίκασαν, δηλαδή την κομματοκρατία και την δυσοσμία του παραγοντισμού.
Ήμασταν πάντοτε θετικοί σε οποιαδήποτε συνεργασία με πολιτικούς και προγραμματικούς όρους. Καταθέταμε ευθαρσώς και ειλικρινώς τις απόψεις μας. Στο όνομα της ενότητας δεν αποχωρήσαμε από το κόμμα και πρωτοστατήσαμε στις εκλογές του Ιανουαρίου, όταν άλλοι κρύβονταν. Παραμείναμε σιωπηλοί στην τελευταία συνεργασία ώστε να μην λαβωθεί η προσπάθεια της κομματικής πλειοψηφίας αν και τονίσαμε ότι αυτό αποτελεί κοινωνική μειοψηφία.
Το κάναμε με ήθος, όπως αρμόζει σε στελέχη της Ανανεωτικής Αριστεράς.
Φευ!
Δεν εισακούστηκε ούτε μία πρότασή μας, αν και τα αποτελέσματα της πολιτικής τους έφεραν ένα κόμμα-ελπίδα στο 0,49% και τελικά στην ενσωμάτωσή του στο ΠΑΣΟΚ.
Προφανώς δεν είναι στραβός ο γιαλός. Αυτοί στραβά αρμενίζουν.

Αποχωρούμε από τα αδιέξοδα, για να δημιουργήσουμε διεξόδους.

Προτείνουμε 13 βήματα για την συγκρότηση μια άλλης Κοινωνίας
1. στην αντιπροσώπευση εισάγουμε τη λογική της ενεργής συμμετοχής στη λήψη των αποφάσεων,
2. στη λογική της ατομικότητας εισάγουμε την αλληλεγγύη και το συνεργατισμό,
3. στη λογική του κέρδους με κάθε κόστος εισάγουμε τη λογική του σεβασμού του οικολογικού-κοινωνικού αποτυπώματος κάθε παραγωγικής/οικονομικής διαδικασίας,
4. στη λογική των αγορών εισάγουμε τη λογική της ελεύθερης έκφρασης και δημιουργίας,
5. στα κοινωνικά στεγανά εισάγουμε την διαρκώς ανανεούμενη Δημοκρατική κοινωνία.
6. στην «απασχολησιμότητα» εισάγουμε τη λογική της δημιουργικής εργασίας,
7. στην λογική της άκριτης κατανάλωσης επιλέγουμε την ορθολογική απομείωση της σπατάλης,
8. στην λογική της μείωσης του κόστους παραγωγής, μέσω της απορρύθμισης της εργασίας, επιλέγουμε τη λογική της καινοτομίας, της ενίσχυσης του ανθρώπινου κεφαλαίου, της βέλτιστης χρήσης φυσικών πόρων και της προστιθέμενης αξίας,
9. στη λογική του «Κράτους πρόνοιας» επιλέγουμε τη λογική της ικανοποίησης των ανθρωπίνων αναγκών, με την ενεργή συμμετοχή των ίδιων των πολιτών,
10. στη λογική της «ανάπτυξης» μέσω της μεγέθυνσης του κεφαλαίου, επιλέγουμε την ανάπτυξη και τη μεγέθυνση της ευημερίας του καθενός ξεχωριστά,
11. στις απάνθρωπες επιταγές του νεοφιλελεύθερου συστήματος και των ανεξέλεγκτων αγορών, επιλέγουμε έναν ‘’άλλο ανθρώπινο τρόπο’’ καθημερινότητας, (ρύθμιση της αγοράς, ενίσχυση των περιβαλλοντικών κανόνων και της κοινωνικής δικαιοσύνης),
12. στη λογική των κρατικών αναγκών προτείνουμε τη λογική των αναγκών του ανθρώπου, της κοινωνίας και του περιβάλλοντος
13. στην ελεγχόμενη και κατευθυνόμενη ‘’εκπαίδευση’’ επιλέγουμε την παιδεία της αναλυτικής και κριτικής σκέψης, της κοινωνικής ένταξης, της διαπολιτισμικής συνύπαρξης και της οικολογικής συνείδησης.

Για μια νέα προοπτική με τη Σύγχρονη Αριστερά του 21ου αιώνα

Σήμερα η κοινωνία και η χώρα βρίσκονται σε αδιέξοδο γιατί καμία από τις πολιτικές δυνάμεις δεν έχει τη δυνατότητα συγκρότησης ολοκληρωμένου σχεδίου εξόδου από την κρίση.
Άμεσα επιβάλλεται ο εκσυγχρονισμός του πολιτικού συστήματος για να ξεπεράσουμε τις παλιές παθογένειες ανοίγοντας νέους δρόμους για τη κοινωνία. Σήμερα είναι απαραίτητο, όσες και όσους μας αφορά, να γίνει ο εκσυγχρονισμός της αριστεράς που δεν έγινε επί σαράντα ένα χρόνια.
Εκ του αποτελέσματος πια φαίνεται ότι όποιος «αυτοπροσδιορίζεται» ως αριστερός δε σημαίνει ότι είναι κιόλας.
Η αριστερά δεν είναι δόγμα, δεν είναι «ευαγγέλια». Είναι, κάθε χρονική στιγμή, η πολιτική δύναμη που συγκροτεί σε στρατηγική, πολιτικό σχέδιο και μετατρέπει σε πρόγραμμα τα αιτήματα των λαϊκών δυνάμεων που καταπιέζονται κι αδικούνται.
Είναι επίκαιρο κι απαραίτητο σήμερα να συγκροτήσουμε τη Σύγχρονη Αριστερά του 21ου αιώνα, προκειμένου να είναι σε θέση να απαντήσει στα αδιέξοδα που δημιούργησε και δημιουργεί ο νεοφιλελευθερισμός.

Εμείς που διαχρονικά υποστηρίζουμε κι αγωνιζόμαστε γι” αυτές τις ιδέες δηλώνουμε ότι
– «δεν θα πάμε σπίτι μας» ως είθισται, αλλά θα συνεχίσουμε να αγωνιζόμαστε για τις ιδέες μας
– δεν είμαστε διατεθειμένοι να γίνουμε συμπλήρωμα σε κανέναν και για κανένα λόγο
– είμαστε έτοιμοι να συμβάλουμε στο διάλογο για μια «Σύγχρονη Αριστερά του 21ου αιώνα»

και καλούμε όλους τους πολίτες που

• είναι αριστεροί ανένταχτοι,
• ψήφισαν κάποιο από τα υπάρχοντα κόμματα και δεν τους εκπροσωπεί πια,
• θεωρούν απαραίτητο να κάνουν ένα βήμα μπροστά από τα παλιά αποτυχημένα πολιτικά σχέδια,
• δεν ψήφισαν και δεν τους εκπροσωπεί κανένα από τα υπάρχοντα κόμματα

να ξεκινήσουμε εδώ και τώρα τον φορέα της 

«Σύγχρονης Αριστεράς του 21ου αιώνα» 

για να μπορούμε να ελπίζουμε και να δώσουμε μια προοπτική στη κοινωνία και την χώρα για να βγούμε το συντομότερο από την οικονομική αλλά και πολιτική κρίση.  

Τα μέλη της Κεντρικής Επιτροπής

ΑΝΔΡΙΟΠΟΥΛΟΥ ΣΟΦΙΑ
ΒΛΑΧΟΠΟΥΛΙΩΤΗ ΑΝΑΣΤΑΣΙΑ
ΒΛΑΧΟΣ ΜΑΡΚΟΣ
ΓΡΑΙΚΟΥΣΗΣ ΝΙΚΟΣ
ΖΟΜΠΟΛΑΣ ΝΕΣΤΩΡΑΣ
ΚΑΤΤΗΣ ΜΙΧΑΛΗΣ
ΚΩΛΛΕΤΗ ΧΡΙΣΤΙΝΑ
ΚΩΤΣΙΔΗΣ ΘΕΟΦΙΛΟΣ
ΤΣΟΥΚΝΙΔΑΣ ΑΡΗΣ
ΜΑΛΤΕΖΗ ΑΝΝΑ
ΜΑΣΤΡΟΓΙΑΝΝΗΣ ΠΑΝΤΕΛΗΣ
ΜΠΟΥΡΜΠΟΥΛΑΣ ΣΤΑΥΡΟΣ
ΡΩΜΑΝΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ
ΣΚΟΥΡΤΗΣ ΚΩΣΤΑΣ
ΣΤΕΦΑΝΑΚΗΣ ΣΤΕΦΑΝΟΣ
ΣΑΜΑΡΑΣ ΥΨΗΛΑΝΤΗΣ
ΣΟΥΡΔΗΣ ΔΗΜΗΤΡΗΣ
ΦΩΤΕΙΝΟΣ ΘΡΑΣΟΣ
ΦΩΤΟΥ ΝΙΚΟΣ

 πηγή: http://ipyxida.gr/archives/19973

Διαφθορά και Διαπλοκή (spot 4)

      Το ζήτημα της Διαφθοράς και της Διαπλοκής, είναι ένα ανακυκλούμενο πρόβλημα και διαρκώς συντηρούμενο, που δεν λύνεται όμως δια μαγείας.
Χρειάζεται προσήλωση στον στόχο, που είναι η εξάλειψη του πελατειακού κράτους
Το κρατικό διαπλεκόμενο σύστημα, προφανώς δεν θα αλλάξει από μόνο του.
Η κοινωνία όμως πληρώνει την κακοδιαχείριση, την εξαπάτηση, την χρησιμοποίηση της θέσης του κάθε κομματικού ή συνδικαλιστικού παράγοντα που θεώρησε λάφυρό του το κράτος και το λεηλάτησε.
Υπάρχει όμως και η άλλη, μεγαλύτερη διαπλοκή.
Αυτή των Εξοπλιστικών προγραμμάτων, των Φαρμάκων, των Δομημένων Ομολόγων, των χωρίς εγγυήσεις Τραπεζικών Δανείων προς ημέτερους, των αντίστοιχων Δανείων προς πτωχευμένες επιχειρήσεις (ακόμη και ΜΜΕ), των Ναυπηγείων, της διακίνηση Πετρελαίου, του Ρεύματος και των χορηγήσεων της ΔΕΗ, της μεταβίβασης Τραπεζών εν μία νυκτί και πολλά πολλά άλλα.
Η κοινωνία πληρώνει και αναμένει ένα "Μεσσία" να μας σώσει.
Χρειάζεται συνειδητή απόφαση να εγκαταλείψουμε τα μοντέλα κομμάτων που μετατρέπονται σε μηχανισμούς εξυπηρέτησης συντεχνιακών και συνδικαλιστικών συμφερόντων
Η λειτουργία της αγοράς πρέπει να γίνεται με ισονομία και με ισχυρές ρυθμιστικές αρχές που θα διασφαλίζουν τα συμφέροντα της κοινωνίας έναντι των αγορών και των ισχυρών επιχειρηματικών φορέων.
Απαιτείται η δημιουργία μιας νέας σχέσης δημόσιου και ιδιωτικού τομέα. Συμπράξεις που να προωθούν την αξιοποίηση και όχι την εκποίηση της δημόσιας περιουσίας. Ούτε κερδοσκοπική εκχώρηση ρόλων στον ιδιωτικό τομέα, ούτε προώθηση κρατικίστικων προτύπων και επαναφορά συντεχνιακών λογικών.
Είμαι θετικός σε ορισμένες αποκρατικοποιήσεις όταν αυτές εντάσσονται σε ένα εθνικό στρατηγικό σχέδιο ανάπτυξης προστατεύοντας το δημόσιο συμφέρον.
Και φυσικά λέω Όχι στην ιδιωτικοποίηση του νερού και των δικτύων.

