Αυτοδυναμία ή θάνατος

Κάπου εκεί στα early '80s, συνάντησα την πολιτική.
Φαινόντουσαν όλα πολύ σκοτεινά.
Παντού εχθροί, παρακράτος, φάκελλοι φρονημάτων, φόβος, πληθωρισμός.
Αργότερα πράσινα και μπλε καφενεία, ημέτεροι, ξανά φάκελλοι αλλά όχι της Ασφάλειας, συνδικαλισμός, ψέμματα, φτηνή επιχειρηματολογία, σημαιάκια στις συγκεντρώσεις.
Γεννήθηκε η ιδέα ότι πρέπει να απορρίψω το φθηνό αυτό πανηγύρι, της ανευθυνότητας, του κιτς, του επιφανειακού, του οπαδικού.
Το έκανα.
Ήμουν με τους λίγους. Πολύ λίγους θα έλεγα. Μέχρι και ο πατέρας μου με κορόιδευε ότι είμαι με το 1,2%....
Κι όμως ήμουν σίγουρος ότι αυτό ήταν το σωστό. Γι εμένα, για την χώρα, για τους διπλανούς μου, για το μέλλον μου.
Πέρασαν τα χρόνια και τώρα βρίσκομαι μπροστά από ένα υπολογιστή προσπαθώντας να επικοινωνήσω αξίες, οράματα, ελπίδα.
Η κοινωνία όμως δεν άλλαξε. 
Όσα έμαθα διαβάζοντας Πουλαντζά, Καστοριάδη (δυσκολία) ή άκουσα από τον Παπαγιαννάκη και άλλους μεγάλους της πολιτικής σκέψης, φαίνονται να είναι πολύ μακρυά από αυτό που ζούμε.
Έμαθα ότι η συνεργασία προκύπτει μόνο όταν είσαι προσηλωμένος, με εμμονική/δογματική επιμονή, στον σεβασμό της αντίθετης άποψης. 

Ότι η κοινωνία είναι φύση πολυφωνική και πρέπει να γίνει και θέση πολυφωνική. 
Δύσκολο αλλά όχι ακατόρθωτο (ακόμη πιστεύω). Ότι η αυτοδυναμία του ενός, προσώπου ή κόμματος, αποτελεί ρωγμή στην Δημοκρατία και κίνδυνο για το μέλλον.
Αποκαλύφθηκε ότι σωστά το πίστευα.
Η κοινωνική αλλαγή που διαφαίνεται στον ορίζοντα, έχω την πεποίθηση ότι είναι επιφανειακή. Προκύπτει λόγω της καταπίεσης και της εξαθλίωσης που βρέθηκε ο Λαός μας, από τις επιλογές ανθρώπων που γαλουχήθηκαν και τελικά ενστερνίστηκαν όλα τα παραπάνω κακά.
Έστω όμως και τώρα, ακόμη, ελπίζω ότι κάτι καλό μπορεί να βγει, εάν "εκμεταλλευθούμε" αυτό που συμβαίνει, για να χαράξουμε νέα πορεία.
Δυστυχώς όμως, ακόμη και νέοι πολιτικοί, χρησιμοποιούν την ίδια επιχειρηματολογία και τα ίδια τεχνάσματα με τους παλαιούς. Αντί να επιδείξουν σεβασμό, αλτρουισμό και αλληλεγγύη στον χειμαζόμενο λαό, επιδίδονται σε τακτικισμούς για να δυναμώσουν την πολιτική τους θέση.
Ασχολούνται με τις κομματικές ισορροπίες και όχι με το πρόβλημα.
Πιστεύω ακόμη στην Αριστερά, που έχει ευθύνη για τον άνθρωπο και παλεύει κάτω από όλες τις συνθήκες, ακόμη κι αν αυτό δεν την "συμφέρει".
Στην Αριστερά της Δημοκρατίας για όλους.
Που είναι ρεαλιστική, υπερβατική στα παλαιοκομματικά ταμπού, μεθοδική και με σχέδιο για το αύριο.
Όσοι νομίζουν ότι για να κυβερνήσεις πρέπει να υπάρχει ηρεμία και γαλήνη ή να είσαι αυτοδύναμος για να μην κάνεις ότι θέλεις, δεν μπορεί να ανήκουν στην Αριστερά. Σε αυτή που τουλάχιστον εγώ οραματίζομαι.
Δεν μπορούν να θέτουν το ψυχολογικό ψευτο-δίλημμα στους πολίτες, Αυτοδυναμία σε μας ή ο θάνατός σας, το χάος, οι εχθροί.
Πιστεύω στην συνεργασίες με κάθε κόστος.