Διάλογος περί Δημοκρατίας

 - Το τοπίο άλλαξε.
  Το τοπίο άλλαξε.
  Η Ελλάδα αλλάζει.
  Ο Έλληνας αλλάζει.
- Περίεργο.
  Εγώ γιατί βλέπω να γυρίζουμε  προς τα πίσω, μετά από βόλτα σε άγνωστη κατεύθυνση για 3  χρόνια;
- Μάλλον δεν βλέπεις καλά. 

  Μα, δεν καταλαβαίνεις τι γίνεται, παιδάκι μου.
- Μα.
- Τι μα και ξε μα.
  Τα πράγματα είναι δεδομένα. Ή αυτούς ή τους άλλους.  

  Οι μεν μένουν και είμαστε στα ίδια, οι δε  έρχονται , αλλάζουμε, αλλά δεν ξέρουμε εάν θα είναι  καλύτερα.
- Πως;
  Μα και οι δύο λύσεις που μου είπες, είναι προβληματικές. Με ποια λύση θα είμαστε πιο ασφαλείς;
- Μία είναι η λύση. Να βγει κάποιος αυτοδύναμος.
- Οι αυτοδύναμοι δεν μας έφεραν έως εδώ;
  Τώρα θα ξαναρχίσουμε τον δικομματισμό;
  Δεν πρέπει να επιδιώξουμε συγκλήσεις, ώστε να διαχυθεί στην κοινωνία η αντίληψη της  συμμετοχής και συνεπώς της δυνατότητας επίτευξης του τελικού στόχου, που είναι η βελτίωση της ζωής μας;
- Έεε, ναι.
- Τότε, γιατί σκέφτεσαι αυτοδυναμίες;
  Σε έχει συνεπάρει η Ελληνική σου πατροπαράδοτη αντίληψη που λατρεύει πρόσωπα και ονοματίζει κάθε τρεις και λίγο, έναν Μεσσία που περιμένει να τον σώσει;
  Δεν υπάρχουν όμως Μεσσίες. Βασικά δεν πρέπει να υπάρχουν.
  Μόνος σου να πράξεις.
  Σκέψου να υπήρχε μέγιστο όριο 20% στις εκλογές και να μην υπήρχε ελάχιστο 3%.
  Τότε δεν θα αναγκαζόντουσαν να συνεννοηθούν όλοι;
  Δεν θα βρισκόντουσαν σε μια διαρκή συζήτηση για το καλό όλων μας;
  Αναγκαστικά.
  Βέβαια κάτι τέτοιο δεν γίνεται να συμβεί με νομικούς όρους. 

  Δημοκρατία έχουμε.
  Μπορεί όμως να συμβεί με κοινωνικούς όρους.

Εάν μπορούσαν να σκεφτούν όλοι το καλό τους, να πονηρευτούν λιγάκι, τότε θα αποδυνάμωναν όσους τεχνηέντως φωνασκούν και ζητούν μεγαλύτερη εξουσία.
Αυτό θα οδηγούσε σε ηπιότερες λύσεις, σε καλύτερη ζωή.
Αναγκαστικά.
Η συνεννόηση είναι η αυτονόητη λύση.
Είναι όμως η πιο δύσκολη διαδικασία της Δημοκρατίας.
Γι αυτό και δεν συμβαίνει συχνά.

 Ελπίζω να τους αναγκάσουμε, στις 25.


Ο Θεόφιλος Κωτσίδης είναι υποψ. Βουλευτής «Πράσινοι-Δημοκρατική Αριστερά» στο υπόλοιπο Αττικής

πηγή: http://www.huffingtonpost.gr/theofilos-kotsidis

Βαξεβάνης: η απάντηση πριν την σύλληψη

Η αλήθεια έχει πολλές οπτικές. Κρίνω σκόπιμο να γνωρίζουν όλοι, όσο το δυνατόν περισσότερα προκειμένου να έχουν αντικειμενική κρίση.
Το video αναρτήθηκε πριν λίγο και αφορά στην απάντηση του Κ. Βαξεβάνη και στην δήλωση του ότι δεν θα παραδοθεί στις αρχές αλλά θα επισκεφτεί τον Εισαγγελέα για να ζητήσει εξηγήσεις για την δίωξή του.

Η Δημοκρατία στο απόσπασμα

Πολλά μπορούμε να πούμε προκειμένου να επιχειρηματολογήσουμε για την δημοσίευση ή μη της λίστας.
Για 'μένα ένα είναι το κυρίαρχο.
Η κυβέρνηση ολιγώρησε.
Την κρίνω ολιγωρούσα διότι κατέχει πυξίδα λανθασμένης κατεύθυνσης και άρα αργεί να μεριμνήσει τα δέοντα και εν τέλει ένοχη λόγω της σιωπής που μάλλον επεδίωκε.
Δεν προχώρησε άμεσα στις διαδικασίες διαλεύκανσης της υπόθεσης και "μπουρδουκλώθηκε" στα νομικά και τα πρωτόκολλα της Βουλής κλπ κλπ κλπ.
Η έλλειψη αισθήματος Δικαίου και η έκρυθμη κοινωνική κατάσταση, θα έπρεπε να τους αφυπνίσει.
Ένα κράτος Δικαίου επιβάλλεται να έχει αντανακλαστικά αιλουροειδούς και να λειτουργεί με ταχύτατες διαδικασίες.
Πολύ περισσότερο σήμερα που όλοι είναι καχύποπτοι και οργισμένοι.
Όταν δεν το κάνει αυτό, είναι προφανές ότι θα το κάνει άλλος.
Η λίστα περιλαμβάνει πολλούς αθώους, αλλά και πολλούς ενόχους.
Ως εκ τούτου είναι (ήταν) Εθνική ανάγκη να δοθεί το στίγμα της Δικαιοσύνης. 

Τώρα που πήραμε στα χέρια μας την λίστα Λαγκάρντ, που τόσο περιμέναμε, καταλάβαμε ότι το κεφάλαιο των δισεκατομμυρίων που ψάχναμε, δεν βρέθηκε, διότι απλά είναι πιο έξυπνο από εμάς. 
Κυνηγάμε χίμαιρες, ενώ θα έπρεπε να ασχολούμαστε με το πως θα φτιάξουμε το κράτος μας έτσι ώστε να λειτουργεί και να επιβάλλει τους νόμους, που ήδη έχει.
Η λίστα έχει εκατοντάδες "ανώνυμους" που προφανώς πολλοί από αυτούς παρανόμησαν και ορισμένους επώνυμους.
Τα ονόματα του μεγάλου κεφαλαίου δεν τα είδα πουθενά ... 
Ίσως γιατί δεν βγάζουν τα χρήματά τους έξω! (χιούμορ)

Η Δημοκρατία, είναι τώρα στο απόσπασμα.

Μπερδέψαμε την ευθύνη διαχείρισης της λίστας από τον Κ. Βαξεβάνη (που προφανέστατα θα μπορούσε να λειτουργήσει και πιο θεσμικά, αλλά εκεί τελειώνουν οι ευθύνες του), με τις ευθύνες των Παπακωνσταντίνου και Βενιζέλου που κυκλοφορούν ελεύθεροι, χωρίς να τους έχουν αποδοθεί ευθύνες για την κατοχή κυβερνητικών εγγράφων που δεν τους ανήκουν πια.

Οι ευθύνη των Εισαγγελικών λειτουργών είναι επίσης μεγάλη, όπως και των αρμόδιων υπουργών. 
Αυτοί ενώ γνώριζαν την ύπαρξή της, δεν έκαναν τίποτα για να προστατέψουν τους καταθέτες. 
Ίσως να ήθελαν ένα θύμα για τα λιοντάρια του Κολλοσαίου.
Η δημοσίευση της λίστας μετά από Δημοσιογραφική έρευνα, τυπικά μπορεί να θεωρηθεί παράνομη, διότι αποκαλύπτει προσωπικά δεδομένα και παραδίδει πολίτες ως βορά στην ασύμμετρη κοινωνική οργή. 
Παραμένει όμως Δημοσιογραφική και κυρίως αποκαλύπτει μια ένοχη σιωπή.

Τώρα, το κάθε κόμμα θα κάνει την γνωστή του σπέκουλα και καθοδηγητικά θα φροντίσει για τον αποπροσανατολισμό των Πολιτών, ορισμένοι εκ των οποίων θα κατασπαράζουν, ταυτόχρονα, ότι τους προσφερθεί.
Ο αγώνας για την εξουσία, ένθεν κακείθεν, έχει γίνει αμείλικτη απειλή στα θεμέλια της χώρας.