Η επόμενη μέρα είμαστε Εμείς

Κάποια στιγμή βρίσκεσαι ενώπιον του εαυτού σου.

Βουτηγμένος στο συναίσθημα της αδικίας, την οργή για τον παραλογισμό που δεν αφήνει να γίνει τίποτα σωστά. Και συλλογίζεσαι τι φταίει.

Γιατί το προφανές και αυτονόητο δεν μπορεί να συναποφασιστεί και να πραγματοποιηθεί;

Στις τηλεοράσεις μια οπερέτα εύκολων λύσεων και απαντήσεων, που θέλουν να πείσουν ότι έχουν την λύση στα προβλήματα.

Και τα χρόνια περνούν – και η ζωή δυσκολεύει – και αυτοί συνεχίζουν – και εσύ συνεχίζεις αμέτοχος, αδύναμος, κουρασμένος.

Ήρθαν νέες εκλογές τώρα. Οι δρόμοι είναι δύο.

Συμμετέχεις ή αποφασίζεις καλύτερα για την εκπροσώπησή σου.

Εγώ επέλεξα να συμμετάσχω.

Υπηρετώ και αγωνίζομαι για την ουσιαστική πολιτική Αριστερή αλλαγή που θα προωθήσει κοινωνικά δίκαιες, προοδευτικές μεταρρυθμίσεις και παράλληλα θα μετασχηματίσει οικολογικά την οικονομία και το μοντέλο παραγωγής.

Για να επιβεβαιωθεί αυτή η θέση απαιτείται η δημιουργία ενός νέου μπλοκ εξουσίας, που θα εγγυηθεί και θα φέρει σε πέρας αξιόπιστα και με σταθερότητα την προοδευτική διακυβέρνηση του τόπου.

Δεν θα είναι εύκολη η επόμενη μέρα.

Μπορεί να αποδειχθεί και επώδυνη, εάν δεν καμφθούν οι μαξιμαλισμοί και η καλλιέργεια ψευδαισθήσεων. Υπάρχει ανάγκη ριζικής αλλαγής πολιτικής με παρέμβαση σε όλα τα αίτια που έφεραν τη χώρα στη σημερινή της θέση και παραμένουν ακόμη ανέγγιχτα όπως η έλλειψη θεσμών, αναπτυξιακής πολιτικής στηριγμένης στην εξωστρέφεια, στη γνώση και τη καινοτομία, στοχευμένης και αποτελεσματικής κοινωνικής πολιτικής που να μειώνει τη φτώχεια και τον αποκλεισμό.

Πρέπει να υπάρξει μετατόπιση από μέτρα λιτότητας σε πολιτικές καταπολέμησης της κακοδιαχείρισης στο δημόσιο, στην περιστολή της φοροδιαφυγής και προώθησης της ανάπτυξης.

Ένα κρίσιμο ζήτημα που έχουμε μπροστά μας είναι η διαδικασία αναδιάρθρωσης του χρέους. Το χρέος, δεν αντιμετωπίζεται με υπεραισιόδοξα και εκτός πραγματικότητας σενάρια πρωτογενών πλεονασμάτων, υπερβολικά έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις και εξωπραγματικούς ρυθμούς ανάπτυξης.

Χρειάζεται μια τολμηρή και ουσιαστική αναδιάρθρωση του.

Χρειαζόμαστε ένα προοδευτικό πρόγραμμα για την ανασυγκρότηση της χώρας.

Ένα εθνικό σχέδιο που μεσοπρόθεσμα θα οδηγήσει σε μια οικονομία με θεσμούς που θα διασφαλίζουν ελευθερία, κοινωνική δικαιοσύνη και ισότητα ευκαιριών.

• Με προώθηση δημοκρατικών αλλαγών και μεταρρυθμίσεων (και όχι απορρυθμίσεων).
•  Με εξυγίανση του πολιτικού συστήματος και δημοκρατική εμβάθυνση.
• Με ανασυγκρότηση του κράτους και της δημόσιας διοίκησης ώστε να έχουμε ένα αποτελεσματικό κράτος.
• Με βιώσιμη ανάπτυξη και ένα νέο αναπτυξιακό παραγωγικό πρότυπο.
• Με διαφάνεια και χρηστή διαχείριση του δημοσίου χρήματος, ώστε να αυξηθεί η αποτελεσματικότητα των δημόσιων παρεμβάσεων προς όφελος της κοινωνίας και των εργαζομένων.
• Με νέου τύπου διαχείριση των κοινοτικών πόρων αλλά και νέα λειτουργία του τραπεζικού συστήματος με τρόπο που να υπηρετεί την οικονομία και τις επιχειρήσεις.
• Με φορολογική μεταρρύθμιση, η οποία αποτελεί άμεση προτεραιότητα με στόχο ένα φορολογικό σύστημα κοινωνικά δίκαιο, που θα ελαφρύνει τα βάρη των συνεπών φορολογούμενων, θα αντικαταστήσει τη σημερινή υπερφορολόγηση με τη διεύρυνση της φορολογικής βάσης και με την καταπολέμηση στην πράξη της φοροδιαφυγής.
• Με θέσπιση ρυθμίσεων που θα διοχετεύουν πόρους σε κοινωνική πολιτική για τους ανέργους και όσους ζουν κάτω από το όριο της φτώχειας, για ένα νέο κοινωνικό κράτος πρόνοιας.
• Με παροχή της απαιτούμενης ρευστότητας και υποστήριξη των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, ενίσχυση της περιφερειακής ανάπτυξης, στοχευμένες δημόσιες παρεμβάσεις, σύνδεση της ανώτατης παιδείας και του ερευνητικού ιστού με το νέο αναπτυξιακό πρότυπο και αξιοποίηση του τουρισμού και του πρωτογενούς τομέα στο νέο πρότυπο για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας.

Διεκδικώ την ψήφο όλων όσων μπορούν να σκεφτούν νηφάλια και να εμπιστευθούν έναν όμοιό τους.

(μέρος του κειμένου είναι αναδημοσίευση θέσεων της Δημοκρατικής Αριστεράς)

Η εποχή είναι για ανήθικους ανθρώπους

(Επανατύπωση από την http://www.huffingtonpost.gr/theofilos-kotsidis)


Η ζωή μας, τρέχει.
Τα βάρη που κουβαλάμε, γίνονται συνεχώς μεγαλύτερα.
Πιο πιεστικά.
Γεννιέται το ερώτημα, γιατί ορισμένοι δεν αντέχουν;
Είναι οι αξίες τους, τα βιώματά τους, η ηθική τους, αυτά που γέρνουν την ζυγαριά της ζωής τους;
Την περασμένη εβδομάδα προστέθηκε ένα ακόμη άτομο, στον μακρύ κατάλογο των αυτοκτονιών.
Την γνώριζα. Όπως γνώριζα και τον προηγούμενο από τον χώρο της Διαφήμισης, που έφυγε από κοντά μας τον Σεπτέμβριο του 2011.
Είναι εύκολο να παρατηρείς τους αριθμούς και να μένεις απαθής, συνεχίζοντας την ζωή σου, σαν να μην συμβαίνει τίποτα.
Σαν να είναι φυσιολογική παράπλευρη απώλεια, η ζωή.
Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί πως το άτομο μπορεί να φτάσει να κάνει κακό στο σώμα του. Να τερματίσει την ύπαρξη του, θεωρώντας το διέξοδο στα προβλήματά του.

Για ορισμένους, στην οικονομία ή στις επιχειρήσεις, τα άτομα αυτά μπορεί να είναι απλά ένας αριθμός με αρνητικό πρόσημο, που στα λογιστικά τους βιβλία πρέπει να μηδενιστεί.
Γνωρίζουν ότι δεν τα καταφέρνουν πάντοτε καλά όλοι κι όμως τους πιέζουν (με θεμιτούς και αθέμιτους τρόπους) βασιζόμενοι σε ένα σύστημα απάνθρωπο, που δεν μπορεί να ξεχωρίσει την ήρα από το στάρι και θεωρεί όλους το ίδιο.

Ορισμένοι όμως από αυτούς που δεν τα καταφέρνουν είναι εδώ, παρόντες. Ζουν τις οικογένειές τους από την δουλειά τους. Δεν πλουτίζουν σε βάρος άλλων. Στις δυσκολίες συνεχίζουν να είναι εδώ. Δεν την κοπανάνε από μια εταιρία, φτιάχνοντας μία άλλη δίπλα, για να κοροϊδέψουν και να συνεχίζουν να κάνουν λαμογιές.
Ποιος όμως είναι ο κριτής που ξεχωρίζει;
Οι άνθρωποι της πεντάρας και της μετριότητας, που συμπεριφέρονται ως δήμιοι όταν ο άλλος αντιμετωπίζει μια δυσκολία, χωρίς να τους ενδιαφέρουν οι επιπτώσεις των πράξεών τους. Η αλήθεια είναι ότι δεν έχουν επιπτώσεις. Τα όρια όμως του καθενός, εξαντλούνται.
Όχι αυτά που η ταπεινωτική πρακτική προκαλεί, αλλά αυτά που η παντελής έλλειψη αξιών δημιουργεί. Αγορά γεμάτοι από άπληστους και μέτριους, που θριαμβεύουν διότι έχουν τα μέσα να το κάνουν. Μαζί με αυτούς που τους υποστηρίζουν. Και όλοι μαζί στην πλάτη μας.

