Το τέλος της ατομικότητας;

Και η ζωή κυλάει.
Ασταμάτητα. Χωρίς χρώμα. Χωρίς μελωδία.
Αλλά με ρυθμό. Τον ίδιο ρυθμό.
Μονότονα.
Θα συμβιβαστώ ή θα το αλλάξω;
Και πως να το αλλάξω.
Η δουλειά τρέχει με χαλαρούς ρυθμούς (σε σχέση με το παρελθόν).
Τόσο χαλαρούς που φοβάμαι μην σταματήσει.... Και μετά έρχεται η αβεβαιότητα.
Λες να τελικά να σταματήσει κι αυτό; Αποκλείεται σε εμένα θα συμβεί;
Τελικά μπορεί και να μου συμβεί.
Απίστευτο τι μπορεί να γίνει εάν όλα είναι ρευστά.
Απίστευτο τι μπορεί να σκεφθείς και πως να ενεργήσεις, όταν δεν ξέρεις εάν κάτω από τα πόδια σου το έδαφος είναι σταθερό.
Αναγκαστικά κάνεις κινήσεις ισορροπίας.
Ακόμη και όταν αυτό σταματήσει να κινείται. Όπως όταν καταβαίνεις από ένα πλοίο που πέρασε από τρικυμία.

Ε, όχι κι έτσι!
Πρέπει να κάνω κάτι.
Αλλά τι; Όλοι βρίσκονται στην ίδια κατάσταση, άρα όλοι ψάχνουν να κάνουν κάτι.

Η ιδέα μου είναι ή μήπως η λύση βρίσκεται στην αλληλεγγύη.
Εάν ο καθένας κάνει κάτι από μόνος του η κατάσταση θα εξελιχθεί σε χάος.
Εάν πάλι στηριχτούμε ο ένας στον άλλο (με όποιο τρόπο) θα γίνουμε, πιο ανθεκτικοί.
Αα, και θα ζαλιζόμαστε λιγότερο!

Αλληλεγγύη, είναι η λύση. Όχι ατομικισμός.
Οι αξίες θα μας σώσουν, όχι η "εξυπνάδα" μας.
Υπάρχουν πολλοί ξύπνιοι. Γι αυτό φτάσαμε έως εδώ.
Για να μην παρεξηγούμαστε όμως, αλληλεγγύη δεν σημαίνει συλλογική διεκδίκηση, αλλά κατανόηση της κατάστασης του άλλου και ενεργοποίηση των υπολοίπων για να τον σώσουν.
Έμμεσα να σώσουμε τους εαυτούς μας.
Ηθικά και ουσιαστικά.