Η φωνή της σύνεσης και της λογικής δεν βλέπω να έχει χώρο να πρυτανεύσει.
Θα μείνουμε όμως λίγοι, που θα επιμείνουμε στην Δημοκρατία, δηλαδή στην διασφάλιση των δικαιωμάτων αλλά και των υποχρεώσεων όλων και την τήρηση των νόμων και κανόνων που αποτρέπουν τις "ανθρωποθυσίες".
Το κοινό δυστυχώς θέλει ενόχους και καμμία εξουσία δεν έχει χαλάσει το χατήρι των θεατών.

Η ελπίδα μου αρχίζει να ξεθωριάζει.

 

Terra Incognita

Του Βαγγέλη Δαβιτίδη
(από το νέο τεύχος του π. Υποβρύχιο)

Χαρτογραφώντας την terra incognita που απλώνεται µπροστά σου αναπόφευκτα νοιώθεις δέος, ενίοτε φόβο, κανείς δε σε προετοίµασε γι αυτό. Χρυσαυγίτες σε ρόλο Λαιστρυγόνων, ξεπερασµένοι πολιτικοί σχηµατισµοί και οι υποστηρικτές τους σε ρόλο Λωτοφάγων, βρίσκοµαι στην Οδύσσεια; Ή µήπως στη Μόρντορ;
Μια κατάσταση χωρίς σταθερές, απρόβλεπτη, ανεξερεύνητη. Μήπως όµως όλος ο κόσµος δεν ακολουθεί ένα µονοπάτι έξω από την “comfort zone” του; Από το Occupy Wall St movement µε σύνθηµα «είµαστε το 99%» µέχρι την «αραβική άνοιξη» ο παλιός κόσµος τρίζει συθέµελα. Και πόσο άραγε διαφέρει το κρατικίστικο µοντέλο της Γαλλίας από της Ελλάδας; Πόσο ικανοποιηµένοι είναι οι Βρετανοί που ιδιωτικοποίησαν σχεδόν τα πάντα;
Κάθε περίπτωση έχει τις ιδιαιτερότητές της. Στην περίπτωση της Ελλάδας ωστόσο δε µιλάµε απλά για ιδιαιτερότητες. Γιατί εδώ όταν δηµιουργείς στην πραγµατικότητα τρολάρεις το σύστηµα. Ένα κλειστό για τους νέους σύστηµα όπου η καινοτοµία αποθαρρυνόταν ή στην περίπτωση εκείνων που είχαν «πρόσβαση» νεκρωνόταν στο Δηµόσιο.
Σε µια κοινωνία που αναγκαστικά εισέρχεται σε φάση επανεκκίνησης έχεις την ευκαιρία οι αδυναµίες σου να µετατραπούν σε πλεονεκτήµατα. Είναι άπειρα τα πράγµατα που λείπουν από την  Ελλάδα; Οκ, ευκαιρία να τα φτιάξουµε λοιπόν. Έχουµε το πιο µορφωµένο ανθρώπινο δυναµικό που είχε ποτέ αυτή η χώρα. Και ακόµα πιο σηµαντικό νέους ανθρώπους που έχουν ταξιδέψει περισσότερο απ’ όσο ποτέ. Έχουν παραστάσεις, δεν µπορείς να τους πουλάς φούµαρα για µεταξωτές κορδέλες πια. Μόνη προϋπόθεση να συνειδητοποιήσουµε ότι δεν έχουµε να περιµένουµε τίποτα από κανέναν.Οι δηµιουργικές δυνάµεις που ήταν στο περιθώριο όλα αυτά τα χρόνια µακριά από τους «προβολείς της δηµοσιότητας», σπούδαζαν ή εργάζονταν αθόρυβα, οι misfits που το σύστηµα αγνοούσε την περίοδο των παχιών αγελάδων, οι αποκλεισµένοι από ένα υπερτροφικό σύστηµα που το µόνο που γνώριζε είναι να καταναλώνει, θα αποτελέσουν την επόµενη µέρα για την Ελλάδα. Το κατεστηµένο του hangover παραδίδει τη σκυτάλη στους “doers”.
Και αυτό δε θα συµβεί άµεσα και νοµοτελειακά στην Ελλάδα µόνο. Είναι µια παγκόσµια τάση. Ένα αυτάρεσκο σύστηµα καταρρέει σαν τραπουλόχαρτο σε µια κοινωνία γνώσης όπου η πληροφορία διαδίδεται µέσω του διαδικτύου αστραπιαία. Η έµπνευση πλέον την οποία απεγνωσµένα ψάχνουν οι πιο προηγµένες οικονοµίες τους κόσµου στη στασιµότητα στην οποία έχουν περιπέσει (δες τη συνέντευξη που µας είχε δώσει ο vice president της Ogilvy UK, Rory Sutherland στο περιθώριο του περσινού TEDxAthens για ένα από τα πιο ενδιαφέροντα βιβλία της εποχής µας, “The great Stagnation” του Tyler Cowen, σηµείωση: δεν τυπώθηκε ποτέ, είναι e-book http://www.ypovrixio.gr/article.php?issues_no=62&contents_id=1043) δεν προέρχεται από τεχνοκράτες αλλά από τον αναπτυσσόµενο κόσµο και τις γκρίζες ζώνες του δυτικού.
Στο βασικό µας άρθρο στο παρόν τεύχος στο οποίο χαρτογραφούµε αυτή τη νέα terra incognita, µια απόφοιτος του LSE, η Kyra Maya Phillips και µια απόφοιτος της Οξφόρδης, η Alexa Clay υποστηρίζουν ότι οι πειρατές, οι τροµοκράτες, οι χάκερς και οι συµµορίες του Λος Άντζελες είναι εξίσου καινοτόµοι µε τη Silicon Valley. Στο βιβλίο τους “Misfit Economy” που θα κυκλοφορήσει το 2013 υποστηρίζουν ότι υπήρχε πολύ περισσότερη δηµοκρατία σε ένα πειρατικό πλοίο του 18ο αιώνα παρά σε ένα ευρωπαϊκό βασίλειο και αντλούν σύγχρονα παραδείγµατα καινοτοµίας από χώρες της Λατινικής Αµερικής, της Ασίας και της Αφρικής. Ωστόσο το πιο σηµαντικό είναι ότι ετοιµάζουν την ίδρυση της Misfit Academy όπου αυτό το «περιθώριο» θα κληθεί να διδάξει νέους αλλά και παραδοσιακούς επιχειρηµατίες στο πως να καινοτοµούν.

“Extreme times require extreme measures.”
Οι misfits είναι το µέλλον. Το θέµα είναι ότι το ίδιο πιστεύουν και οι Χρυσαυγίτες… Και δυστυχώς όσοι τους κλείνουν το µάτι. Που δεν είναι άλλοι από αυτούς που εξισώσουν τα άκρα. Όπως λέω από τότε που ξεκίνησε η κρίση, η ευτυχία µας θα είναι η εκδίκησή µας

Το Χυτήριο, της ντροπής

Τόση συζήτηση, τόσος αγώνας, τόση αγωνία.