Γνωρίζω και συνεργάζομαι με δεκάδες Έντιμους που ανεξαιρέτως όλοι, αγχώνονται για το πως θα πληρώσουν καθημερινά τους εργαζόμενούς τους. Πως θα εξασφαλίσουν ένα αποδεκτό ετήσιο εισόδημα για τις οικογένειές τους. Πως θα δημιουργήσουν μια παρακαταθήκη για τα παιδιά τους. Πολλοί από αυτούς κουράστηκαν στον δρόμο. Άλλοι ταπεινώθηκαν στην κυριολεξία.

Υπάρχουν όμως και αυτοί που γελούν, όταν καταφέρνουν να κοροϊδέψουν έναν πελάτη, έναν προμηθευτή, έναν συνεργάτη και να αισχροκερδούν στην πλάτη τους. Τα τελευταία χρόνια αναδύθηκε η δυσοσμία τους.
Εμείς, εργαζόμενοι και επιχειρηματίες, παιδιά των αξιών, της ειλικρίνειας, του σεβασμού θα γίνουμε πιο δυνατοί. Θα θυμόμαστε τι σημαίνει ζωή. Οι εταιρίες και τα νούμερα δεν είναι πάνω από εμάς. Η συμπεριφορά μας είναι (θα είναι) αυτή που αρμόζει σε ανθρώπους με ευγένεια και σεβασμό. Κάθε μέρα, κάθε ώρα. Πάντοτε.
Σε πείσμα των καιρών, που βασιλεύουν οι ανήθικοι.

Βαξεβάνης: η απάντηση πριν την σύλληψη

Η αλήθεια έχει πολλές οπτικές. Κρίνω σκόπιμο να γνωρίζουν όλοι, όσο το δυνατόν περισσότερα προκειμένου να έχουν αντικειμενική κρίση.
Το video αναρτήθηκε πριν λίγο και αφορά στην απάντηση του Κ. Βαξεβάνη και στην δήλωση του ότι δεν θα παραδοθεί στις αρχές αλλά θα επισκεφτεί τον Εισαγγελέα για να ζητήσει εξηγήσεις για την δίωξή του.

Η Δημοκρατία στο απόσπασμα

Πολλά μπορούμε να πούμε προκειμένου να επιχειρηματολογήσουμε για την δημοσίευση ή μη της λίστας.
Για 'μένα ένα είναι το κυρίαρχο.
Η κυβέρνηση ολιγώρησε.
Την κρίνω ολιγωρούσα διότι κατέχει πυξίδα λανθασμένης κατεύθυνσης και άρα αργεί να μεριμνήσει τα δέοντα και εν τέλει ένοχη λόγω της σιωπής που μάλλον επεδίωκε.
Δεν προχώρησε άμεσα στις διαδικασίες διαλεύκανσης της υπόθεσης και "μπουρδουκλώθηκε" στα νομικά και τα πρωτόκολλα της Βουλής κλπ κλπ κλπ.
Η έλλειψη αισθήματος Δικαίου και η έκρυθμη κοινωνική κατάσταση, θα έπρεπε να τους αφυπνίσει.
Ένα κράτος Δικαίου επιβάλλεται να έχει αντανακλαστικά αιλουροειδούς και να λειτουργεί με ταχύτατες διαδικασίες.
Πολύ περισσότερο σήμερα που όλοι είναι καχύποπτοι και οργισμένοι.
Όταν δεν το κάνει αυτό, είναι προφανές ότι θα το κάνει άλλος.
Η λίστα περιλαμβάνει πολλούς αθώους, αλλά και πολλούς ενόχους.
Ως εκ τούτου είναι (ήταν) Εθνική ανάγκη να δοθεί το στίγμα της Δικαιοσύνης. 

Τώρα που πήραμε στα χέρια μας την λίστα Λαγκάρντ, που τόσο περιμέναμε, καταλάβαμε ότι το κεφάλαιο των δισεκατομμυρίων που ψάχναμε, δεν βρέθηκε, διότι απλά είναι πιο έξυπνο από εμάς. 
Κυνηγάμε χίμαιρες, ενώ θα έπρεπε να ασχολούμαστε με το πως θα φτιάξουμε το κράτος μας έτσι ώστε να λειτουργεί και να επιβάλλει τους νόμους, που ήδη έχει.
Η λίστα έχει εκατοντάδες "ανώνυμους" που προφανώς πολλοί από αυτούς παρανόμησαν και ορισμένους επώνυμους.
Τα ονόματα του μεγάλου κεφαλαίου δεν τα είδα πουθενά ... 
Ίσως γιατί δεν βγάζουν τα χρήματά τους έξω! (χιούμορ)

Η Δημοκρατία, είναι τώρα στο απόσπασμα.

Μπερδέψαμε την ευθύνη διαχείρισης της λίστας από τον Κ. Βαξεβάνη (που προφανέστατα θα μπορούσε να λειτουργήσει και πιο θεσμικά, αλλά εκεί τελειώνουν οι ευθύνες του), με τις ευθύνες των Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλου που κυκλοφορούν ελεύθεροι, χωρίς να τους έχουν αποδοθεί ευθύνες για την κατοχή κυβερνητικών εγγράφων που δεν τους ανήκουν πια.

Οι ευθύνη των Εισαγγελικών λειτουργών είναι επίσης μεγάλη, όπως και των αρμόδιων υπουργών. 
Αυτοί ενώ γνώριζαν την ύπαρξή της, δεν έκαναν τίποτα για να προστατέψουν τους καταθέτες. 
Ίσως να ήθελαν ένα θύμα για τα λιοντάρια του Κολλοσαίου.
Η δημοσίευση της λίστας μετά από Δημοσιογραφική έρευνα, τυπικά μπορεί να θεωρηθεί παράνομη, διότι αποκαλύπτει προσωπικά δεδομένα και παραδίδει πολίτες ως βορά στην ασύμμετρη κοινωνική οργή. 
Παραμένει όμως Δημοσιογραφική και κυρίως αποκαλύπτει μια ένοχη σιωπή.

Τώρα, το κάθε κόμμα θα κάνει την γνωστή του σπέκουλα και καθοδηγητικά θα φροντίσει για τον αποπροσανατολισμό των Πολιτών, ορισμένοι εκ των οποίων θα κατασπαράζουν, ταυτόχρονα, ότι τους προσφερθεί.
Ο αγώνας για την εξουσία, ένθεν κακείθεν, έχει γίνει αμείλικτη απειλή στα θεμέλια της χώρας.

Η φωνή της σύνεσης και της λογικής δεν βλέπω να έχει χώρο να πρυτανεύσει.
Θα μείνουμε όμως λίγοι, που θα επιμείνουμε στην Δημοκρατία, δηλαδή στην διασφάλιση των δικαιωμάτων αλλά και των υποχρεώσεων όλων και την τήρηση των νόμων και κανόνων που αποτρέπουν τις "ανθρωποθυσίες".
Το κοινό δυστυχώς θέλει ενόχους και καμμία εξουσία δεν έχει χαλάσει το χατήρι των θεατών.

Η ελπίδα μου αρχίζει να ξεθωριάζει.

 

Terra Incognita

Του Βαγγέλη Δαβιτίδη
(από το νέο τεύχος του π. Υποβρύχιο)

Χαρτογραφώντας την terra incognita που απλώνεται µπροστά σου αναπόφευκτα νοιώθεις δέος, ενίοτε φόβο, κανείς δε σε προετοίµασε γι αυτό. Χρυσαυγίτες σε ρόλο Λαιστρυγόνων, ξεπερασµένοι πολιτικοί σχηµατισµοί και οι υποστηρικτές τους σε ρόλο Λωτοφάγων, βρίσκοµαι στην Οδύσσεια; Ή µήπως στη Μόρντορ;
Μια κατάσταση χωρίς σταθερές, απρόβλεπτη, ανεξερεύνητη. Μήπως όµως όλος ο κόσµος δεν ακολουθεί ένα µονοπάτι έξω από την “comfort zone” του; Από το Occupy Wall St movement µε σύνθηµα «είµαστε το 99%» µέχρι την «αραβική άνοιξη» ο παλιός κόσµος τρίζει συθέµελα. Και πόσο άραγε διαφέρει το κρατικίστικο µοντέλο της Γαλλίας από της Ελλάδας; Πόσο ικανοποιηµένοι είναι οι Βρετανοί που ιδιωτικοποίησαν σχεδόν τα πάντα;
Κάθε περίπτωση έχει τις ιδιαιτερότητές της. Στην περίπτωση της Ελλάδας ωστόσο δε µιλάµε απλά για ιδιαιτερότητες. Γιατί εδώ όταν δηµιουργείς στην πραγµατικότητα τρολάρεις το σύστηµα. Ένα κλειστό για τους νέους σύστηµα όπου η καινοτοµία αποθαρρυνόταν ή στην περίπτωση εκείνων που είχαν «πρόσβαση» νεκρωνόταν στο Δηµόσιο.
Σε µια κοινωνία που αναγκαστικά εισέρχεται σε φάση επανεκκίνησης έχεις την ευκαιρία οι αδυναµίες σου να µετατραπούν σε πλεονεκτήµατα. Είναι άπειρα τα πράγµατα που λείπουν από την  Ελλάδα; Οκ, ευκαιρία να τα φτιάξουµε λοιπόν. Έχουµε το πιο µορφωµένο ανθρώπινο δυναµικό που είχε ποτέ αυτή η χώρα. Και ακόµα πιο σηµαντικό νέους ανθρώπους που έχουν ταξιδέψει περισσότερο απ’ όσο ποτέ. Έχουν παραστάσεις, δεν µπορείς να τους πουλάς φούµαρα για µεταξωτές κορδέλες πια. Μόνη προϋπόθεση να συνειδητοποιήσουµε ότι δεν έχουµε να περιµένουµε τίποτα από κανέναν.Οι δηµιουργικές δυνάµεις που ήταν στο περιθώριο όλα αυτά τα χρόνια µακριά από τους «προβολείς της δηµοσιότητας», σπούδαζαν ή εργάζονταν αθόρυβα, οι misfits που το σύστηµα αγνοούσε την περίοδο των παχιών αγελάδων, οι αποκλεισµένοι από ένα υπερτροφικό σύστηµα που το µόνο που γνώριζε είναι να καταναλώνει, θα αποτελέσουν την επόµενη µέρα για την Ελλάδα. Το κατεστηµένο του hangover παραδίδει τη σκυτάλη στους “doers”.
Και αυτό δε θα συµβεί άµεσα και νοµοτελειακά στην Ελλάδα µόνο. Είναι µια παγκόσµια τάση. Ένα αυτάρεσκο σύστηµα καταρρέει σαν τραπουλόχαρτο σε µια κοινωνία γνώσης όπου η πληροφορία διαδίδεται µέσω του διαδικτύου αστραπιαία. Η έµπνευση πλέον την οποία απεγνωσµένα ψάχνουν οι πιο προηγµένες οικονοµίες τους κόσµου στη στασιµότητα στην οποία έχουν περιπέσει (δες τη συνέντευξη που µας είχε δώσει ο vice president της Ogilvy UK, Rory Sutherland στο περιθώριο του περσινού TEDxAthens για ένα από τα πιο ενδιαφέροντα βιβλία της εποχής µας, “The great Stagnation” του Tyler Cowen, σηµείωση: δεν τυπώθηκε ποτέ, είναι e-book http://www.ypovrixio.gr/article.php?issues_no=62&contents_id=1043) δεν προέρχεται από τεχνοκράτες αλλά από τον αναπτυσσόµενο κόσµο και τις γκρίζες ζώνες του δυτικού.
Στο βασικό µας άρθρο στο παρόν τεύχος στο οποίο χαρτογραφούµε αυτή τη νέα terra incognita, µια απόφοιτος του LSE, η Kyra Maya Phillips και µια απόφοιτος της Οξφόρδης, η Alexa Clay υποστηρίζουν ότι οι πειρατές, οι τροµοκράτες, οι χάκερς και οι συµµορίες του Λος Άντζελες είναι εξίσου καινοτόµοι µε τη Silicon Valley. Στο βιβλίο τους “Misfit Economy” που θα κυκλοφορήσει το 2013 υποστηρίζουν ότι υπήρχε πολύ περισσότερη δηµοκρατία σε ένα πειρατικό πλοίο του 18ο αιώνα παρά σε ένα ευρωπαϊκό βασίλειο και αντλούν σύγχρονα παραδείγµατα καινοτοµίας από χώρες της Λατινικής Αµερικής, της Ασίας και της Αφρικής. Ωστόσο το πιο σηµαντικό είναι ότι ετοιµάζουν την ίδρυση της Misfit Academy όπου αυτό το «περιθώριο» θα κληθεί να διδάξει νέους αλλά και παραδοσιακούς επιχειρηµατίες στο πως να καινοτοµούν.

