Δανεική σκέψη

Την Κυριακή στο Βήμα ο υποψήφιος Περιφερειάρχης της Δημοκρατικής Αριστεράς είπε: "όταν ο Θεός έβρεχε μυαλά, η Αριστερά κράταγε όχι μία αλλά πολλές ομπρέλες. Ως αριστερός λυπάμαι που το λέω. Αριστερά σημαίνει συμμαχίες, συνεργασίες και συγκλίσεις..."
Αυτό είναι αυτοκριτική;
Μάλλον ναι. Το θέμα όμως τώρα είναι εάν λόγω του επερχόμενου χειμώνα θα συνεχίσει να τις κρατάει.
Πως καταφέραμε να είμαστε κίνημα/κόμμα/ομάδα διαμαρτυρίας, αντί δύναμη αντίστασης, προτάσεων και δημιουργίας ένας Θεός το ξέρει.
Τα λάθη είναι πολλά.
Τι σημασία έχουν τώρα οι εκατέρωθεν κατηγορίες; Αυτό που μετράει είναι είναι ότι στην σημαντικότερη Ιστορική στιγμή που ζούμε, είμαστε σχεδόν απόντες.
Φυσικά δεν φταίνε ούτε τα ΜΜΕ (που σαφώς μας αποκλείουν), ούτε ο κόσμος που μας γυρίζει την πλάτη. Οι πράξεις μας αποδεικνύουν ότι δεν μπορούμε να πείσουμε ούτε τον εαυτό μας για όσα πιστεύουμε.
Οι θεωρητικές μας γνώσει φθάνουν να υποστηρίξουν σχεδόν τα πάντα. Οι πρακτικές όμως καταστρέφουν τα πάντα. Στο όνομα του εγωισμού του κάθε αυτοκαταστροφικού Αλαβάνου, της οποιασδήποτε φράξιας, του οποιουδήποτε γκρουπόσκουλου που θέλει να μας δείξει ότι έχει βρει το ελιξήριο της καλής κοινωνίας.
Ακούγονται όλα αυτά απαισιόδοξα;
Εάν ναι, τότε όσοι το συνειδητοποιούμε να κάνουμε την αυτοκριτική μας.
Συμμετοχή, κινητοποίηση, συλλογικότητα.
Οι Μεσσίες είναι παραμύθια. Η Ιστορία γράφεται από τους πολλούς όταν συντονίζονται.