3 χρόνια παλεύουμε με τα κύματα στον ωκεανό, μετά τον ναυάγιό μας από την προδοτική στάση του τότε καπετάνιου του πλοίου, ΓΑΠ. Τώρα αυτός που πήδηξε από το πλοίο, κάνει σεμινάρια ναυαγοσωστικής στο Harvard και εμείς είμαστε ακόμη στον ωκεανό.
Το δυστυχές της ιστορίας αυτής είναι ό,τι παρόλο που κολυμπάμε, πλακωνόμαστε και μεταξύ μας για το ποιος θα φτάσει πρώτος στην ακτή, που δεν βλέπουμε αλλά ελπίζουμε να δούμε.
Σήμερα στο Χυτήριο, γράφτηκε μια ακόμη μελανή σελίδα για την Δημοκρατία στην χώρας μας.
Το νομιμοποιημένο παρακράτος των "βουλευτών" της Χρυσής Αυγής, ανέστειλε την μια θεατρική παράσταση, επειδή ... δεν τους άρεσε.
"Βουλευτές" με λεξιλόγιο και πρακτικές υποκόσμου, δίπλα στην Αστυνομία (παρέα μπορώ να πω) χτύπησαν ανθρώπους που παρευρέθηκαν εκεί, αψηφώντας τις απειλές τους.
Η βαθιά σήψη της Ελληνικής κοινωνίας, για την οποία μιλούσαμε από το 2010, έχει αντικατασταθεί με την βία των δρόμων που θέλει να επιβάλλει τον σκοταδισμό.
Αύριο πολλοί, θα κάνουν πολιτική σπέκουλα για το ποιος φταίει για την ανάδειξη του φασισμού, σε πολιτική δύναμη στην Ελληνική κοινωνία.
Ο καθένας με τον ρόλο του και το πολιτικό του συμφέρον.
Θα φταίει η τριτοκοσμική κυβέρνηση των Μερκελιστών, η αριστερίζουσα χαριεντιζόμενη με τους μπαχαλάκηδες συνιστώσα του ΣΥΡΙΖΑ, οι (πρώην) Αγανακτισμένοι, φυσικά ο κυρ-Φώτης (για όλα φταίει αυτός), οι προδότες της ΝΔ, ο Δένδιας (αυτός σίγουρα φταίει, επειδή κάνει μόνο τον παλλικαρά) και πολλοί άλλοι.
Δυστυχώς όμως, φταίμε όλοι.
Και αυτοί που χαϊδεύουν και αυτοί του καταγγέλλουν. 
Διότι η σήψη δεν είναι αρρώστια που την κολλήσαμε, αλλά το αποτέλεσμα της εγκατάλειψης κάθε Δημοκρατικής αξίας που συνδέει και θωρακίζει την κοινωνία, από τα ακραία.
Ποτέ δεν είναι αργά όμως.
Η υπευθυνότητα πρέπει να βασιλέψει.
Δυστυχώς, αυτή, έχει κόστος. Ατομικό, πολιτικό, κοινωνικό.
Χρειάζεται τόλμη και ανιδιοτέλεια.
Να θωρακίσουμε τους θεσμούς και όχι να τους καταπατάμε επειδή δεν μας αρέσουν ή δεν μας βολεύουν.
Υπάρχει ελπίδα ακόμη.
Υπάρχει χρόνος ακόμη.
Υπάρχουν σοβαροί άνθρωποι ακόμη.

Δεν φοβάμαι τίποτα. Ελπίζω ακόμη.

Η κυβέρνηση των προσδοκιών είναι πραγματικότητα.
Δηλαδή όχι ακριβώς, αφού έγινε ήδη παγκόσμιο ρεκόρ, μικρότερης θητείας υπουργού. Ομιλώ για τον κ. Ράπανο.
Η ζωή όμως συνεχίζεται και οι αστοχίες ελπίζω να μειωθούν.
Η αξιωματική αντιπολίτευση έχει πάρει τον ρόλο της στα σοβαρά και ασκεί τα θεσμικά της καθήκοντα αρκούντως κόσμια. Απλά τα έχει με την προδοτική συμπεριφορά της ΔΗΜΑΡ που τόλμησε να "συμμαχήσει" με τον αιώνιο εχθρό.
Τον καπιταλισμό.....
Η αλήθεια είναι, ότι και οι ίδιοι "καπιταλιστικό" σύστημα θα διαχειριστούν κάποια στιγμή και ουδόλως θα διανοηθούν να το αλλάξουν. Απλά θα κάνουν την σοσιαλδημοκρατία, κρατικιστική σοσιαλδημοκρατία.
Στα σοβαρά τώρα.
Δύο εκτιμώ ότι είναι τα σημαντικά στοιχεία αυτών των εκλογών.
Πρώτον, η Αριστερά κατάφερε να απογαλακτιστεί από την υπόλοιπη Αριστερά και από δορυφόρος να γίνει αυτόφωτο αστέρι. Η ΔΗΜΑΡ από ουραγός, πρωτοστατεί στην διάσωση της χώρας. 
Η πρωτοφανής συμφωνία (η οποία είχε αναγγελθεί, πολλάκις, από τον Φ. Κουβέλη) σηματοδοτεί μια νέα εποχή στην πολιτική Ιστορία της χώρας, διότι αλλάζει την πολιτική πρακτική και τακτική.
Αναιρεί όλα τα ταμπού και τοποθετεί τα προγράμματα, τις προτάσεις, τις θέσεις, στο κέντρο, με στόχο την μέγιστη συνεννόηση και άρα συμφωνία. Αναδεικνύει τους υπεύθυνους. Καταργεί τις αντικοινωνικές παραταξιακές έριδες. Επικροτεί την ανάδειξη των σωστών προτάσεων και επιχειρημάτων. Ενώνει σε κοινό σκοπό με στόχο το κοινό καλό, ακόμη και ετερόκλητες δυνάμεις.
Εάν υπήρχε και Απλή Αναλογική, τώρα η χώρα θα ατένιζε το μέλλον της με αισιοδοξία αφού κανένας ΣΥΡΙΖΑ ή Καμμένος, δεν θα σφύραγαν κλέφτικα μπροστά στις ευθύνες τους.
Σημειώνω προς αποφυγήν παρεξηγήσεων. Οι εκλογές γίνονται για να αναδείξουν κυβέρνηση, όχι αντιπολίτευση. Τα κόμματα ζητούν την ψήφο των πολιτών για να κυβερνήσουν, όχι για να ελέγξουν τους υπόλοιπους. Η στάση του ΣΥΡΙΖΑ είναι απαράδεκτη κοινωνικά και πολιτικά.
Δεύτερον, η συγκράτηση των ποσοστών της Χρυσής Αυγής, αποτελεί κίνδυνο για την κοινωνία, αφού εκατοντάδες χιλιάδες πολιτών φαίνεται να υιοθετούν τις πρακτικές, της νοσηρής αντίληψης περί έθνους και κράτους. Το φαινόμενο βέβαια θα μειωθεί ή θα μηδενιστεί όταν κατορθώσουμε να οργανώσουμε ένα δίκαιο προς τους πολίτες κράτος.

Τέλος όλα αυτά δεν έχουν καμία αξία εάν δεν εφαρμοστούν οι συμφωνίες.
Παραθέτω αυτούσια και υιοθετώ πλήρως, τα σχόλια του φίλου Γ. Ιακωβίδη, σε προηγούμενο άρθρο:
"Η προγραμματική συμφωνία έχει καλώς, αν είναι το μέγιστο του εφικτού προς τις συν-κυβερνώσες παρατάξεις και τους Ευρωπαίους εταίρους. Τι δεσμευόμαστε όμως να προχωρήσει και αφορά την ανασύνθεση της Δημόσιας Διοίκησης μέσω της αξιολόγησης, της υγιούς επιχειρηματικότητας που ζητά κανόνες μακροχρόνιας διάρκειας μακριά από πελατειακές σχέσεις και κυρίως εφαρμογή των κανόνων"

Δεν φοβάμαι τίποτα.
Ελπίζω ακόμη.

Η Προγραμματική Συμφωνία

Οι πρώτες εντυπώσεις από το πείραμα συμμετοχής της Δημοκρατικής Αριστεράς είναι θετικές.

Τόσο στο θέμα των προσώπων όσο και στο θέμα των διεκδικούμενων αιτημάτων, τα αποτελέσματα κρίνω ότι είναι εξαιρετικά.

Υπάρχουν σημαντικά πράγματα που δεν έγιναν κατορθωτά, όπως η μη πρωθυπουργοποίηση του αφερέγγυου Σαμαρά και ορισμένων ακόμη (Στυλιανίδης, Παναγιωτόπουλος, Αβραμόπουλος), αλλά η δυναμική της ΔΗΜΑΡ δεν επέτρεπε επιπλέον διεκδικήσεις. Άλλωστε οι πολίτες της έδωσαν μόνο 6,24%. Σκέψου να είχε 26%.....

Για τα πρόσωπα:

Προτάσεις της ΔΗΜΑΡ αποτελούν οι υπουργοί Μανιτάκης και Ρουπακιώτης, οι υφυπουργοί Φωτεινή Σκοπούλη, Θόδωρος Παπαθεοδώρου. 

Η μη συμμετοχή των Βορίδη και Γεωργιάδη επιτεύχθηκε διότι  τέθηκε προκαταβολικά ως όρος. Veto, επίσης τέθηκε για τον κ. Τζαβάρα στο υπουργείο Δικαιοσύνης. Στη  διαπραγμάτευση για τη σύνθεση της κυβέρνησης απουσίαζε ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ. 

Ο Β. Ράπανος ήταν κοινή πρόταση Σαμαρά-Κουβέλη, την οποία αποδέχθηκε ο Βενιζέλος. 

Ενώ είχε εξασφαλιστεί, με παρέμβαση του Φ. Κουβέλη η συμμετοχή των Στουρνάρα, Ζανιά, Μαραβέγια, ο  Βενιζέλος δεν τις υποστήριξε. Το ίδιο συνέβη και με άλλες προτάσεις της ΔΗΜΑΡ για πρόσωπα, προερχόμενα από το χώρο  του ΠΑΣΟΚ όπως ο Ηλ. Κικίλιας για το Εργασίας.

