Συνδικαλισμός. Κοινωνικός αυτοματισμός;

Τα όργανα άρχισαν.
Οι συνδικαλιστές της ΔΕΗ έχουν πυροδοτήσει τον μηχανισμό αντιπαράθεσης με την κυβέρνηση.
Όλοι βέβαια είμαστε καχύποπτοι πια, σε όλες τις ανάλογες πρακτικές. Αυτές που ξέραμε από το παρελθόν και σίγουρα δεν βοήθησαν ή δεν απέδωσαν. Ο συνδικαλισμός έγινε συντεχνιακός ή πολιτική κάλυψη σε σκάνδαλα.
Ραφτόπουλος, Πρωτόπαππας ...  έως τον (ξεχνάω το όνομά του) Παναγόπουλο, όλοι προτίμησαν να συστρατευθούν με τα κόμματά τους, χωρίς ίχνος ντροπής και ουσιαστικά καμία διεκδίκηση για το  κοινωνικό δίκαιο.
Τώρα όμως τα πράγματα άλλαξαν. Η διεκδίκηση δεν είναι πια αυτοσκοπός για τον κόσμο.Η καλύτερη ζωή είναι.
Οι πιθανότατα επερχόμενες απεργιακές κινητοποιήσεις στην ΔΕΗ, θα επαναφέρουν στο προσκήνιο το δίλημμα. Μαζί τους ή με την κυβέρνηση. Ο καθένας ας επιλέξει, αν και νομίζω ότι οι περισσότεροι θα επιλέξουν το δεύτερο λόγω του κακού παρελθόντος των πρώτων.
Υπάρχει όμως κάτι σημαντικό που δεν πρέπει να ξεχνάμε.
Η ΔΕΗ είναι σίγουρα το τελευταίο κρατικό κερδοφόρο προπύργιο. Αποτελεί δηλαδή την τελευταία ελπίδα μας για να μην πουλήσουμε όλα τα έπιπλα του σπιτιού.
Θα ταλαιπωρηθούμε με τις πιθανότατα διακοπές του ρεύματος, με τα προβλήματα που θα δημιουργηθούν στην αγορά. Πως αλλιώς όμως θα αντισταθούμε. Ελάχιστοι βγαίνουν στους δρόμους λόγω της αμηχανίας μας ή της χαμένης ελπίδας μας.
Νομίζω όμως ότι για μια φορά πρέπει να συστρατευθούμε είτε έχουν δίκιο είτε άδικο, για να αποδείξουμε στα εκ του εξωτερικού "όρνια" ότι δεν θα τα πάρουν όλα, ότι δεν θα ορίσουν αυτοί πως θα ζήσουμε στο μέλλον.
Ο "μαζί τα φάγαμε"-Πάγκαλος, θα φωνάζει και θα βρίζει, ο επικοινωνιακός μηχανισμός των ΜΜΕ θα λειτουργήσει υπέρ τους, εμείς όμως πρέπει να αντέξουμε την πίεση.
Και όποιος κερδίσει. Τι έχουμε άλλωστε να χάσουμε (εκτός από την ψυχραιμία μας);