“Extreme times require extreme measures.”
Οι misfits είναι το µέλλον. Το θέµα είναι ότι το ίδιο πιστεύουν και οι Χρυσαυγίτες… Και δυστυχώς όσοι τους κλείνουν το µάτι. Που δεν είναι άλλοι από αυτούς που εξισώσουν τα άκρα. Όπως λέω από τότε που ξεκίνησε η κρίση, η ευτυχία µας θα είναι η εκδίκησή µας

Το Χυτήριο, της ντροπής

Τόση συζήτηση, τόσος αγώνας, τόση αγωνία.

3 χρόνια παλεύουμε με τα κύματα στον ωκεανό, μετά τον ναυάγιό μας από την προδοτική στάση του τότε καπετάνιου του πλοίου, ΓΑΠ. Τώρα αυτός που πήδηξε από το πλοίο, κάνει σεμινάρια ναυαγοσωστικής στο Harvard και εμείς είμαστε ακόμη στον ωκεανό.
Το δυστυχές της ιστορίας αυτής είναι ό,τι παρόλο που κολυμπάμε, πλακωνόμαστε και μεταξύ μας για το ποιος θα φτάσει πρώτος στην ακτή, που δεν βλέπουμε αλλά ελπίζουμε να δούμε.
Σήμερα στο Χυτήριο, γράφτηκε μια ακόμη μελανή σελίδα για την Δημοκρατία στην χώρας μας.
Το νομιμοποιημένο παρακράτος των "βουλευτών" της Χρυσής Αυγής, ανέστειλε την μια θεατρική παράσταση, επειδή ... δεν τους άρεσε.
"Βουλευτές" με λεξιλόγιο και πρακτικές υποκόσμου, δίπλα στην Αστυνομία (παρέα μπορώ να πω) χτύπησαν ανθρώπους που παρευρέθηκαν εκεί, αψηφώντας τις απειλές τους.
Η βαθιά σήψη της Ελληνικής κοινωνίας, για την οποία μιλούσαμε από το 2010, έχει αντικατασταθεί με την βία των δρόμων που θέλει να επιβάλλει τον σκοταδισμό.
Αύριο πολλοί, θα κάνουν πολιτική σπέκουλα για το ποιος φταίει για την ανάδειξη του φασισμού, σε πολιτική δύναμη στην Ελληνική κοινωνία.
Ο καθένας με τον ρόλο του και το πολιτικό του συμφέρον.
Θα φταίει η τριτοκοσμική κυβέρνηση των Μερκελιστών, η αριστερίζουσα χαριεντιζόμενη με τους μπαχαλάκηδες συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, οι (πρώην) Αγανακτισμένοι, φυσικά ο κυρ-Φώτης (για όλα φταίει αυτός), οι προδότες της ΝΔ, ο Δένδιας (αυτός σίγουρα φταίει, επειδή κάνει μόνο τον παλλικαρά) και πολλοί άλλοι.
Δυστυχώς όμως, φταίμε όλοι.
Και αυτοί που χαϊδεύουν και αυτοί του καταγγέλλουν. 
Διότι η σήψη δεν είναι αρρώστια που την κολλήσαμε, αλλά το αποτέλεσμα της εγκατάλειψης κάθε Δημοκρατικής αξίας που συνδέει και θωρακίζει την κοινωνία, από τα ακραία.
Ποτέ δεν είναι αργά όμως.
Η υπευθυνότητα πρέπει να βασιλέψει.
Δυστυχώς, αυτή, έχει κόστος. Ατομικό, πολιτικό, κοινωνικό.
Χρειάζεται τόλμη και ανιδιοτέλεια.
Να θωρακίσουμε τους θεσμούς και όχι να τους καταπατάμε επειδή δεν μας αρέσουν ή δεν μας βολεύουν.
Υπάρχει ελπίδα ακόμη.
Υπάρχει χρόνος ακόμη.
Υπάρχουν σοβαροί άνθρωποι ακόμη.

Η διαμαρτυρία, των δρόμων

Ο Λεωνίδας Αντωνόπουλος μέσω του Facebook (Leonidas Antonopoulos)  ανέρτησε τα παρακάτω.

Το λιγότερο που είχα να κάνω, ήταν να προσυπογράψω και να τα παραδώσω στα κύματα του διαδικτύου για να πάρουν τον δρόμο τους.

Ακροατές και φίλι μου ζήτησαν να αναρτήσω το σημερινό μου σχόλιο στo μetropolis του 9.84. Πάει κάπως έτσι:

«Δεν πηγαίνω πια σε διαδηλώσεις. Η τελευταία ήταν αρκετά χρόνια πριν και ήταν αυθόρμητη, οργανωμένη μέσω διαδικτύου.
Όπως πολλοί που θα ήθελαν να διαδηλώσουν, δεν το κάνουν.
Μερικούς από τους λόγους που κάνουν πολύ κόσμο να απέχει από τις διαδηλώσεις τους είδα πάλι και χτες όπως και στις πρόσφατες διαδηλώσεις, ακόμη και του σωματείου μου, της ΕΣΗΕΑ:

Δεν μπορώ να βαδίζω πλάι πλάι με ανθρώπους που φωνάζουν συνθήματα όπως «Η χούντα δεν τελείωσε το ‘73» το οποίο είναι πέρα για πέρα ανιστόρητο –και στην κυριολεξία του ακόμα, αφού η στρατιωτική χούντα στην Ελλάδα έπεσε το ’74. Γιατί ξέρουμε καλά όλοι πως αν είχαμε χούντα κανένας από όσους σήμερα διαδηλώνουν ή φωνάζουν συνθήματα δεν θα μπορούσε να το σκεφτεί καν.

Δεν μπορώ να διαδηλώνω μαζί με ανθρώπους που φορούν καρναβαλίστικες στολές των SS ή καίνε ναζιστικές σημαίες για να διαδηλώσουν ενάντια στη Καγκελάριο της χώρας που γνωρίζει καλά τι θα πει ναζισμός και που εκεί οι νεοναζί είναι εκτός νόμου. Ενώ εδώ, στη χώρα που διαδηλώνει, οι νεοναζί είναι στο Κοινοβούλιο και οι δημοσκοπήσεις τους φέρνουν τρίτο κόμμα. Εκτός αν οι δικοί μας διαμαρτύρονταν κατά της Χ.Α. και δεν το κατάλαβα…

Δεν μπορώ να διαδηλώνω μαζί με ανθρώπους που στο όνομα της Αριστεράς που θέλει μάλιστα να κυβερνήσει μόνη της, βγάζουν το πιο άγριο μίσος, με συνθήματα γηπεδικά ενάντια στους πρώην συντρόφους τους και μάλιστα σε προσωπικό επίπεδο, όπως κάνουν συστηματικά αρκετοί διαδηλωτές του Σύριζα εναντίον του Φώτη Κουβέλη και βουλευτών της ΔΗΜΑΡ. Αποδεικνύοντας ότι όχι μόνο, ούτε είχαν ούτε και έχουν σχέση με αυτό που ονομάστηκε ιστορικά στην Ελλάδα «ανανεωτική αριστερά», αλλά δεν έχουν σχέση και με οποιαδήποτε έννοια πολιτικού πολιτισμού.

Και δεν μπορώ ούτε να διαδηλώνω μαζί με ανθρώπους που βρίσκουν χαριτωμένες ή πικάντικες, χυδαίες εκφράσεις ή φωτογραφίες με ορθωμένους φαλλούς που περιμένουν τη Μέρκελ, σαν αυτούς που έστελνε χτες μέσω tweeter ο βουλευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων και εκπρόσωπος μάλιστα του καλλιτεχνικού κόσμου, ο ηθοποιός Παύλος Χαϊκάλης.