Προγραμματική συμφωνία:

Tα 14 σημεία των προγραμματικών δεσμεύσεων στα οποία συμφώνησαν ΝΔ-ΠΑΣΟΚ-ΔΗΜΑΡ, είναι τα εξής:

1. Όχι απολύσεις στο στενό και ευρύτερο δημόσιο τομέα
2. Όχι περικοπές μισθών και συντάξεων
3. Ανακεφαλαιοποίηση Αγροτικής τράπεζας ως μοχλός ανάπτυξης
4. Μείωση ΦΠΑ στην εστίαση
5. Ρύθμιση για δανειολήπτες (η δόση των χρεών θα είναι το ανώτερο έως το 30% του μισθού
6. Κατάργηση μετενέργειας
7. Επιστροφή από τον Σεπτέμβριο στα προηγούμενα επίπεδα των συλλογικών συμβάσεων
8. Διατήρηση στα σημερινά επίπεδα της φορολόγησης επιχειρήσεων
9. Δεν αλλάζει ο νόμος Ραγκούση για το μεταναστευτικό – παρά την σαφή και ρητή προεκλογική δέσμευση του ίδιου του κ. Αντώνη Σαμαρά.
10. Ενίσχυση της ασφάλειας του πολίτη.

 Ως προς το πολιτικό σύστημα η συμμαχική κυβέρνηση συμφώνησε σε:

1. Μείωση κατά 20% της κρατικής επιχορήγησης των κομμάτων
2. Κατάργηση της βουλευτικής σύνταξης για νεοεισερχόμενους βουλευτές/πλαφόν για τους παλαιότερους
3. Δήμευση περιουσιών σε πολιτικά πρόσωπα εφόσον δεν μπορούν να αποδείξουν από που προήλθαν τυχόν έσοδα.
4. Αναδρομικός έλεγχος πόθεν έσχες όλων των πολιτικών μεταξύ των οποίων και των αρχηγών.

Όλα τα παραπάνω σημεία ήταν στο πρόγραμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς. Το μόνο που δεν συμφωνήθηκε είναι το αίτημα για Απλή Αναλογική. Θα το κερδίσουμε άλλη στιγμή, που η Αριστερά θα είναι πιο δυνατή.

Κλείνω με κάτι που ανέρτησε ένας φίλος.

Δαλάϊ Λάμα: "αν νομίζεις ότι είσαι πολύ μικρός και ασήμαντος για να κάνεις τη διαφορά, προσπάθησε να κοιμηθείς με ένα κουνούπι".

Τώρα απομένει να γίνουν όλα αυτά.
Ελπίζω ακόμη.

Το Αριστερό άλλοθι

Συμφωνήθηκε "να παγώσουν ... οι περικοπές σε μισθούς και συντάξεις" 

Διώξτε την ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση. Παλεύει για το Κεφάλαιο.

Συμφωνήθηκε "κάθαρση στο Πολιτικό Σύστημα και αναδιοργάνωση της Δημόσιας Διοίκησης". 

Διώξτε την ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση. Θέλω την διαπλοκή.

Συζητείται "αναδιοργάνωση της Δημ. Διοίκησης χωρίς απολύσεις και εργασιακή εφεδρεία" 

Διώξτε την ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση. Παλεύουν γι άλλους.

Συζητείται και πάει καλά η "άρση του νομοθετικού πλαισίου που αφορά στον κατώτατο μισθό". 

Διώξτε την ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση. Είναι Δεξιά.

Συζητείται "άρση του νομοθετικού πλαισίου που αφορά στις Συλλογικές Συμβάσεις Εργασίας". 

Διώξτε την ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση. Είναι αντιλαϊκή.

 

Θέλω Βορίδη, Άδωνη, Χρυσοχοίδη για υπουργούς. 

Διώξτε την ΔΗΜΑΡ από την κυβέρνηση μπας και επανέλθουν.

Η ΔΗΜΑΡ έκανε λάθος που δεν έθεσε θέμα Σαμαρά. Είναι απολύτως αφερέγγυος.

Έκανε λάθος που δεν συμμετείχε με υπουργούς στην κυβέρνηση. Κι ας έκανε πίσω ο παλαιοκομματικός Βενιζέλος.

Η Αριστερά είναι παθητική εδώ και πολλά χρόνια. 

Τώρα βρέθηκε μια ευκαιρία. Μπορεί να αποδειχθεί και μπούμεραγκ (δεν λέω). Αλλά τουλάχιστον να έχουμε προσπαθήσει. 

Η επιδίωξή της ΔΗΜΑΡ πρέπει να είναι η εγκαθίδρυση ενός νέου πολιτικού συστήματος συνεργασιών.  Να αφανίσει την λογική των αυτοδυναμιών και του δικομματισμού.  Να διεκδικήσει για τους πολίτες και να πάρει ότι μπορεί.  Να μην κρυφτεί, να μην φοβηθεί, να πάρει την ευθύνη που της αναλογεί (στην προκειμένη περίπτωση παίρνει πολύ μεγαλύτερη).  Η Αριστερά να πάρει την τύχη της στα χέρια της και ότι μπορεί να κάνει.  Αυτό είναι Αριστερά.

Για τέλος, παραθέτω ένα μέρος του άρθρου του Κ. Γιαννακίδη στο protagon.gr : " Όμως τα κόμματα υπάρχουν για να δημιουργούν λύσεις, όχι για να περιπλέκουν τα προβλήματα. Και η ΔΗΜΑΡ δεν είναι καταφυγή οργισμένων. Είναι επιλογή προβληματισμένων."

Ελπίζω ακόμη.

Η κυβερνώσα Αριστερά

Διαπραγμάτευση είναι να διεκδικεί ή να πιέζεις;
Αυτές οι δύο λέξεις/έννοιες εμπεριέχουν μεγάλες διαφορές.
Η διεκδίκηση μπορεί να είναι ένας αυτοσκοπός χωρίς αποτέλεσμα, ενώ η πίεση το ίδιο αλλά με αποτέλεσμα.
Στην διαπραγμάτευση συμμετέχεις με την δυναμική του όγκου σου ή της σχετικής σου θέσης ή της δυναμικής των προτάσεών σου ή της δεξιότητά σου στην σύνθεση.
Όπως και να έχει, το μικρότερο - εκλογικά -  κομμάτι της Αριστεράς δείχνει τον δρόμο για το πως εννοούνται οι συνεργασίες και πως πρέπει να γίνονται οι διαπραγματεύσεις.
Βήμα-βήμα, με στόχο, με κόπο αλλά με προσήλωση στον τελικό στόχο.
Η ΔΗΜΑΡ, απαλλαγμένη από ιδεοληψείες και ταμπού, έθεσε τα βασικά ζητήματα της διεκδίκησής της από την προηγούμενη εβδομάδα.
Τώρα προσπαθεί να υλοποιήσει όσο είπε.
Η Απλή Αναλογική, η Μετενέργεια, ο Κατώτατος μισθός, η Βουλευτική Ασυλία, η αλλαγή στον ΚΑΠ είναι τα βασικά ζητούμενα για να προκύψει Προγραμματική συμφωνία. 
Η αποδέσμευση από τους επαχθείς όρους του Μνημονίου, είναι ο τελικός στόχος.
Για να προκύψει όμως συμφωνία πρέπει να συμφωνηθούν και τα πρόσωπα που θα την υλοποιήσουν.
Υπεύθυνη στάση απέναντι στους πολίτες είναι και να διεκδικείς και να πιέζεις για θέματα που αφορούν την καθημερινότητά τους (μισθός, μετενέργεια κλπ) και ταυτόχρονα κτίζουν το μέλλον τους (απλή αναλογική, αλλαγή Συντάγματος κλπ).
Η Αριστερά επιβάλλεται να συμμετάσχει σε οποιαδήποτε συζήτηση και να προσπαθήσει να συνθέσει όλες εκείνες τις προτάσεις που βοηθούν, ανακουφίζουν και δίνουν όραμα και προοπτική στον τόπο και τους πολίτες του.
Δεν πρέπει να κρύβεται, πίσω από πρόσκαιρες δάφνες και νίκες.
Δεν χρειάζεται ο τόπος ανέξοδη κριτική και επαναστατικό τρόπο διεκδίκησης, αλλά πραγματική  αλλαγή.
Σκεφτείτε να μπορέσει το 6,2%, να αλλάξει το εκλογικό σύστημα σε Απλή Αναλογική.
50 χρόνια διεκδίκησης θα άξιζαν τον κόπο.
Αναμένω με υπομονή, την τελική κατάληξη αυτής της διαπραγμάτευσης.
Αυτό που έχει ήδη κερδηθεί είναι ότι η σοβαρή Αριστερά τοποθετεί νέα δεδομένα στον τρόπο άσκησης της πολιτικής και ήδη φαίνεται να έχει αποδεσμευτεί από τις παλαιοκομματικές, συνδικαλιστικού τύπου εμμονές της.
Η Αριστερά με λόγο σταθερό, υπεύθυνο και ρεαλιστικό θα σταματήσει την τάση συσπείρωσης της κοινωνίας στον συντηρητικό πόλο της. Με ασάφειες, συνδικαλισμούς και αντιλήψεις του 1949, 1968 και 1985 δεν έχει μέλλον.

