Η διαμαρτυρία, των δρόμων

Ο Λεωνίδας Αντωνόπουλος μέσω του Facebook (Leonidas Antonopoulos)  ανέρτησε τα παρακάτω.

Το λιγότερο που είχα να κάνω, ήταν να προσυπογράψω και να τα παραδώσω στα κύματα του διαδικτύου για να πάρουν τον δρόμο τους.

Ακροατές και φίλι μου ζήτησαν να αναρτήσω το σημερινό μου σχόλιο στo μetropolis του 9.84. Πάει κάπως έτσι:

«Δεν πηγαίνω πια σε διαδηλώσεις. Η τελευταία ήταν αρκετά χρόνια πριν και ήταν αυθόρμητη, οργανωμένη μέσω διαδικτύου.
Όπως πολλοί που θα ήθελαν να διαδηλώσουν, δεν το κάνουν.
Μερικούς από τους λόγους που κάνουν πολύ κόσμο να απέχει από τις διαδηλώσεις τους είδα πάλι και χτες όπως και στις πρόσφατες διαδηλώσεις, ακόμη και του σωματείου μου, της ΕΣΗΕΑ:

Δεν μπορώ να βαδίζω πλάι πλάι με ανθρώπους που φωνάζουν συνθήματα όπως «Η χούντα δεν τελείωσε το ‘73» το οποίο είναι πέρα για πέρα ανιστόρητο –και στην κυριολεξία του ακόμα, αφού η στρατιωτική χούντα στην Ελλάδα έπεσε το ’74. Γιατί ξέρουμε καλά όλοι πως αν είχαμε χούντα κανένας από όσους σήμερα διαδηλώνουν ή φωνάζουν συνθήματα δεν θα μπορούσε να το σκεφτεί καν.

Δεν μπορώ να διαδηλώνω μαζί με ανθρώπους που φορούν καρναβαλίστικες στολές των SS ή καίνε ναζιστικές σημαίες για να διαδηλώσουν ενάντια στη Καγκελάριο της χώρας που γνωρίζει καλά τι θα πει ναζισμός και που εκεί οι νεοναζί είναι εκτός νόμου. Ενώ εδώ, στη χώρα που διαδηλώνει, οι νεοναζί είναι στο Κοινοβούλιο και οι δημοσκοπήσεις τους φέρνουν τρίτο κόμμα. Εκτός αν οι δικοί μας διαμαρτύρονταν κατά της Χ.Α. και δεν το κατάλαβα…

Δεν μπορώ να διαδηλώνω μαζί με ανθρώπους που στο όνομα της Αριστεράς που θέλει μάλιστα να κυβερνήσει μόνη της, βγάζουν το πιο άγριο μίσος, με συνθήματα γηπεδικά ενάντια στους πρώην συντρόφους τους και μάλιστα σε προσωπικό επίπεδο, όπως κάνουν συστηματικά αρκετοί διαδηλωτές του Σύριζα εναντίον του Φώτη Κουβέλη και βουλευτών της ΔΗΜΑΡ. Αποδεικνύοντας ότι όχι μόνο, ούτε είχαν ούτε και έχουν σχέση με αυτό που ονομάστηκε ιστορικά στην Ελλάδα «ανανεωτική αριστερά», αλλά δεν έχουν σχέση και με οποιαδήποτε έννοια πολιτικού πολιτισμού.

Και δεν μπορώ ούτε να διαδηλώνω μαζί με ανθρώπους που βρίσκουν χαριτωμένες ή πικάντικες, χυδαίες εκφράσεις ή φωτογραφίες με ορθωμένους φαλλούς που περιμένουν τη Μέρκελ, σαν αυτούς που έστελνε χτες μέσω tweeter ο βουλευτής των Ανεξάρτητων Ελλήνων και εκπρόσωπος μάλιστα του καλλιτεχνικού κόσμου, ο ηθοποιός Παύλος Χαϊκάλης.

Ούτε πλάι με έφεδρους ντυμένους στρατιωτικά και φορώντας το εθνόσημο να παρελαύνουν με βήμα και να φωνάζουν «Μαζί μαζί, να φύγουν οι χαζοί». «Χαζοί» έτσι, όχι «ναζί», μην μπερδεύεστε. Και αυτό το «μαζί» από στρατιωτικούς με τρομάζει ακόμη περισσότερο.

Και όσο κι αν με ενοχλεί, όπως και άλλους, καταλαβαίνω τελικά γιατί το ΚΚΕ επιμένει να διαδηλώνει μόνο του, χώρια από τους άλλους, και με τον δικό του τρόπο. Γιατί ο ελάχιστος πολιτικός κοινός παρανομαστής βρίσκεται τόσο χαμηλά σε αυτήν τη χώρα που δεν αντέχεις ούτε να τον βλέπεις ούτε με τηλεσκόπιο».