Χαχαχαχαχαχα...
Κάθε αγωνιστική που περνάει προστίθεται και ένα λιθαράκι ακόμη στην ταφόπλακα αυτού του αθλήματος, που κάποτε μας ξεσήκωνε.
Γιατί όμως μας προέκυψαν τέτοια συναισθήματα;
Το ανέλυσα λίγο και κατέληξα στο παρακάτω συμπέρασμα.
Δεν εγείρει πάθος, μάλλον αδιαφορία θα έλεγα.
Βλέπω τους αθλητές σαν δούλους που κάνουν την δουλειά τους (μερικές φορές με περίσσιο πάθος) διότι αλλιώς θα τους δείρει ή θα τους καταδικάσει ο αφέντης τους.
Βλέπω διαιτητές που φοβούνται να σφυρίξουν ότι βλέπουν (διότι βλέπουν ακόμη...) ή υπαλλήλους που προσπαθούν να κλέψουν γνωρίζοντας ότι υπάρχουν κάμερες ...
Ταυτόχρονα βλέπω και διάφορους αλητόβιους παράγοντες που αγοράζουν ομάδες είτε με χρήματα άλλων, είτε χωρίς χρήματα, είτε γιατί θέλουν να βρουν άλλοθι για την αγραμματοσύνη τους ή πεδίο για την κοινωνική τους καταξίωση. Όλοι προβληματικοί, όλοι χρηματολάγνοι.
Εάν ήταν θέατρο θα ήταν παρωδία.
Θα φορούσαν κιτς ρούχα και θα προσπαθούσαν να κρατούν τα προσχήματα, σαν την μαντάμ Σουσού. Μια παρηκμασμένη κυρία που δεν δέχεται ότι ξέπεσε. Το κυριότερο όμως είναι ότι νομίζει ότι ο κόσμος κινείται γύρω από αυτήν.
Αυτό οι γιατροί το λένε ψυχικό αποπροσανατολισμό και χρειάζεσαι χάπια για να ξαναβρείς την πραγματικότητα.
Κι εμείς, παρηκμασμένοι Ρωμαίοι πολίτες που πηγαίνουμε στο Κολοσσαίο, για να δούμε φτωχούς να τους τρώνε γέρικα λιοντάρια, χωρίς δόντια και βαριεστημένα από το πολύ φαΐ.
Σε λίγο θα έρθουν και οι τζογαδόροι που έκαναν μήνυση στο ΟΠΑΠ και την κέρδισαν, οπότε το Κολοσσαίο θα αναστηλωθεί και θα αρχίσουν νέα προγράμματα, προκειμένου να στοιχηματίσουμε ξανά .... στα λιοντάρια.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σχολιάζετε, κρίνετε, συμμετέχετε