Ελπίζω ακόμη.

Η τρίτη εντολή

του Οδυσσέα Βουδούρη

Βουλευτή της Δημοκρατικής Αριστεράς

 

Με αγωνία όλη η Ελλάδα περιμένει το αποτέλεσμα των εκλογών. Η θέση της Δημοκρατικής Αριστεράς ήταν και παραμένει ξεκάθαρη. Συνοψίζεται σε 2 φράσεις. Αφενός, θέλουμε να αποδεσμευτούμε από το Μνημόνιο και να γίνουν οι αναγκαίες μεταρρυθμίσεις. Αφετέρου, θέλουμε αυτό να γίνει με όρους ασφάλειας, χωρίς να μπούμε σε νέες περιπέτειες, χωρίς να διακινδυνεύσουμε την ευρωπαϊκή πορεία της Ελλάδας.

Η Δημοκρατική Αριστερά ήταν το μοναδικό κόμμα που υποστήριζε αυτή τη θέση πριν τις 6 Μαΐου. Σήμερα είναι μάλλον η απαίτηση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού. Το παράδοξο είναι όμως ότι την απαίτηση αυτή εμφανίζονται να θέλουν να την  υλοποιήσουν δυο κόμματα που άλλα έλεγαν μόλις πριν λίγες εβδομάδες. Η ΝΔ (μαζί με το ΠΑΣΟΚ) δήλωνε δια στόματος του κ. Σαμαρά ότι: "Αν η Νέα Δημοκρατία κερδίσει τις επόμενες εκλογές στην Ελλάδα, θα παραμείνει προσηλωμένη στους στόχους και τις βασικές πολιτικές του Προγράμματος, όπως περιγράφονται στο Μνημόνιο και τη Χρηματοπιστωτική Συμφωνία" (επιστολή προς Τρόικα, 16-02-2012).

Ο ΣΥΡΙΖΑ διακήρυττε ότι θα καταγγείλει και θα καταργήσει αυθημερόν το μνημόνιο, την δανειακή σύμβαση και την αποπληρωμή του δανείου, ενώ πολλά κορυφαία στελέχη του εξέφραζαν ανοιχτά την άποψη υπέρ της αποχώρησης από την ευρωζώνη και την ΕΕ (π.χ. ο κ. Λαφαζάνης δήλωνε τον Ιανουάριο 2012 στο 'Ισκρα: "Η Αριστερά οφείλει να συμβάλει σε ένα μεγάλο κίνημα του λαού και της νεολαίας με σύνθημα ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ-ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ. Μια επαναστατική σοσιαλιστική κυβέρνηση στην Ελλάδα θα έπρεπε να αρνηθεί την αναγνώριση του χρέους και να σταματήσει την πληρωμή του. Σήμερα δεν είναι δυνατόν να υπάρξει ουσιαστική έξοδος της χώρας από την κρίση, όσο βρίσκεται καθηλωμένη εντός του ευρώ").

Σήμερα, ο ΣΥΡΙΖΑ εμφανίζεται να  αλλάζει θέση (ανακοίνωσε νέο πρόγραμμα ανάμεσα στις δυο εκλογικές αναμετρήσεις), αλλά, δια στόματος του προέδρου του, δεν διασαφηνίζει αν θα προβεί σε μονομερή καταγγελία ("το Μνημόνιο δεν θα υπάρχει στις 18 Ιουνίου το πρωί", Σκάι  στις 21-5-2012) ή θα  προβεί σε επαναδιαπραγμάτευση ("θέλουμε να επιδιώξουμε μια συμφωνημένη λύση με τους εταίρους μας", συνάντηση με εκπροσώπους των G20 στις 6-06-2012).

Μέσα σε αυτή τη σύγχυση είναι σημαντικό να ξέρουν συγκεκριμένα οι ψηφοφόροι τι μπορεί να συμβεί μετά το αποτέλεσμα των εκλογών και ειδικά ποια θα είναι η στάση της Δημοκρατικής Αριστεράς, που έχει κρατήσει ιδιαίτερα υπεύθυνη και σταθερή στάση.

Το υπάρχον εκλογικό σύστημα δίνει έναν καθοριστικό ρόλο στο πρώτο κόμμα. Αν πρώτο κόμμα έρθει η ΝΔ, είναι λογικό να επιχειρήσει να συνεργαστεί με κόμματα που έχει πολιτική συγγένεια ή με τα οποία έχει συγκυβερνήσει στο πρόσφατο παρελθόν. Στα κόμματα αυτά προφανώς δεν συγκαταλέγεται η Δημοκρατική Αριστερά. Αν η ΝΔ το πετύχει, η Δημοκρατική Αριστερά θα ασκήσει μια εποικοδομητική αντιπολίτευση και θα κινηθεί στο πνεύμα που υποδηλώνει η πρόταση του Φώτη Κουβέλη να παρευρεθούν όλοι οι αρχηγοί κομμάτων (συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης) στη διαδικασία της επαναδιαπραγμάτευσης.

Αν η ΝΔ δεν πετύχει τη συγκρότηση ενός αυτοδύναμου σχήματος, η εντολή θα δοθεί στο δεύτερο κόμμα, το οποίο προφανώς θα είναι ο ΣΥΡΙΖΑ. Ευχόμαστε η ηγεσία αυτού του κόμματος να αναλάβει κάθε πρωτοβουλία για να σχηματιστεί κυβέρνηση με προοδευτική κατεύθυνση και θα στηρίξουμε αυτές τις προσπάθειές, στο πλαίσιο των όρων που έχουμε θέσει (αποδέσμευση από το Μνημόνιο χωρίς τις περιπέτειες της μονομερούς καταγγελίας). Αν δεν το πράξει, η εντολή θα περάσει στο τρίτο κόμμα.

Θεωρώ ότι θα είναι θετικό για τη χώρα, αυτό το κόμμα να είναι η Δημοκρατική Αριστερά, η οποία έχει αποδείξει την ικανότητά της να αναλαμβάνει πρωτοβουλίες σύνθεσης. Η διαπίστωση που θα πρέπει να γίνει σε αυτό το σημείο είναι ότι η ΝΔ, μολονότι πρώτο κόμμα, ΔΕΝ ΠΗΡΕ ΕΝΤΟΛΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΛΑΟ ΝΑ ΕΦΑΡΜΟΣΕΙ ΤΟ ΔΙΚΟ ΤΗΣ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΜΕ ΤΑ ΔΙΚΑ ΤΗΣ ΣΤΕΛΕΧΗ. Επίσης θα πρέπει να διαπιστωθεί ότι ούτε το δεύτερο κόμμα θα έχει καταφέρει να προτείνει δική του λύση. Συνεπώς η Δημοκρατική Αριστερά θα πρέπει να επιδιώξει μια πρόταση, συνθετικού χαρακτήρα, η οποία να συγκεντρώσει μια πλειοψηφία στη Βουλή αλλά να απεικονίζει τα πλειοψηφικά αιτήματα μέσα στην κοινωνία. Όπως περιέγραψα πρωτίστως, η Δημοκρατική Αριστερά είναι σε θέση να το κάνει. Οποιαδήποτε άρνηση μιας τέτοιας προοπτικής, απ' όποιο κόμμα, θα σήμαινε επιλογή τρίτης εκλογικής αναμέτρησης.

Αυτό είναι το νόημα της θέσης της Δημοκρατική Αριστεράς, που δηλώνει ότι δεν θα αφήσει τη χώρα ακυβέρνητη. Και πρέπει να γίνει απόλυτα σαφές, πως σε καμία περίπτωση αυτή η θέση δεν σημαίνει ότι οι βουλευτές της ΔΗΜΑΡ θα γίνουν "τσόντα" για να κυβερνήσει η ΝΔ. Τόσο το πρόγραμμα όσο και τα πρόσωπα που θα επιλεγούν θα πρέπει να είναι ευρείας αποδοχής. Προφανώς θα είναι μια δύσκολη άσκηση. Αλλά αυτό επιτάσσει η δημοκρατία, ειδικά όταν επιβάλλεται να απεγκλωβιστούμε από τον δικομματισμό.