Ούτε πλάι με έφεδρους ντυμένους στρατιωτικά και φορώντας το εθνόσημο να παρελαύνουν με βήμα και να φωνάζουν «Μαζί μαζί, να φύγουν οι χαζοί». «Χαζοί» έτσι, όχι «ναζί», μην μπερδεύεστε. Και αυτό το «μαζί» από στρατιωτικούς με τρομάζει ακόμη περισσότερο.

Και όσο κι αν με ενοχλεί, όπως και άλλους, καταλαβαίνω τελικά γιατί το ΚΚΕ επιμένει να διαδηλώνει μόνο του, χώρια από τους άλλους, και με τον δικό του τρόπο. Γιατί ο ελάχιστος πολιτικός κοινός παρανομαστής βρίσκεται τόσο χαμηλά σε αυτήν τη χώρα που δεν αντέχεις ούτε να τον βλέπεις ούτε με τηλεσκόπιο».

 

Δεν φοβάμαι τίποτα. Ελπίζω ακόμη.

Η κυβέρνηση των προσδοκιών είναι πραγματικότητα.
Δηλαδή όχι ακριβώς, αφού έγινε ήδη παγκόσμιο ρεκόρ, μικρότερης θητείας υπουργού. Ομιλώ για τον κ. Ράπανο.
Η ζωή όμως συνεχίζεται και οι αστοχίες ελπίζω να μειωθούν.
Η αξιωματική αντιπολίτευση έχει πάρει τον ρόλο της στα σοβαρά και ασκεί τα θεσμικά της καθήκοντα αρκούντως κόσμια. Απλά τα έχει με την προδοτική συμπεριφορά της ΔΗΜΑΡ που τόλμησε να "συμμαχήσει" με τον αιώνιο εχθρό.
Τον καπιταλισμό.....
Η αλήθεια είναι, ότι και οι ίδιοι "καπιταλιστικό" σύστημα θα διαχειριστούν κάποια στιγμή και ουδόλως θα διανοηθούν να το αλλάξουν. Απλά θα κάνουν την σοσιαλδημοκρατία, κρατικιστική σοσιαλδημοκρατία.
Στα σοβαρά τώρα.
Δύο εκτιμώ ότι είναι τα σημαντικά στοιχεία αυτών των εκλογών.
Πρώτον, η Αριστερά κατάφερε να απογαλακτιστεί από την υπόλοιπη Αριστερά και από δορυφόρος να γίνει αυτόφωτο αστέρι. Η ΔΗΜΑΡ από ουραγός, πρωτοστατεί στην διάσωση της χώρας. 
Η πρωτοφανής συμφωνία (η οποία είχε αναγγελθεί, πολλάκις, από τον Φ. Κουβέλη) σηματοδοτεί μια νέα εποχή στην πολιτική Ιστορία της χώρας, διότι αλλάζει την πολιτική πρακτική και τακτική.
Αναιρεί όλα τα ταμπού και τοποθετεί τα προγράμματα, τις προτάσεις, τις θέσεις, στο κέντρο, με στόχο την μέγιστη συνεννόηση και άρα συμφωνία. Αναδεικνύει τους υπεύθυνους. Καταργεί τις αντικοινωνικές παραταξιακές έριδες. Επικροτεί την ανάδειξη των σωστών προτάσεων και επιχειρημάτων. Ενώνει σε κοινό σκοπό με στόχο το κοινό καλό, ακόμη και ετερόκλητες δυνάμεις.
Εάν υπήρχε και Απλή Αναλογική, τώρα η χώρα θα ατένιζε το μέλλον της με αισιοδοξία αφού κανένας ΣΥΡΙΖΑ ή Καμμένος, δεν θα σφύραγαν κλέφτικα μπροστά στις ευθύνες τους.
Σημειώνω προς αποφυγήν παρεξηγήσεων. Οι εκλογές γίνονται για να αναδείξουν κυβέρνηση, όχι αντιπολίτευση. Τα κόμματα ζητούν την ψήφο των πολιτών για να κυβερνήσουν, όχι για να ελέγξουν τους υπόλοιπους. Η στάση του ΣΥΡΙΖΑ είναι απαράδεκτη κοινωνικά και πολιτικά.
Δεύτερον, η συγκράτηση των ποσοστών της Χρυσής Αυγής, αποτελεί κίνδυνο για την κοινωνία, αφού εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών φαίνεται να υιοθετούν τις πρακτικές, της νοσηρής αντίληψης περί έθνους και κράτους. Το φαινόμενο βέβαια θα μειωθεί ή θα μηδενιστεί όταν κατορθώσουμε να οργανώσουμε ένα δίκαιο προς τους πολίτες κράτος.

Τέλος όλα αυτά δεν έχουν καμία αξία εάν δεν εφαρμοστούν οι συμφωνίες.
Παραθέτω αυτούσια και υιοθετώ πλήρως, τα σχόλια του φίλου Γ. Ιακωβίδη, σε προηγούμενο άρθρο:
"Η προγραμματική συμφωνία έχει καλώς, αν είναι το μέγιστο του εφικτού προς τις συν-κυβερνώσες παρατάξεις και τους Ευρωπαίους εταίρους. Τι δεσμευόμαστε όμως να προχωρήσει και αφορά την ανασύνθεση της Δημόσιας Διοίκησης μέσω της αξιολόγησης, της υγιούς επιχειρηματικότητας που ζητά κανόνες μακροχρόνιας διάρκειας μακριά από πελατειακές σχέσεις και κυρίως εφαρμογή των κανόνων"

Δεν φοβάμαι τίποτα.
Ελπίζω ακόμη.

Η κυβερνώσα Αριστερά

Διαπραγμάτευση είναι να διεκδικεί ή να πιέζεις;
Αυτές οι δύο λέξεις/έννοιες εμπεριέχουν μεγάλες διαφορές.
Η διεκδίκηση μπορεί να είναι ένας αυτοσκοπός χωρίς αποτέλεσμα, ενώ η πίεση το ίδιο αλλά με αποτέλεσμα.
Στην διαπραγμάτευση συμμετέχεις με την δυναμική του όγκου σου ή της σχετικής σου θέσης ή της δυναμικής των προτάσεών σου ή της δεξιότητά σου στην σύνθεση.
Όπως και να έχει, το μικρότερο - εκλογικά -  κομμάτι της Αριστεράς δείχνει τον δρόμο για το πως εννοούνται οι συνεργασίες και πως πρέπει να γίνονται οι διαπραγματεύσεις.
Βήμα-βήμα, με στόχο, με κόπο αλλά με προσήλωση στον τελικό στόχο.
Η ΔΗΜΑΡ, απαλλαγμένη από ιδεοληψείες και ταμπού, έθεσε τα βασικά ζητήματα της διεκδίκησής της από την προηγούμενη εβδομάδα.
Τώρα προσπαθεί να υλοποιήσει όσο είπε.
Η Απλή Αναλογική, η Μετενέργεια, ο Κατώτατος μισθός, η Βουλευτική Ασυλία, η αλλαγή στον ΚΑΠ είναι τα βασικά ζητούμενα για να προκύψει Προγραμματική συμφωνία. 
Η αποδέσμευση από τους επαχθείς όρους του Μνημονίου, είναι ο τελικός στόχος.
Για να προκύψει όμως συμφωνία πρέπει να συμφωνηθούν και τα πρόσωπα που θα την υλοποιήσουν.
Υπεύθυνη στάση απέναντι στους πολίτες είναι και να διεκδικείς και να πιέζεις για θέματα που αφορούν την καθημερινότητά τους (μισθός, μετενέργεια κλπ) και ταυτόχρονα κτίζουν το μέλλον τους (απλή αναλογική, αλλαγή Συντάγματος κλπ).
Η Αριστερά επιβάλλεται να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε συζήτηση και να προσπαθήσει να συνθέσει όλες εκείνες τις προτάσεις που βοηθούν, ανακουφίζουν και δίνουν όραμα και προοπτική στον τόπο και τους πολίτες του.
Δεν πρέπει να κρύβεται, πίσω από πρόσκαιρες δάφνες και νίκες.
Δεν χρειάζεται ο τόπος ανέξοδη κριτική και επαναστατικό τρόπο διεκδίκησης, αλλά πραγματική  αλλαγή.
Σκεφτείτε να μπορέσει το 6,2%, να αλλάξει το εκλογικό σύστημα σε Απλή Αναλογική.
50 χρόνια διεκδίκησης θα άξιζαν τον κόπο.
Αναμένω με υπομονή, την τελική κατάληξη αυτής της διαπραγμάτευσης.
Αυτό που έχει ήδη κερδηθεί είναι ότι η σοβαρή Αριστερά τοποθετεί νέα δεδομένα στον τρόπο άσκησης της πολιτικής και ήδη φαίνεται να έχει αποδεσμευτεί από τις παλαιοκομματικές, συνδικαλιστικού τύπου εμμονές της.
Η Αριστερά με λόγο σταθερό, υπεύθυνο και ρεαλιστικό θα σταματήσει την τάση συσπείρωσης της κοινωνίας στον συντηρητικό πόλο της. Με ασάφειες, συνδικαλισμούς και αντιλήψεις του 1949, 1968 και 1985 δεν έχει μέλλον.

Ελπίζω ακόμη.

Η Μαύρη πλευρά της ζωής

Χάρτης εξόδου από το Μνημόνιο και την κρίση

12 ημέρες έμειναν έως τον 2ο γύρο (και ελπίζω τελικό) των εκλογών.
Πολλά λέγονται και γράφονται. Η ουσία είναι ότι δεν συζητάει κανείς την ουσία.
18 μέτρα της ΝΔ, που ουσιαστικά συντηρούν τον Μνημόνιο και αναπαράγουν τα προβλήματα.
Νέο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, στην σωστή κατεύθυνση μεν, αλλά με πολλές ασαφείς προτάσεις και το κυριότερο με πολλά προβλήματα στον τρόπο υλοποίησής τους, σε συνδυασμό με τα πρόσωπα που θα κληθούν να τις υλοποιήσουν.
Π.χ. ο κ. Α. Τσίπρας μίλησε στην Λειβαδιά και ανακοίνωσε κάρτα αγρότη και επιδότηση επιτοκίου. Δηλαδή επιστροφή στο παλαιό καθεστώς ουσιαστικά. Δεν ανέφερε τίποτα π.χ. για καταγραφή των Ενεργών αγροτών ή δεν έκανε καμία μνεία για περιφεριοποίηση των επιδοτήσεων (δεν είναι όλες οι περιοχές το ίδιο). Η Κωπαίδα ας πούμε παράγει όσο βαμβάκι, παράγουν 3 νομοί με την έκτασή της και εμείς θα δώσουμε επιδοτήσεις σε όλους; Παραδείγματα υπάρχουν πολλά.
Για το ΠΑΣΟΚ, ουδέν σχόλιον.
Συνεπώς και επι της ουσίας θα πρέπει να ασχοληθούμε με πως θα κερδίσουμε χρόνο για να αποδεσμευτούμε πλήρως από το Μνημόνιο, χωρίς να πεθάνουμε και ταυτόχρονα να δημιουργήσουμε στέρεες υποδομές για την χώρα.
 Αυτό που καμία κυβέρνηση δεν τόλμησε να κάνει, διότι χάϊδευε τους ημέτερους για να έρθει ή να παραμείνει στην εξουσία.

 Ορίστε ορισμένες προτάσεις:

• πάγωμα των περικοπών  σε μισθούς και συντάξεις, μετά από την βασική αναδιαπραγμάτευση για επιμήκυνση έως το τέλος του 2017 της δημοσιονομικής προσαρμογής. Αυτό σημαίνει ότι τα 14 δις που απαιτεί η τρόικα για φέτος,  γίνονται 3,5 δις. Τα ποσά αυτά μπορούν να εξοικονομηθούν από τον περιορισμό των αμυντικών δαπανών, το οριστικό τέλος στο πάρτι των προμηθευτών  φαρμάκων και  αναλώσιμων και από το νοικοκύρεμα στη Δημόσια Διοίκηση.
• προοδευτική φορολογική μεταρρύθμιση και ανασυγκρότηση του Κράτους με ταυτόχρονη εισαγωγή νέων θεσμών για τον καταλογισμό των φόρων με στόχο την διαφθορά στις εφορίες. 
• κατάργηση της μείωσης κατά 22% του κατώτατου μισθού και επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων. 
• μη συνυπολογισμός των Δημοσίων Επενδύσεων στις δαπάνες που δημιουργούν πρωτογενή ελλείμματα. Αυτό μας απεμπλέκει από το Μνημόνιο αφού κόβοντας αυτές τις δαπάνες, δεν υπάρχει αντικείμενο εφαρμογής του Μνημονίου. Άλλωστε πολλές από αυτές δεν συνυπολογίζονται και σε άλλες χώρε της Ε.Ε. 
• μείωση του ΦΠΑ στα τρόφιμα, το κτύπημα των καρτέλ και κατάργηση του πιστωτικού τιμολογίου από τα Super Market στους προμηθευτές τους για να μειωθούν αποφασιστικά οι τιμές στα είδη πρώτης ανάγκης.  
• άμεση επιστροφή του ΦΠΑ στους αγρότες και η στροφή στην ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής με παροχή γης, τεχνογνωσίας και κεφαλαίου σε αγρότες και χιλιάδες ανέργους νέους.
• 5ετές Αναπτυξιακό Πρόγραμμα και Ολική Επαναφορά του ΕΣΠΑ. Επιπλέον διαπραγμάτευση και επιτάχυσνη για την δραστηριοποίηση των κονδυλίων που λιμνάζουν στους "ενδιάμεσους φορείς" και δε φτάνουν στην αγορά.
• Ευρωπαϊκή εγγύηση των καταθέσεων. Οι νέες διοικήσεις των Τραπεζών μετά την ανακεφαλαιοποίηση, θα δώσουν, ρευστότητα στις επιχειρήσεις, χαμηλά επιτόκια και  ευνοϊκές ρυθμίσεις στα στεγαστικά. Όχι στα θαλασσοδάνεια και τις πιστώσεις σε ημετέρους. Επιβολή για 3ετή business plan  από τις διοικήσεις των Τραπεζών ώστε  το δημόσιο να πάρει πίσω τα λεφτά του.

 Η χώρα χρειάζεται κυνέρνηση που θα τολμήσει να κάνει πράξη, την αλλαγή σε όλα τα επίπεδα.
Αυτό είναι συνάρτηση της Ευθύνης, της Αξιοπιστίας των προσώπων, της Συνέπειας λόγων και έργων, της Σοβαρότητας, της Νηφαλιότητας και το κυριότερο της "δογματικής" επιμονής στην ειλικρινή Συνεργασία.
Μόνο η συνεργαζόμενη Αριστερά, μπορεί να γίνει η κυβερνώσα Αριστερά και να κερδίσει την μάχη για την χώρα και τους πολίτες της.
Ελπίζω.

Ή εμείς ή αυτοί. Μαζί μπορούμε να τους ανατρέψουμε

Αυτή θεωρώ ότι είναι η καλύτερη αποτύπωση της Αριστεράς που οραματίζομαι.

Την παραθέτω αυτούσια.

 

 

του Λεωνίδα Καστανά και της Astrid Ζoe Okland

                                                                                                               

Όταν τα μακρινά και πρωτόγνωρα και πολύπλοκα πράγματα επικοινωνούνται στις μάζες, η αλήθεια υφίσταται μια σημαντική και συχνά ριζική στρέβλωση. Το σύνθετο μετατρέπεται σε απλό, το υποθετικό σε δογματικό και το σχετικό σε απόλυτο.

                                                                                  Walter Lippmann

Παραδοσιακά, η ανανεωτική αριστερά ποτέ δεν ήταν δογματική, διχαστική, απλουστευτική. Ανέκαθεν αναζητούσε απαντήσεις, υπερβαίνοντας τη διχοτομία των πολωτικών διακρίσεων “δεξιό-αριστερό” και “συντηρητικό-προοδευτικό”∙ έπραττε διακρίνοντας μεταξύ σωστού και λάθους, δίκαιου και άδικου∙ προάσπιζε τις έννοιες της προόδου και του ριζοσπαστισμού μέσω τομών, ρήξεων και συγκρούσεων για έναν κόσμο πιο δημοκρατικό, πιο ισότιμο, καλύτερο.

Σήμερα; Η Αριστερά καλείται να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων. Βρίσκεται ανάμεσα σε δύο αντίρροπες δυνάμεις και πρέπει να επιλέξει. Ο προεκλογικός αγώνας επικεντρώνεται στο μνημόνιο και έτσι ο διαχωρισμός των πολιτικών δυνάμεων περιορίζεται στο απλουστευτικό και παραπλανητικό δίπολο “φιλομνημονιακές / αντιμνημονιακές”. Ωστόσο, η πραγματική σύγκρουση των εκλογών της  17^ης Ιουνίου είναι ανάμεσα στις δυνάμεις που επιδιώκουν τη διατήρηση και τη διαιώνιση των συνθηκών εκείνων που οδήγησαν τη χώρα μας στη σημερινή κατάσταση, και τις δυνάμεις εκείνες που, τουλάχιστον στο επίπεδο των προγραμματικών δηλώσεων, επιθυμούν να αλλάξουν τις υπάρχουσες δομές, να υπερβούν το πολιτικό σύστημα και να συγκρουστούν ώστε να παραμείνει η χώρα στη Δύση. Για τις πρώτες, είμαστε βέβαιοι ως προς την ύπαρξή τους. Ως προς τις δεύτερες: η ελπίδα πεθαίνει... με τη χώρα.  

Η εκλογική επιτυχία ναι μεν έφερε την Αριστερά (του Σύριζα) στο προσκήνιο, αλλά ταυτόχρονα αποκάλυψε και τη γύμνια της. Το «αντισυστημικό» κόμμα που μέχρι χτες αιτούνταν το σοσιαλιστικό μετασχηματισμό της κοινωνίας, την αναδιανομή του πλούτου και την κοινωνική δικαιοσύνη, σήμερα κλείνει το μάτι στους χτεσινούς πελάτες του ΠαΣόΚ και υπόσχεται την ολική τους επαναφορά. Από τη μία, υπόσχεται την ανάσταση του παπανδρεϊκού μοντέλου που ηττήθηκε κατά κράτος (χρήματα που δεν υπάρχουν και διορισμοί που δεν μπορούν να γίνουν), ενώ, από την άλλη, διαλαλεί τη μονομερή καταγγελία του μνημονίου εντός Ελλάδος, την επανεξέτασή του εκτός, την επιθυμία παραμονής στη ζώνη του ευρώ, ενώ την ίδια στιγμή μια ισχυρή μειοψηφία υπερασπίζεται την όχι και τόσο καταστροφική επιλογή της επιστροφής στη δραχμή! 

 

Δυστυχώς, η προεκλογική ρητορική αυτής της Αριστεράς, εγκλωβισμένη σε έναν δημαγωγικό, ψηφοθηρικό λόγο, δεν δίνει μια προοπτική ανανέωσης και ανασύστασης του τόπου. Από αυτή την Αριστερά μοιάζει να απουσιάζουν οι αξίες της ευρωπαϊκής, ανανεωτικής και δημοκρατικής αριστεράς, τις οποίες ο ετερόκλητος αυτός συνασπισμός συχνά επικαλείται. Τα θεμιτά χαρακτηριστικά μιας ανανεωτικής αριστεράς με ευρωπαϊκό προσανατολισμό είναι δεδομένα, γνωστά και χιλιοειπωμένα. Εκείνο που έχει αξία τώρα είναι να δούμε κατά πόσον αυτή η Αριστερά τα διαθέτει.

Αν αυτή η Αριστερά ήταν διεθνιστική, πρώτα και κύρια, θα σεβόταν τους λαούς της Ευρώπης που στο πλαίσιο της αλληλεγγύης αποφάσισαν να χρηματοδοτήσουν τα δάνειά μας και ειδικά  εκείνους που ζούσαν και ζουν φτωχότερα από εμάς.

Αν αυτή η Αριστερά πίστευε στην εθνική κυριαρχία, πρώτα και κύρια, θα αναζητούσε τρόπους για μείωση των ελλειμμάτων που γεννούν τον υπέρογκο δανεισμό και μετατρέπουν τη χώρα σε προτεκτοράτο των δανειστών της.

Αν αυτή η Αριστερά πίστευε στην κοινωνική δικαιοσύνη, πρώτα και κύρια, θα ζητούσε από όλους να αποδεχθούν τη δίκαιη λιτότητα και την ανακατανομή των διαθέσιμων πόρων, με στόχο την προστασία των αδυνάμων, όχι ως φιλολαϊκή πολιτική, όχι ως ελεημοσύνη, αλλά αντιθέτως ως πολιτική ενίσχυσης της κοινωνικής συνοχής και της συνεργασίας με στόχο την επανεκκίνηση. Θα ζητούσε την απάλειψη των προνομίων ομάδων και συντεχνιών, και κοινωνικό κράτος για όλους. Φτωχό και μετρημένο μεν, αλλά το ίδιο για όλους.