Αν έρθει πρώτο κόμμα ο ΣΥΡΙΖΑ, εφόσον ξεκαθαρίσει ρητά ότι δεν έχει πρόθεση να προβεί σε μονομερείς καταγγελίες και εφόσον καταλήξουμε σ' ένα κυβερνητικό πρόγραμμα, που ενσωματώνει τα βασικά σημεία που προτάσσει η Δημοκρατική Αριστερά, θα προχωρήσουμε στο αντίστοιχο κυβερνητικό σχήμα. Εξάλλου αυτή ήταν η στάση της Δημοκρατικής Αριστεράς και μετά τις εκλογές της 6^ης Μαΐου. Σε αντίθετη περίπτωση, θα προχωρήσει η διαδικασία των εντολών μέχρι να λάβει πρωτοβουλία η ΔΗΜΑΡ, σε πνεύμα αντίστοιχο με αυτό που περιγράφτηκε προηγουμένως.

Αν και έχει καταρρεύσει ο δικομματισμός, οι νοοτροπίες που έχει δημιουργήσει δεν έχουν εξανεμιστεί. Κάποιοι εξακολουθούν να κατατάσσουν τα κόμματα σε "μεγάλα" και "μικρά", με την υφέρπουσα σκέψη, ότι τα "μεγάλα" σχηματίζουν κυβέρνηση και τα "μικρά" πάνε να τη "βοηθήσουν". Η Δημοκρατική Αριστερά προφανώς δεν θα εξευτελιστεί σε "συμπλήρωμα" όποιου κόμματος αποτύχει στις κυριαρχικές του φιλοδοξίες. Αντιθέτως, θα αποτελέσει καταλύτη για να γίνει κυβερνητική πραγματικότητα με τον προοδευτικότερο δυνατό τρόπο, η λαϊκή βούληση που θα εκφραστεί στις 17 Ιουνίου.

'Όποιο και αν είναι το εκλογικό της αποτέλεσμα, αλλά ακόμα πιο αποτελεσματικά αν πάρει την 3^η εντολή.

Η προοπτική διακυβέρνησης της Αριστεράς του Ο. Βουδούρη

Έχω την τιμή να φιλοξενώ σήμερα ένα κείμενο του κ. Οδυσσέα Βουδούρη, Βουλευτή της Δημοκρατική Αριστεράς.
Στην πορεία θα αρχίσουν να φιλοξενούνται και άλλες απόψεις, από αυτή την γωνιά του διαδικτύου.

"Πρώτη φορά στην πρόσφατη ελληνική ιστορία, τα αριστερά κόμματα συγκεντρώνουν μια εκλογική
δύναμη, ικανή να τους δώσουν την κυβερνητική εξουσία. Με την προϋπόθεση όμως, όπως σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, να ήταν ενωμένα ή τουλάχιστον να είχαν μια κουλτούρα συνεργασίας. Δυστυχώς δεν συμβαίνει ούτε το ένα, ούτε το άλλο.

Το ΚΚΕ πορεύεται διαχρονικά σε έναν δρόμο απομονωτισμού, που αγγίζει τα όρια της πολιτικής
σχιζοφρένειας. Ενώ συντελούνται κοσμογονικές αλλαγές, μιλάει σαν να μην αλλάζει τίποτα!
Ο ΣΥΡΙΖΑ συμπεριφέρεται σαν να μπορούσε, χάρη στην απότομη διόγκωσή του, να "γονατίσει" τον "ταξικό εχθρό", που εκπροσωπείται, στην αντίληψή του, από τους Ευρωπαίους εταίρους μας (βλ. δήλωση Τσίπρα: "Στις 18 Ιουνίου το πρωί, δεν θα υπάρχει Μνημόνιο"). Δεν αντιλαμβάνεται πόσο εύθραυστη είναι η ισορροπία δυνάμεων και ότι η μεγάλη ευκαιρία της Αριστεράς, δεν εξυπηρετείται με το να καλλιεργούνται ακραίες ψευδαισθήσεις, στις οποίες υποβόσκει μια παλαιό-αριστερή κρατικίστικη δημαγωγία.
Με άλλα λόγια, η στάση του ΣΥΡΙΖΑ χαρακτηρίζεται στην καλύτερη των περιπτώσεων από δραματική αφέλεια και στην χειρότερη από επικίνδυνο τυχοδιωκτισμό. Βέβαια αυτός ο φορέας δεν είναι ενιαίο κόμμα, αλλά σύμπραξη ανεξάρτητων κομμάτων με τελείως διαφορετική ιδεολογικό-
πολιτική αφετηρία (από καθαρά κομμουνιστική ως σοσιαλδημοκρατική).
Η τρίτη δύναμη της Αριστεράς είναι και η πιο πρόσφατη.
Εκπροσωπείται από την Δημοκρατική Αριστερά.
Πρεσβεύει την υλοποίηση των αξιών της Αριστεράς μέσα από μια πορεία ανατρεπτική και συνάμα ρεαλιστική. Στην παρούσα κρίση, αυτό το εγχείρημα διατυπώνεται με την διπλή πρόταση: αλλαγή πορείας με αποδέσμευση από το Μνημόνιο και προοδευτικές μεταρρυθμίσεις αφενός, και αφετέρου, διασφάλιση της ευρωπαϊκής πορείας της χώρας, αποκλείοντας κάθε κίνδυνο περιπέτειας.
Αυτή η τρίτη πρόταση είναι προφανώς εκείνη που προσεγγίζει καλύτερα το γενικό αίσθημα και είναι η μόνη που μπορεί να εξασφαλίσει τη θετική συμβολή της Αριστεράς στην διακυβέρνηση της χώρας.
Σε ταραγμένες περιόδους όμως, όπως αυτή που ζούμε, ακούγονται περισσότερο οι φωνές με
πολλά decibels, από εκείνες με περισσότερη σκέψη. Ώσπου να πέσει η σκόνη και να φανεί επιτέλους
αυτονόητο αυτό που είναι και λογικό. Μέχρι τότε θα έχουμε το φαινόμενο ΣΥΡΙΖΑ, το οποίο έχει
προσλάβει διαστάσεις "πολιτικής φούσκας". Οι φούσκες συνήθως ξεφουσκώνουν. Είτε ομαλά είτε
εκρηκτικά. Εύχομαι το πρώτο βέβαια.

Επί του παρόντος, θεωρώ ότι η προοπτική διακυβέρνησης της Αριστεράς μπορεί να υλοποιηθεί
επιτυχώς μόνο μέσα από το δρόμο που προτάσσει η Δημοκρατική Αριστερά. Ο δρόμος του απομονωτισμού, τύπου ΚΚΕ, διασφαλίζει την επιβίωση σε αυτό το κόμμα αλλά χωρίς προοπτική
διακυβέρνησης. Ο δρόμος του ΣΥΡΙΖΑ είναι ο πλέον ασταθής.
Κατά την άποψή μου, αυτός ο πολυκομματικός ετερογενής φορέας, νομοτελειακά θα οδηγηθεί σε διάσπαση. Ένα μέρος του θα συμπράξει με το ΚΚΕ από το οποίο προέρχεται, όταν το ΚΚΕ νοιώσει απειλητική την συρρίκνωση του. Το άλλο μέρος θα έρθει αργά ή γρήγορα στο εγχείρημα της Δημοκρατικής Αριστεράς.

Συνεπώς, η ενίσχυση της Δημοκρατικής Αριστεράς στις επόμενες εκλογές είναι το πρώτο και σημαντικό βήμα για την προοπτική διακυβέρνησης της Αριστεράς, για την σταθεροποίηση του
πολιτικού σκηνικού στην Ελλάδα και την ασφαλή έξοδο από την κρίση".

Ο Βενιζέλος και ο 3ος πόλος.

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

Ο Βενιζέλος θέλει να παρουσιάσει το ΠΑΣΟΚ ως «τρίτο πόλο» και παραπονιέται γιατί οι άλλοι δεν μιλάνε για «διαρθρωτικές αλλαγές»
Αυτός, μέχρι πριν ένα μήνα, δεν ήταν ο «πρώτος πόλος» με αντίστοιχη κοινοβουλευτική πλειοψηφία;
Ο ίδιος δεν ήταν ο αδιαμφισβήτητος αρχιτέκτονας του 2ου Μνημονίου που υπογράφτηκε, υπό τα δικά του εκβιαστικά διλήμματα, στις 12 Φεβρουαρίου, μόλις πριν 4 μήνες;
Αυτός δεν είχε όλη την δυνατότητα, ως πανίσχυρος αντιπρόεδρος της κυβέρνησης, να κάνει όσες διαρθρωτικές αλλαγές ήθελε; Και δεν έκανε ούτε μία!
Ως γνωστό τα χρυσόψαρα έχουν μνήμη 3 δευτερολέπτων.
Οι ψηφοφόροι όμως δεν είναι χρυσόψαρα.
Ούτε οι ψηφοφόροι του ΠΑΣΟΚ.
Οι προσπάθειες του Βενιζέλου έχουν και μια τραγική διάσταση: πώς να πείσεις τους πολίτες να ψηφίσουν το κόμμα σου όταν ό ίδιος το έχεις χαρακτηρίσει «σάπιο» και έχεις ανακοινώσει ότι θα αντικατασταθεί πλήρως την επομένη των εκλογών;
Η Κυριακή έρχεται. 
Το σάπιο ΠΑΣΟΚ που κατάστρεψε την χώρα και τις ζωές μας, πρέπει να τελειώσει. 
Ήρθε η ώρα να αντικατασταθεί (όπως θέλει και ο Βενιζέλος) από άλλες δυνάμεις που με Ικανότητα και Υπευθυνότητα θα συμμετάσχουν στην αποκατάσταση της χώρας.

ΥΓ.  Ο συνεχιστής του ΠΑΣΟΚ της φωτογραφίας, καλύτερα να αποχωρήσει από την πολιτική σκηνή. 

Στου κασίδι το κεφάλι .... όλα.

Ο Κασιδιάρης (επίθετο και αυτό!) έκανε αυτό που πιστεύει.
Είναι μέλος μιας φασιστικής οργάνωσης και ως εκ τούτου έχει απέχθεια, στα κανάλια (βρωμοκάναλα όπως τα αποκαλεί), στους ομοφυλόφιλους, στους μετανάστες, στις γυναίκες, στις μειονότητες και την αντίθετη άποψη γενικά.
Ο φασισμός γεννιέται μέσα σε ισχυρές κοινωνικές αντιθέσεις και βρίσκει γόνιμο έδαφος όταν το πολιτικό κλίμα είναι ασταθές και οι πολίτες ζουν κάτω από πίεση, φόβο και ανασφάλεια.
Έτσι λένε τα βιβλία. Έτσι γίνεται και στην χώρα μας.
Το κακό είναι ότι σε αντίθεση με την Δημοκρατία, ο φασισμός επιβάλλει στο μέλη του την Μία Μοναδική και Αληθινή Άποψη που πρέπει να υπερασπίζονται με οποιοδήποτε τρόπο.

• Η ανοχή, είναι έννοια αντίθετη στο δόγμα τους.
• Η πολυφωνία, απαράδεκτη.
• Η διαφορετικότητα, αποτελεί αρρώστια.
• Η Δημοκρατία, βασικό πολιτικό αντίπαλο.

Η ΧΑ, χρησιμοποίησε την Κοινοβουλευτική Δημοκρατία σαν φωλιά για να γεννηθεί και να παρεισφρήσει μέσα της προκειμένου να την διαλύσει.
Ο κούκος (το πουλί) γεννάει τα αυγά του στις φωλιές των άλλων πουλιών. Έχει δε, την ικανότητα να τα αλλάζει ούτως ώστε τα άλλα πουλιά να μην καταλαβαίνουν και να τα εκκολάπτουν. Αποτέλεσμα να γεννιούνται και να τα ταΐζουν έως να μεγαλώσουν και να φύγουν. Τα ταΐζουν, ακόμη και όταν βλέπουν ότι έχουν ξεπεράσει σε μέγεθος τα υπόλοιπα μικρά τους.
Την επόμενη φορά, να θυμηθείτε ότι ο Φασισμός είναι ένα άλλο σύστημα, έξω από την Δημοκρατία, έξω από ότι έχουμε κατακτήσει.
Τώρα θα αρχίσουν τις επιθέσεις, προς όλους (πρόβλεψη). Η επόμενη εβδομάδα θα είναι δύσκολη.
Η πόλωση που άρχισε ανεύθυνα ο Α. Σαμαράς και συνεχίζει ο Α. Τσίπρας δεν θα βγει σε καλό.
Ο ένας δήλωσε "ανένδοτο" στην Αριστερά (!!!) και υπερτονίζει τον φόβο για τα σπίτια μας, τα εισοδήματά μας και άλλες επικίνδυνες ανοησίες.
Ο άλλος συνεχίζει την επικοινωνιακή τακτική για την επάρατη Δεξιά που μας φέρνει τα κακά της μοίρας και αναπτύσσει προτάσεις για "αφοπλισμό των σωμάτων ασφαλείας"!!! Ανεύθυνες, ανέξοδες(!) ουτοπικές προτάσεις συνιστωσών.
Προσοχή! Το παρακράτος (που δεν σταμάτησε να εργάζεται....) πάντοτε κρατούσε για το τέλος μιας κακής περιόδου για την χώρα, τον διχασμό.
Οι πολιτικοί μας θα πρέπει να είναι περισσότερο υπεύθυνοι και να σκέφτονται, διπλά, τι μπορεί να προκαλέσουν με την στάση τους, έμμεσα ή άμεσα.
Πρέπει να εντοπίσουμε ικανούς πολιτικούς, που με σοβαρότητα και υπευθυνότητα, θα δεσμευθούν ότι θα κάνουν τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις, για να καταφέρουμε να αποδεσμευτούμε από το Μνημόνιο.
Οι μεταρρυθμίσεις (θεσμικές, οικονομικές, πολιτικές) είναι το κλειδί, για να έχουμε Δημοκρατία και να ατενίσουμε το μέλλον με αισιοδοξία.
Πρέπει να σηκώσουμε τα μανίκια και να συγκρουστούμε με κάθε είδους κατεστημένο και να κάνουμε τις προοδευτικές μεταρρυθμίσεις που θα αλλάξουν την χώρα μας. Η ψευδαίσθηση ότι τα δεινά που ζούμε οφείλονται μόνο στους "ξένους" και ουδόλως σε εμάς τους ίδιους, πρέπει να αμφισβητηθεί. 
Ευθύνη έχουμε όλοι. 
Ρόλο για την αλλαγή έχουμε επίσης όλοι.
Ελπίζω ακόμη.

Η Μαύρη πλευρά της ζωής

Χάρτης εξόδου από το Μνημόνιο και την κρίση

12 ημέρες έμειναν έως τον 2ο γύρο (και ελπίζω τελικό) των εκλογών.
Πολλά λέγονται και γράφονται. Η ουσία είναι ότι δεν συζητάει κανείς την ουσία.
18 μέτρα της ΝΔ, που ουσιαστικά συντηρούν τον Μνημόνιο και αναπαράγουν τα προβλήματα.
Νέο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ, στην σωστή κατεύθυνση μεν, αλλά με πολλές ασαφείς προτάσεις και το κυριότερο με πολλά προβλήματα στον τρόπο υλοποίησής τους, σε συνδυασμό με τα πρόσωπα που θα κληθούν να τις υλοποιήσουν.
Π.χ. ο κ. Α. Τσίπρας μίλησε στην Λειβαδιά και ανακοίνωσε κάρτα αγρότη και επιδότηση επιτοκίου. Δηλαδή επιστροφή στο παλαιό καθεστώς ουσιαστικά. Δεν ανέφερε τίποτα π.χ. για καταγραφή των Ενεργών αγροτών ή δεν έκανε καμία μνεία για περιφεριοποίηση των επιδοτήσεων (δεν είναι όλες οι περιοχές το ίδιο). Η Κωπαίδα ας πούμε παράγει όσο βαμβάκι, παράγουν 3 νομοί με την έκτασή της και εμείς θα δώσουμε επιδοτήσεις σε όλους; Παραδείγματα υπάρχουν πολλά.
Για το ΠΑΣΟΚ, ουδέν σχόλιον.
Συνεπώς και επι της ουσίας θα πρέπει να ασχοληθούμε με πως θα κερδίσουμε χρόνο για να αποδεσμευτούμε πλήρως από το Μνημόνιο, χωρίς να πεθάνουμε και ταυτόχρονα να δημιουργήσουμε στέρεες υποδομές για την χώρα.
 Αυτό που καμία κυβέρνηση δεν τόλμησε να κάνει, διότι χάϊδευε τους ημέτερους για να έρθει ή να παραμείνει στην εξουσία.