Αν αυτή η Αριστερά ήθελε να πολεμήσει την ανεργία και τη φτώχια, πρώτα και κύρια, θα ευνοούσε την καινοτομία, την επιχειρηματικότητα, τον επαναπατρισμό των κεφαλαίων, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων, το ήπιο πολιτικό κλίμα. Θα προσπαθούσε να μετατρέψει τους άνεργους πολίτες από ανθρώπους που αναζητούν δουλειά σε ανθρώπους που στήνουν δικές τους δουλειές. Θα γινόταν η φωνή εκείνων που δεν μπορούν να μιλήσουν και όχι το μεγάφωνο εκείνων που φωνάζουν πιο δυνατά.

Αν αυτή η Αριστερά ήταν επαναστατική, πρώτα και κύρια, θα ζητούσε τον εξορθολογισμό της παιδείας, την ανατροπή του εξισωτισμού προς τα κάτω, την καθιέρωση της αριστείας και της αξιολόγησης. Θα ήθελε περισσότερα πρότυπα και πειραματικά σχολεία, λιγότερα αλλά καλύτερα πανεπιστήμια, πραγματικά τεχνικά λύκεια. Μπορεί τα χρήματα να λείπουν, αλλά οι δάσκαλοι είναι διατεθειμένοι να δουλέψουν σκληρά, αρκεί να υπάρχει όραμα, σχέδιο και αξιόπιστος έλεγχος.

Αν αυτή η Αριστερά ήταν αντισυστημική, πρώτα και κύρια, θα ζητούσε βαθιές αλλαγές στη δημόσια διοίκηση, στη δικαιοσύνη, στο σύστημα των κρατικών επενδύσεων, στα νοσοκομεία. Δεν θα προστάτευε το κάθε λαμόγιο που δηλώνει αριστερό ή δυνάμει ψηφοφόρος. Θα επιζητούσε την καταστροφή των θυλάκων διακομματικής και συνδικαλιστικής διαπλοκής που λυμαίνονται τον τόπο προς όφελος των αστικών κομμάτων και του παρασιτικού κεφαλαίου. Θα ζητούσε συγγνώμη από τον πολίτη, γιατί και αυτή συνέβαλε καθοριστικά στην ανάπτυξη της γάγγραινας του κρατικού «συνδικαλισμού» που κατατρώει το σώμα της δημόσιας διοίκησης.

Αν αυτή η Αριστερά ήταν δημοκρατική, πρώτα και κύρια, θα δίδασκε τους πολίτες και ιδιαίτερα τους νέους, τα ιερά δικαιώματα της προσωπικής άποψης και της διαφωνίας. Θα δίδασκε υπακοή στους νόμους της Δημοκρατίας ό,τι κι αν αυτοί ορίζουν. Θα δίδασκε το σεβασμό στο κοινοβούλιο, όποιοι κι αν το απαρτίζουν, αφού είναι εκλεγμένοι από το λαό. Εξάλλου, μέσα από αυτό το κοινοβούλιο αυτή η Αριστερά, που παρέα με την ακροδεξιά μούτζωνε και λοιδορούσε, αξιώνει και η ίδια την αυριανή ισχύ της.

Αλλά, δυστυχώς, έως τώρα δεν δείχνει να διαθέτει κανένα από αυτά τα χαρακτηριστικά. Αντίθετα, εμφανίζεται ως τέκνο του ίδιου πολιτικού συστήματος που δήθεν αντιμάχεται.

Τώρα ζητάει να κυβερνήσει. Να αντικαταστήσει εκείνη τον καταρρέοντα δικομματισμό. Οι πολίτες, όμως, πρέπει να γνωρίζουν ότι επιλέγοντας αυτούς δεν ψηφίζουν τους εχθρούς του συστήματος που μας οδήγησε ως εδώ, δεν ψηφίζουν ριζοσπαστικά, δεν ψηφίζουν με το βλέμμα στραμμένο στο μέλλον. Ψηφίζουν μια νέα αναδυόμενη νομενκλατούρα, που θα αναπαράγει τις ήδη τραυματισμένες σχέσεις εξουσίας και θα αποκαταστήσει την αίγλη των κυρίαρχων μηχανισμών με αριστερό προσωπείο. Ψηφίζουν την ολική επαναφορά του πολιτικού συστήματος. Ψηφίζουν τις σιωπές, την απόκρυψη των αλλαγών που απαιτούνται για να δώσουν μια ελπιδοφόρα προοπτική στη χώρα.

Είμαστε “εμείς” ή “αυτοί”; Εξαρτάται.

Μας μένει λιγότερο από ένας μήνας μέχρι τις εκλογές. Ως φύσει αισιόδοξοι περιμένουμε ένα θαύμα. Η σιωπή να γίνει λόγος. Ο διχασμός σύνθεση. Ο δογματισμός κριτική σκέψη.

Ο Λεωνίδας Καστανάς και η Astrid Ζoe Okland είναι μέλη της ΚΕ της Δημοκρατικής Αριστεράς 

Ο παράδεισος θα αργήσει.

Χρόνια είχαμε να δούμε τέτοιες μετακινήσεις.
Βλέπω άτομα φανατισμένα με την νέα κατάσταση. Πολύ φανατισμένα λέμε.
Βέβαια, πριν λίγους μήνες ήταν φανατισμένοι με άλλους, αλλά δεν βαριέσαι.
 Έτσι είναι η ζωή. Περίεργη.
Ο άνθρωπος χρειάζεται να μετατρέψει την αγανάκτηση, σε ελπίδα.
Αυτό συντελείται, τώρα.
Μόνο που η ελπίδα δεν θα μειώσει τις αυτοκτονίες, τους ανέργους, την φτώχεια.
Χρειάζεται πολιτικές που θα επαναφέρουν στην κοινωνική τους βάση τα αυτονόητα. Το έχουμε ξανακούσει αυτό.....
Αυτονόητο, θα ήταν να είχαμε ίσες ευκαιρίες όλοι, να ήμασταν αλληλέγγυοι στους δίπλα, να συστρατευόντουσαν όλοι σε ένα κοινό σκοπό, να μοιράζαμε τον πλούτο δίκαια.
Φευ!
Ο παράδεισος θα αργήσει.
Άα, μάλλον δεν θα έρθει.
Απλά διότι δεν υπάρχει.
Δεν θέλω να προσγειώσω κανένα ή καμία, αλλά είπα να σας το θυμίσω, διότι ορισμένοι τον υπόσχονται.
Είναι δύσκολο να ζήσουμε σε κοινωνία όπου οι άνθρωποι θα αυτοπροσδιορίζονται ως τίμιοι και αλτρουιστές.
Δηλαδή είναι αδύνατο.
Για σκεφτείτε παραδείγματος χάριν, τι θα γίνει όταν κάποια κυβέρνηση καταργήσει, λέμε τώρα, τα ΜΑΤ.
Ωραία, θα έλεγα κι εγώ.
Θα σταματήσω την 2ετή θεραπεία μου, ρουφώντας τόνους δακρυγόνων, στο Σύνταγμα.
Κι αν υπάρξουν ομάδες που θέλουν να δημιουργήσουν προβλήματα (βλ. Χρυσή Αυγή, προβοκάτορες κλπ);
Θα αρχίσουμε τον διάλογο μαζί τους για να τους ηρεμήσουμε!
Και αυτοί ως αυτοπροσδιοριζόμενα άτομα, θα καταλάβουν και θα αποσυρθούν!
Οι προτάσεις κύριοι, -ες πρέπει να είναι και ρεαλιστικές.
Άλλο πράγμα είναι η δημοκρατικοποίηση των Σωμάτων Ασφάλειας και άλλο η κατάργησή τους.
Δυστυχώς δεν ζούμε στον Παράδεισο. Μακάρι να συνέβαινε αυτό.
Νομίζω ότι πολλά προγράμματα πολιτικών σχηματισμών, θεωρούν ότι αρχίζουμε από το μηδέν, σε λευκό χαρτί που λένε και σχεδιάζουν να αλλάξουν την κοινωνία, ξεχνώντας ότι σε αυτήν συγκεκριμένες δομές, άνθρωποι διαφορετικών βιωμάτων, όπως επίσης και άνθρωποι με διαφορετικές προτεραιότητες στην ζωή τους.
Συνεπώς, καλό θα ήταν να σκεφτούμε ό,τι οι προτάσεις πρέπει να βασίζονται στο σκεπτικό της μετεξέλιξης της κοινωνίας και να λαμβάνουν υπόψιν τους το μεταβατικό στάδιο.
Αυτή είναι η κρίσιμη περίοδος. Τότε γίνονται οι εκτροπές ή οι επαναστάσεις, όπως το βλέπει ο καθένας.
Σίγουρα κάποια πράγματα πρέπει να αλλάξουν με βαθιές τομές και μάλιστα άμεσα.
Τα περισσότερα όμως χρειάζονται υπευθυνότητα, νηφαλιότητα και δυστυχώς (ξέρω ότι δεν αρέσει σε κάποιους) ρεαλισμό.
Οι υπεύθυνοι της κατάστασης (ΠΑΣΟΚ/ΝΔ) επιβάλλεται να αλλάξουν, άμεσα, τις απόψεις τους για την προοπτική της χώρας.
Απέτυχαν παταγωδώς.
Ο ΣΥΡΙΖΑ, θα πρέπει να προσγειωθεί στην πραγματικότητα και να πει στον κόσμο, όχι πως οραματίζεται το μέλλον (σε αυτό συμφωνούμε), αλλά πως θα το κάνει και τι θα συμβεί έως τότε.
Ωραίο το παραμύθι, έτσι;
Τα παραπάνω δεν βλέπω να γίνονται εύκολα(!)
Είναι περισσότερο αναγκαίο από ποτέ να δημιουργήσουμε το αντίβαρο στους παραπάνω, ούτως ώστε να μην μπορούν να κάνουν ότι θέλουν.
Νομίζω ότι τελειώσαμε με τις βλακείες περί αυτοδυναμιών, που μας έφεραν έως εδώ.
Τελειώσαμε με τους Μεσσίες (αριστερούς και δεξιούς).
Σε  τρεις εβδομάδες, παίζεται το μέλλον της χώρας.
Ελπίζω να περιλαμβάνει, όλους μας.
Ελπίζω.