 Ορίστε ορισμένες προτάσεις:

• πάγωμα των περικοπών  σε μισθούς και συντάξεις, μετά από την βασική αναδιαπραγμάτευση για επιμήκυνση έως το τέλος του 2017 της δημοσιονομικής προσαρμογής. Αυτό σημαίνει ότι τα 14 δις που απαιτεί η τρόικα για φέτος,  γίνονται 3,5 δις. Τα ποσά αυτά μπορούν να εξοικονομηθούν από τον περιορισμό των αμυντικών δαπανών, το οριστικό τέλος στο πάρτι των προμηθευτών  φαρμάκων και  αναλώσιμων και από το νοικοκύρεμα στη Δημόσια Διοίκηση.
• προοδευτική φορολογική μεταρρύθμιση και ανασυγκρότηση του Κράτους με ταυτόχρονη εισαγωγή νέων θεσμών για τον καταλογισμό των φόρων με στόχο την διαφθορά στις εφορίες. 
• κατάργηση της μείωσης κατά 22% του κατώτατου μισθού και επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων. 
• μη συνυπολογισμός των Δημοσίων Επενδύσεων στις δαπάνες που δημιουργούν πρωτογενή ελλείμματα. Αυτό μας απεμπλέκει από το Μνημόνιο αφού κόβοντας αυτές τις δαπάνες, δεν υπάρχει αντικείμενο εφαρμογής του Μνημονίου. Άλλωστε πολλές από αυτές δεν συνυπολογίζονται και σε άλλες χώρε της Ε.Ε. 
• μείωση του ΦΠΑ στα τρόφιμα, το κτύπημα των καρτέλ και κατάργηση του πιστωτικού τιμολογίου από τα Super Market στους προμηθευτές τους για να μειωθούν αποφασιστικά οι τιμές στα είδη πρώτης ανάγκης.  
• άμεση επιστροφή του ΦΠΑ στους αγρότες και η στροφή στην ανάπτυξη της αγροτικής παραγωγής με παροχή γης, τεχνογνωσίας και κεφαλαίου σε αγρότες και χιλιάδες ανέργους νέους.
• 5ετές Αναπτυξιακό Πρόγραμμα και Ολική Επαναφορά του ΕΣΠΑ. Επιπλέον διαπραγμάτευση και επιτάχυσνη για την δραστηριοποίηση των κονδυλίων που λιμνάζουν στους "ενδιάμεσους φορείς" και δε φτάνουν στην αγορά.
• Ευρωπαϊκή εγγύηση των καταθέσεων. Οι νέες διοικήσεις των Τραπεζών μετά την ανακεφαλαιοποίηση, θα δώσουν, ρευστότητα στις επιχειρήσεις, χαμηλά επιτόκια και  ευνοϊκές ρυθμίσεις στα στεγαστικά. Όχι στα θαλασσοδάνεια και τις πιστώσεις σε ημετέρους. Επιβολή για 3ετή business plan  από τις διοικήσεις των Τραπεζών ώστε  το δημόσιο να πάρει πίσω τα λεφτά του.

 Η χώρα χρειάζεται κυνέρνηση που θα τολμήσει να κάνει πράξη, την αλλαγή σε όλα τα επίπεδα.
Αυτό είναι συνάρτηση της Ευθύνης, της Αξιοπιστίας των προσώπων, της Συνέπειας λόγων και έργων, της Σοβαρότητας, της Νηφαλιότητας και το κυριότερο της "δογματικής" επιμονής στην ειλικρινή Συνεργασία.
Μόνο η συνεργαζόμενη Αριστερά, μπορεί να γίνει η κυβερνώσα Αριστερά και να κερδίσει την μάχη για την χώρα και τους πολίτες της.
Ελπίζω.

Μία Συγνώμη αρκεί

Τις τελευταίες ημέρες παρατηρώ μια υφέρπουσα αλλαγή στην φρασεολογία, ορισμένων συνιστωσών της Αριστεράς αλλά και της κεντροΑριστεράς.
Η Ελληνική κοινωνία, πιο ώριμη από ποτέ, ακούει και εντοπίζει τα διλήμματα στα οποία επιχειρούν να την υποβάλλουν. Μετατόπισε ήδη το δίλημμα Μνημόνιο/Αντιμνημόνιο, σε Ευρω/Δραχμή.
Μπορεί ο ΣΥΡΙΖΑ να προσπαθεί να αλλάξει την ατζέντα, λέγοντας ουσιαστικά ότι και τα δύο λειτουργούν παράλληλα, αλλά η κοινωνία δεν φαίνεται να το δέχεται.
Το γεγονός αυτό προκύπτει, όχι από τον φόβο, που η επικίνδυνη Δεξιά του Σαμαρά, προσπαθεί να εμπεδώσει στους πολίτες, αλλά από την ανοχή και την φτώχεια, που αυτοί έχουν περιέλθει.
Η φρασεολογία όμως άλλαξε.
Το ΠΑΣΟΚ ήδη μιλάει για την κεντροΑριστερά, λες και είναι ο φυσικός τους χώρος (!) και προσπαθεί να βρει ήπια επιχειρήματα που θα του επιτρέπουν να βρεθεί πιο κοντά στην θέση "σταδιακή απαγκίστρωση".
Ο ΣΥΡΙΖΑ αφού μας ταλαιπώρησε με τις ασάφειες των στελεχών του, φαίνεται να καταλήγει και αυτό στην θέση «....οφείλουμε να επανεξετάσουμε ολόκληρο το πλαίσιο της υπάρχουσας στρατηγικής…» ( γράμμα στον Μπαρόζο) και να ανασύρει, την αστεία, εκτιμώ δήλωση περί πολιτικής καταγγελίας του.
Τώρα θα πρέπει να αρχίσουν να σκέπτονται και ορισμένα άλλα θέματα, όπως π.χ. την διαμόρφωση χρονοδιαγράμματος για τις επανακρατικοποιήσεις ΟΤΕ, Ολυμπιακής, Τραπεζών κλπ, που έχουν στο πρόγραμμά τους ή πότε σκέφτονται ότι οι μισθοί θα μπορούν να έρθουν στα επίπεδα του 2009 ή ποιο είναι τελικά το επίπεδο εισοδήματος πάνω από το οποίο είσαι πλούσιος (20.000 €, 50.000€ ή 500.000€;) ή πότε θα επιστρέψουν το χαράτσι της ΔΕΗ σε όσους το πλήρωσαν!

Παρόλα αυτά όμως, κάτι φαίνεται να αλλάζει.
Το γεγονός ότι η χώρα αποκλείεται να πάει για 3η φορά σε εκλογές, είναι εμφανές στο πρόσωπο του καθενός δίπλα μας. Οι πολίτες έδωσαν το μήνυμα ότι χρειάζονται συνεργασίες.
Αυτό θα ξαναδώσουν και στις 17/6.
Η χώρα χρειάζεται αλλαγή σε προοδευτική κατεύθυνση, σε Αριστερή κατεύθυνση. 
Η σημερινή ηγεσία του ΠΑΣΟΚ οφείλει να υπερβεί τις ματαιοδοξίες της και την πολιτική της ιστορία. Οφείλει να επανεξετάσει τις πολιτικές που αποφάσισε και υλοποίησε και να υπερβεί τις ισορροπίες που την ανέδειξαν.
Η ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ ισχυρίζεται ότι οι πολιτικοί της αντίπαλοι την διαβάλουν.  Παρόλο που αυτός πρώτος ήταν που χαρακτήρισε τον μοναδικό της σύμμαχο, Φ. Κουβέλη, ως "Καρατζαφέρη της Αριστεράς».
Σφάλμα, ατόπημα, ανηθικότητα.
Δεν υπάρχει άλλο κοινοβουλευτικό κόμμα της Αριστεράς, που να μπορεί να απευθυνθεί ο ΣΥΡΙΖΑ. Ματαιοπονεί και κυρίως ψεύδεται, όταν μιλάει στους πολίτες για συνεργασία με προοδευτικές δυνάμεις.
Μόνο την ΔΗΜΑΡ εννοεί. ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΛΛΟ ΚΟΜΜΑ.
Κι όμως την λοιδορεί ακόμη. Και κυρίως λοιδορεί τον κόσμο της.
Η χώρα όμως έχει ανάγκη να κυβερνηθεί από την Αριστερά.
Ποτέ δεν είναι αργά.

Μία συγνώμη αρκεί.
Θα ήταν η καλύτερη αρχή.
Θα άλλαζε την ροή των πραγμάτων και θα έδινε ελπίδα σε όλους μας.

Ελπίζω.