Αυτοδυναμία ή θάνατος

Κάπου εκεί στα early '80s, συνάντησα την πολιτική.
Φαινόντουσαν όλα πολύ σκοτεινά.
Παντού εχθροί, παρακράτος, φάκελλοι φρονημάτων, φόβος, πληθωρισμός.
Αργότερα πράσινα και μπλε καφενεία, ημέτεροι, ξανά φάκελλοι αλλά όχι της Ασφάλειας, συνδικαλισμός, ψέμματα, φτηνή επιχειρηματολογία, σημαιάκια στις συγκεντρώσεις.
Γεννήθηκε η ιδέα ότι πρέπει να απορρίψω το φθηνό αυτό πανηγύρι, της ανευθυνότητας, του κιτς, του επιφανειακού, του οπαδικού.
Το έκανα.
Ήμουν με τους λίγους. Πολύ λίγους θα έλεγα. Μέχρι και ο πατέρας μου με κορόιδευε ότι είμαι με το 1,2%....
Κι όμως ήμουν σίγουρος ότι αυτό ήταν το σωστό. Γι εμένα, για την χώρα, για τους διπλανούς μου, για το μέλλον μου.
Πέρασαν τα χρόνια και τώρα βρίσκομαι μπροστά από ένα υπολογιστή προσπαθώντας να επικοινωνήσω αξίες, οράματα, ελπίδα.
Η κοινωνία όμως δεν άλλαξε. 
Όσα έμαθα διαβάζοντας Πουλαντζά, Καστοριάδη (δυσκολία) ή άκουσα από τον Παπαγιαννάκη και άλλους μεγάλους της πολιτικής σκέψης, φαίνονται να είναι πολύ μακρυά από αυτό που ζούμε.
Έμαθα ότι η συνεργασία προκύπτει μόνο όταν είσαι προσηλωμένος, με εμμονική/δογματική επιμονή, στον σεβασμό της αντίθετης άποψης. 

Ότι η κοινωνία είναι φύση πολυφωνική και πρέπει να γίνει και θέση πολυφωνική. 
Δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο (ακόμη πιστεύω). Ότι η αυτοδυναμία του ενός, προσώπου ή κόμματος, αποτελεί ρωγμή στην Δημοκρατία και κίνδυνο για το μέλλον.
Αποκαλύφθηκε ότι σωστά το πίστευα.
Η κοινωνική αλλαγή που διαφαίνεται στον ορίζοντα, έχω την πεποίθηση ότι είναι επιφανειακή. Προκύπτει λόγω της καταπίεσης και της εξαθλίωσης που βρέθηκε ο Λαός μας, από τις επιλογές ανθρώπων που γαλουχήθηκαν και τελικά ενστερνίστηκαν όλα τα παραπάνω κακά.
Έστω όμως και τώρα, ακόμη, ελπίζω ότι κάτι καλό μπορεί να βγει, εάν "εκμεταλλευθούμε" αυτό που συμβαίνει, για να χαράξουμε νέα πορεία.
Δυστυχώς όμως, ακόμη και νέοι πολιτικοί, χρησιμοποιούν την ίδια επιχειρηματολογία και τα ίδια τεχνάσματα με τους παλαιούς. Αντί να επιδείξουν σεβασμό, αλτρουισμό και αλληλεγγύη στον χειμαζόμενο λαό, επιδίδονται σε τακτικισμούς για να δυναμώσουν την πολιτική τους θέση.
Ασχολούνται με τις κομματικές ισορροπίες και όχι με το πρόβλημα.
Πιστεύω ακόμη στην Αριστερά, που έχει ευθύνη για τον άνθρωπο και παλεύει κάτω από όλες τις συνθήκες, ακόμη κι αν αυτό δεν την "συμφέρει".
Στην Αριστερά της Δημοκρατίας για όλους.
Που είναι ρεαλιστική, υπερβατική στα παλαιοκομματικά ταμπού, μεθοδική και με σχέδιο για το αύριο.
Όσοι νομίζουν ότι για να κυβερνήσεις πρέπει να υπάρχει ηρεμία και γαλήνη ή να είσαι αυτοδύναμος για να μην κάνεις ότι θέλεις, δεν μπορεί να ανήκουν στην Αριστερά. Σε αυτή που τουλάχιστον εγώ οραματίζομαι.
Δεν μπορούν να θέτουν το ψυχολογικό ψευτο-δίλημμα στους πολίτες, Αυτοδυναμία σε μας ή ο θάνατός σας, το χάος, οι εχθροί.
Πιστεύω στην συνεργασίες με κάθε κόστος.

Απολαύστε ανεύθυνα.

Ο κύβος ερρίφθη.
Νέες εκλογές.
Δεν κατάλαβαν τίποτα.
Βέβαια έχουμε ακριβώς 7.000.000 διαφορετικές γνώμες για το αποτέλεσμα αλλά .... δεν βαριέσαι βρε αδερφέ.
Στοίχιση πίσω από ομάδες με χρώματα..... 
Σημασία τελικά δεν έχει τι προτείνουν, αλλά πως θα κάνουν αυτό που προτείνουν. 
Αρχίζουμε από αύριο.
Η Ελλάδα των γηπέδων, έφτασε και στην πολιτική αρένα.
Ντροπή.
Πως να πιστέψει κανείς τον Βενιζέλο ας πούμε; Λέει, λέει, λέει... (καμιά φορά και ωραία πράγματα) και μετά θα μας πει, πως η Τρόϊκα αποφάσισε, οπότε δεν γίνεται να κάνει ότι είπε.
Ο Τσίπρας πάλι. Ωραία τα λέει ... όταν ακολουθεί την γραμμή Δραγασάκη. Μόνο που όταν ανοίγεται πολύ, έρχονται οι υπόλοιποι και τον προσγειώνουν στην πραγματικότητα. Πρώτα οι ισορροπίες και μετά η Χώρα.
Για τον Σαμαρά, δεν μπορώ να γράψω τίποτα. Πολιτική μηδέν. Θα δείτε ότι θα πολώσει το κλίμα απέναντι στον "φόβο της Αριστεράς". Του ΣΥΡΙΖΑ θα εννοεί. Αυτό κατάφεραν με την πολιτική πρακτική τους.
Λοιδόρησαν τον Κουβέλη (άθλια), αφού του είχαν ζητήσει να συνεργαστούν,  το οποίο και έγινε και μετά άρχισαν τα τρελά τους.
Τώρα που είπα Αριστερά, ποιους λέτε να εννοούμε;
Ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να ταυτίσει τον χώρο με το κόμμα.
Εμείς οι υπόλοιποι θα πρέπει μάλλον να πάρουμε πιστοποιητικό Αριστεροφροσύνης.
Δεν εξηγείται αλλιώς, ότι όταν αναφέρονται, όλα τα στελέχη του σ' αυτήν, μιλούν σε κάποιο αόριστο πρόσωπο που δεν έχει όνομα. Μα καλά στην ΔΗΜΑΡ δεν απευθύνθηκαν για συνεργασία;
Η Παπαρήγα είπε ευθέως ότι το ΚΚΕ δεν είναι Αριστερά. Οπότε;
Φυσικά υπάρχουν και άλλοι χώροι όπως η ΑΝΤΑΡΣΥΑ και άλλες ομάδες κυρίως αριστερίστικες.
Θυμάμαι που τα έκανε αυτά το ΚΚΕ στα '80s. Ηγεμόνευε και όταν μιλάγαμε για Αριστερά, μας κοιτούσαν σαν ζητιάνους που θα μας έδιναν ψωμάκι για να μην πεθάνουμε. Ήμασταν οι ρεφορμιστές τότε. Τώρα είμαστε οι Καρατζαφέρηδες της Αριστερά;. Ή τελικά δεν είμαστε αφού ξέρουν ότι σε λίγο θα μας έχουν πάλι ανάγκη;
Φευ! Δεν βαριέσαι.
Όλοι μιλούν στο όνομα του Λαού, της Αριστεράς, της Δεξιάς, λες και δεν υπάρχουν πολίτες σε αυτή την χώρα.
Κι όμως υπάρχουμε εμείς.
Οι καθημερινοί άνθρωποι που αγωνιούμε για όσα συμβαίνουν και αποφασίζονται, ερήμην μας. Που ψάχνουμε χρήματα για τους συνταξιούχους γονείς μας ή για τους φίλους μας επειδή έμειναν άνεργοι ή δεν τα καταφέρνουν με τα ψίχουλα που τους δίνουν.
Εμείς που φάγαμε τόνους χημικά, αγωνιζόμενοι. Δεν ήταν εκεί οι κύριοι των μπαλκονιών και των panel.
Δεν θα αφήσω κανέναν να μιλάει επ΄ονόματί μου.
Εγώ αγωνίστηκα.
Εμένα θα ακούσουν.
Στις επόμενες εκλογές θα αγωνιστώ να ψηφίσουν όλοι πιο υπεύθυνα.
Να αναδείξουν τις δυνάμεις αυτές που πραγματικά αγωνιούν για την κάθε μέρα που περνάει.
Που δεν κάνουν συνδικαλισμό και αθλιότητες, αλλά σέβονται την άλλη άποψη και αγωνίζονται για την συνεργασία.
Η Λαός δεν θέλει αυτοδυναμίες. Κουράστηκε.
Θα επιβάλλουμε σε όλους να συνεργαστούν.
Η πραγματική Αριστερά δεν πιστεύει στις αυτοδυναμίες. 
Είναι ρεαλίστρια. 
Είναι υπεύθυνη για όλους.

''Ο πολύτιμος χρόνος των ωρίμων''

Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ'ότι έχω ζήσει έως τώρα...
Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.
Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.
Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.
Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.
Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.

Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο... μετά βίας για την επικεφαλίδα.
Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται...Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα...

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.
Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.
Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.
Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.
Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.
Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια
Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.
Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων...
Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.
Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν...
Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’όσες έχω ήδη φάει.
Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου.
Εύχομαι και ο δικός σου να είναι ο ίδιος γιατί με κάποιον τρόπο θα φτάσεις κι εσύ...»

''Ο ΠΟΛΥΤΙΜΟΣ ΧΡΟΝΟΣ ΤΩΝ ΩΡΙΜΩΝ''
Από τον Mario de Andrade.

(Ευχαριστώ από καρδιάς τον Ν. Πρεβεδουράκη @_preve_ που μου το χάρισε)